บทที่ 13

"โจลิน เธอ..." ขณะที่กำหมัดแน่นเพื่อพยายามระงับความโกรธ ฉันถามด้วยความประหลาดใจ

ก่อนที่โจลินจะทันได้พูด แม่สามีก็พูดแทรกขึ้นอย่างตรงไปตรงมาว่า "โจลินไม่เพียงแต่ล้มป่วยเท่านั้น แต่เธอผอมลงหลังจากผ่านปัญหาหนักหนาสาหัสมา เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ ดังนั้นเราจึงรับเธอเข้ามาเพราะเราไม่ต้องการทิ้งเธอไว้คนเดียวและทำอะไรไม่ถูก"

ในเสี้ยววินาทีนั้น ฉันเกือบจะทุบกระเป๋าข้างตัวใส่หัวพวกเขา ไอ้สารเลวสองตัวนี้ไม่เพียงแต่โกหกฉันเท่านั้น แต่พวกมันยังพยายามจะเข้ามาในบ้านของฉัน ซึ่งมันล้ำเส้นมาก!

ในขณะเดียวกัน คาร์สันก็มองมาที่ฉันอย่างกระวนกระวายในขณะที่เขาพูดว่า "ที่รัก คุณไม่สบายใจกับเรื่องนี้หรือเปล่า? ผมทําอะไรไม่ได้เพราะมันเป็นการตัดสินใจของแม่ผม..."

ไอ้โรคจิตนั่นพยายามปัดความรับผิดชอบทั้งหมดไปให้แม่ของเขาโดยไม่บอกแม้แต่จะบอกให้โจลินย้ายออกไป อย่างไรก็ตาม ฉันชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อรู้ว่ามันแปลกที่คนตระหนี่อย่างแม่ย่าของฉันเสนอจะช่วยโจลิน ซึ่งหมายความว่าเธอรู้แล้วว่าโจลินให้กำเนิดหลานชายของเธอแล้ว

โอ้ พระเจ้าช่วย ฉันทำเวรอะไรถึงสมควรได้รับสิ่งนี้? อย่างไรก็ตาม ฉันทำได้เพียงฝืนยิ้มในขณะที่ฉันระงับความโกรธที่แผดเผาในตัวฉัน "ฉันไม่โกรธเรื่องนี้ เพราะโจลินเป็นเพื่อนรักของฉัน การช่วยเหลือเพื่อนเป็นสิ่งสำคัญ ดังนั้นฉันจะไม่คัดค้าน"

"ผมรู้ว่าที่รักของผมดีที่สุด!" ทันทีที่เขาได้ยินฉันพูด ไอ้นั่นก็ดีใจจนยกยอฉันด้วยซ้ำ

"โจลิน เธอต้องเข้มแข็งเข้าไว้!" แม้ว่าฉันจะโกรธมาก แต่ฉันก็เดินไปหาเธอและเปลี่ยนสีหน้าของฉันให้กลายเป็นความกังวล

ดวงตาของเธอแดงก่ำเมื่อน้ำตาไหลอาบแก้ม "รินนี่ ทำไมฉันถึงมีชีวิตที่น่าสังเวชแบบนี้?"

"โจลิน เธอกำลังท้อง ดังนั้นเธอไม่ควรรู้สึกแย่กับสังคมกาก ๆ พวกนั้น! การที่ไอ้โรคจิตไม่ยอมแต่งงานกับเธอนั่นหมายความว่าเขาไม่เคยรักเธอเลย ดังนั้นถ้าเป็นฉัน ฉันคงบอกว่าเธอควรทำแท้งเด็ก เพราะเด็กตายแล้วจะได้ใช้ชีวิตต่อไป! ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยืนกรานที่จะมีลูกเพื่อไอ้สวะนั่น!"

ฉันไม่เพียงแต่เรียกคาร์สันว่าไอ้สวะเท่านั้น แต่ฉันยังพูดถึงครอบครัวของเขาแบบเดียวกัน ถึงขั้นแนะนำให้โจลินทำแท้ง ซึ่งเป็นเรื่องที่ญาติของฉันรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง แม่สามีของฉันก็เลยห้ามไม่ให้ฉันคิดแบบนั้น "เธอกล้าดียังไงมาพูดแบบนั้น ในเมื่อโจลินกำลังโศกเศร้ามาก!"