บทที่ 14

ฉันสาดโค้กลงบนเตียงอย่างเหยียดหยามในขณะที่ฉันร้องไห้ออกมา เมื่อคาร์สันได้ยินก็รีบวิ่งออกจากห้องน้ำมาดู เมื่อเห็นฉันทรุดลงกับพื้น เขาช่วยพยุงฉันขึ้นพร้อมกับถามว่า "ที่รัก คุณชนอะไรหรือเปล่า? เจ็บตรงไหนไหม?"

"ฉันเจ็บก้น แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร?" ด้วยความช่วยเหลือของเขา ฉันยืนขึ้นในขณะที่มองไปที่เตียงด้วยความเสียใจ "น่าเสียดายที่ที่นอนเลอะหมดแล้ว"

คาร์สันเหลือบสายตาไปมองที่นอน "มันก็แค่โค้ก ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร"

"เราไม่สามารถใช้มันได้อีกต่อไปเพราะมันสกปรก มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมดที่ไม่ระมัดระวัง" ฉันตั้งข้อตำหนิตัวเอง

ในระหว่างนั้น คาร์สันปลอบใจฉันด้วยการพูดว่า "ที่รัก ที่นอนไม่มีอะไรเทียบได้กับคุณเลย มันสำคัญกว่าที่คุณไม่เป็นไร"

"คุณเก่งที่สุดที่รัก" ขณะที่กอดเขา ฉันรีบเปิดบทสนทนาจากจุดที่เขาค้างไว้ "แต่ด้วยสภาพของที่นอนเราไม่สามารถนอนที่นี่ได้ในคืนนี้ ทำไมคุณไม่เรียก บริษัท เฟอร์นิเจอร์และขอให้พวกเขาส่งที่นอนใหม่มาให้เรา?"

"เราจำเป็นต้องไปไกลขนาดนั้นเหรอ? ที่รัก เราซื้อที่นอนนี้ตอนเราแต่งงานกัน" คาร์สันดูเหมือนจะตกใจกับคําขอของฉันที่จะเปลี่ยนที่นอนอย่างกะทันหัน

ดูจากสีหน้าของเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการที่นอนใหม่ เขารู้ว่าฉันไม่เคยใช้ของราคาถูก ซึ่งรวมถึงฟูกสกปรกที่นำเข้ามาจากเยอรมนีซึ่งมีราคาหลายหมื่น ตอนนี้เขามีเงินและมีชู้ เขายอมใช้เงินกับเมียน้อยและลูกนอกสมรส แต่ใจร้ายกับฉัน

แม้ว่าฉันจะแค้น แต่เมื่อฉันกอดแขนของคาร์สันและอ้อนวอนอย่างไร้เดียงสาว่า "ฉันรู้ว่าเราซื้อสิ่งนี้มาตอนเราแต่งงานกัน แต่คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนรักความสะอาด ทําไมคุณไม่ขอให้ผู้ขายส่งอันใหม่ที่เหมือนกับอันนี้มาให้เราล่ะ? ดีไหม?"

คาร์สันรู้ว่าฉันเป็นคนรักสะอาด ในขณะเดียวกัน เขาก็แทบจะไม่สามารถปฏิเสธฉันได้เลยกับความอ่อนโยนของฉัน ดังนั้นเขาจึงยอมอ่อนข้อและโทรหาบริษัทเฟอร์นิเจอร์

อาหารเย็นพร้อมเมื่อฉันออกจากห้องน้ำ ประกอบด้วยอาหารเลิศรสมากมายที่ทั้งสวยงามและมีคุณค่าทางโภชนาการ ซึ่งเหมาะสำหรับสตรีมีครรภ์

เมื่อฉันสังเกตจานบนโต๊ะ แม่สามีและเอลิซ่าช่วยโจลินนั่งลงที่โต๊ะ ก่อนที่แม่สามีจะตักข้าวใส่ชามให้เธอ ตามด้วยเอลิซ่าตักผักบางอย่างใส่ชามของเธอ

คนทั้งโต๊ะต่างให้ความสนใจโจลินขณะที่พวกเขาพยายามโน้มน้าวให้เธอกินมากขึ้นเพื่อลูก ในทางกลับกัน ไม่มีใครสนใจเคียร่ากับฉันเลย ทำให้เราทั้งคู่ดูเหมือนคนนอก ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ฉันต้องสงบสติอารมณ์ขณะจับตะเกียบแน่น

เราทานอาหารไปได้สักพักแม่สามีของฉันก็พูดขึ้นทันทีว่า "ช่วงนี้โจลินไม่ค่อยอยากอาหาร ถึงจะทำอาหารไม่เป็นแต่ฉันยังต้องดูแลสามี คาร์สันเป็นคนเดียวที่ทำอาหารได้ แต่เขาต้องทำงานและไม่มีเวลาดูแลโจลิน ฉันจึงเสนอว่าเราควรจ้างใครสักคนมาช่วยทำงานบ้าน"

เป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่แม่สามีของฉันพยายามให้โจลินใช้เงินของฉัน ซึ่งฉันมองด้วยความเย้ยหยัน อย่างไรก็ตาม ฉันย้ำคำขอของเธอต่อคาร์สันด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเป็นกลาง "แม่พูดถูก เราต้องการแม่บ้านมาช่วยดูแลโจลิน"

คาร์สันขมวดคิ้วทันทีที่ฉันพูดแบบนั้น ในขณะที่โจลินรีบพูดว่า "เราไม่จำเป็นต้องทำ ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้น"

"ไม่ใช่เพื่อประโยชน์ของเธอเท่านั้น แต่เพื่อประโยชน์ของทั้งครอบครัวด้วย เราต้องการคนทำอาหารให้เรา" แม่สามีของฉันพูด เธอยืนยันว่าจะจ้างแม่บ้านและไม่ได้เข้าใจสถานการณ์แน่นอน

"นั่นก็จริง" ฉันพูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่ ขอบคุณสําหรับการทํางานหนัก!"

เสียงกริ่งประตูดังขึ้นในจังหวะนั้น ซึ่งคาร์สันก็รับสาย เขาเปิดประตูเผยให้เห็นชายในเครื่องแบบซึ่งพูดทันทีที่เห็นคาร์สันว่า "สวัสดีครับ ผมมาที่นี่เพื่อส่งที่นอนให้คุณ"

เมื่อรู้ว่าเป็นคนส่งของ ฉันจึงลุกออกจากห้องอาหารเพราะแม่สามีถามจากด้านหลังว่า "ทำไมอยู่ดีๆ ก็มีคนมาส่งที่นอนให้เรา?"

คนส่งของย้ายที่นอนใหม่มาไว้ในห้องของฉันแล้ว ขณะที่ฉันกำลังสั่งให้เขาเอาที่นอนเก่าออกด้วย เมื่อถึงเวลานั้น พวกโบเยอร์ก็มารวมตัวกันเพื่อดูคนส่งของ ก่อนที่คนส่งของจะออกไป แม่สามีของฉันรีบหยุดเขาทันทีและถามว่า "คุณจะย้ายสิ่งนี้ไปที่ไหน?"

"เรากำลังทิ้งสิ่งนี้" ฉันตอบแทนเขา