บทที่ 5

ฉันเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นทันทีที่ลุกจากเตียง ก็เห็นโจลินกำลังคุยกับคาร์สันอยู่ที่โซฟา เมื่อตรวจพบการเข้ามาของฉัน ทั้งสองคนก็หันมามองที่ฉัน การแสดงออกของพวกเขาไม่ได้ทรยศต่อสิ่งใด ราวกับว่าพวกเขาเป็นแค่เพื่อนกัน

“ที่รัก ทำไมคุณไม่นอนมากกว่านี้” ขณะที่ถามด้วยความเป็นห่วง คาร์สันก็เดินเข้ามาหาผม

“ฉันนอนไม่หลับแล้ว” ฉันตอบเขาอย่างใจเย็น

จากนั้นโจลินพูดอย่างเสน่หาว่า “ฉันมาเยี่ยมคุณหลังจากไปเยี่ยมคุณโบแล้ว เพราะฉันได้ยินมาว่าเมื่อคืนคุณไม่ได้นอน นางโบอาจจะไปดึงเคียร่ามาจากอิซาเบลลา ฉันก็เลยพาเธอไปด้วย”

"เธออยู่ที่ไหน?" หลังจากศึกษาอารมณ์ของฉันแล้วฉันก็ถามอย่างใจเย็น

“เธอกำลังเล่นอยู่ในห้องของเธอ” โจลินกล่าว เมื่อรู้ว่าเคียร่าอยู่ ผมก็อดไม่ได้ที่จะเข้าปะทะกับพวกเขา ไม่นานคาร์สันก็เสิร์ฟอาหารให้เราและเรียกให้เรากินข้าว โจลินทำราวกับว่าเธอเป็นเจ้าของบ้านในขณะที่เธอพาเคียร่าเข้ามาในห้องอาหารต่อหน้าฉัน

ฉันตามพวกเขาเข้าไปในห้องอาหาร ทั้งโจลินและเคียร่านั่งอยู่ก่อนแล้วเมื่อฉันไปถึง แต่ฉันก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วเมื่อเห็นที่นั่งว่างที่โจลินและฉันต่างนั่งกันคนละฝั่งของคาร์สัน เป็นรายละเอียดที่ฉันไม่เคยสังเกตมาก่อน

คาร์สันให้ซุปชามหนึ่งกับฉันก่อนจะให้โจลินหนึ่งตัว จากนั้นให้เคียร่า แล้วก็ตัวเขาเอง โจนันต์จิบมันอย่างเป็นธรรมชาติก่อนจะยิ้มให้เขา “คาร์สัน ซุปไก่ที่คุณทำอร่อยมาก! ดีกว่าที่เชฟทำในโรงแรมด้วยซ้ำ!”

คุณกล้าดีอย่างไรที่จะพูดกับเขาอย่างสนิทสนม! เพื่อระงับความอยากที่จะสาดซุปใส่หน้าพวกเขา ฉันจึงกำมือแน่น