Episode.2 ซื้อร่วม — เมื่อฉันยอมเป็นของคุณหมอทั้งสาม

คอนโดแพรว

เวลา 18:30น.

'อ๊าส์! อิ๊! อ๊อย! อ๊ะๆๆๆๆๆๆ'

เสียงลามกที่ดังออกจากทีวีจอใหญ่ ภาพของชายหญิงที่กำลังร่วมรักกันอย่างเมามันส์ ใบหน้าที่ร้อนเห่อของฉัน ลมหายใจที่ติดขัดกับมือที่จิกหมอนตลอดเริ่มเรื่อง

ก็ยัยเพื่อนสาวตัวดีนี่สิดันมาเปิดหนังโป๊ให้ฉันดู แค่เรื่องบนเตียงมันต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรอ กระแทกแต่ละทีเหมือนโกรธกันมาแต่ชาติปางก่อน แล้วฉันล่ะ (*>.<*) ไม่อยากจะคิดเลย แต่บางทีเขาอาจจะอ่อนโยนกับฉันก็ได้ นี่มันหนังไงสร้างมาเพื่อความเร้าใจแหละ คิดบวกเขาไว้ยัยมิน↖ (^ω^) ↗

"เป็นไง โอเคมั้ย แต่นางเอกคนนี้เว่อร์เกินอ่ะ ของผู้ชายอันเล็กนิดเดียวทำเป็นร้องเหมือนโดนท่อนเท่าสากกะเบือ" แพรวพูดขึ้นก่อนจะเบ้ปากและส่ายหัวไปมา ความคิดของเพื่อนฉันคนนี้โจ้งแจ้งมากกกกก!

"แพรวก็เขาเป็นนักแสดงมันก็ต้องมีแอคตงแอคติ้งกันบ้างแหละ ว่าแต่ทำไมต้องดูอ่ะ" ฉันถามออกไปด้วยใบหน้าสงสัย

"แกทำหน้าตางี้โคตรน่ารักเลย เหมือนลูกแมวเลยมิน มาแม่ขอเกาคางหน่อยลูก ฮ่าๆๆ น่ารักจัง"

แพรวยกมือขึ้นมาเกาคางฉันก่อนจะยิ้มและหัวเราะออกมา อะไรของเธอเนี้ยยยย!-_-+

"ดูทำหน้าเข้า บอกก็ได้ มันเหมือนการศึกษาอ่ะถ้าแกจำจากในนี้ไปใช้มันก็ดีนะ เพราะบางทีผู้ชายก็ชอบความเร้าใจและลีลาเร้าร้อน พูดแล้วเขิน≧∇≦"

"แล้วแพรวไม่รู้สึกอะไรกับผู้ชายพวกนั้นบ้างหรอ"

"บางครั้งถ้าเราเจอคนที่ถูกใจมันก็ต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละ แต่จะให้รักคงยากเพราะผู้ชายที่เข้าหาพวกเรา เขาต้องการเสพสุขจากร่างกายของเราแค่นั้นแหละ ผู้หญิงอย่างเราๆ งานอาชีพแบบนี้อย่าหวังหารักแท้เลย มันคงไม่มีใครต้องการหรอก นอกจากเวลาเหงาหรือต้องการแค่นั้นแหละ"

"แล้วถ้าวันหนึ่งเกิดรักขึ้นมาจริงๆ ล่ะจะทำยังไง"

"ถ้ารักขึ้นมาจริงๆ ก็ต้องเดินถอยออกมาให้ได้ เพราะคนระดับเขา ครอบครัวผู้ดี มีเงินมีทองมากมายจะมาเอาผู้หญิงอย่างเราไปเป็นแม่ของลูกเขาคงยาก แกฟังฉันนะมิน อย่าให้ใจใครง่ายเกินไป เพราะมันจะเจ็บและแกจะถอนตัวไม่ขึ้น มันจะมีประเภทที่ว่าเลี้ยงดูเราทำทุกอย่างแม้กระทั่งส่งเสียให้เรียน มาหาเราเวลาเหนื่อย เวลาต้องการ ทำเหมือนเราเป็นแฟนเวลาอยู่บนเตียง แต่จริงๆมันก็แค่อารมณ์เท่านั้น"

หลังจากที่ฟังจบฉันก็นิ่งไปครู่หนึ่ง หากวันหนึ่งฉันเป็นแบบนั้นจะทำอย่างไร เพราะความรู้สึกมันไม่สามารถห้ามได้ขนาดนั้น และถ้าต้องเจ็บฉันขอให้เจ็บแบบสุดๆจะได้ถอยออกมาง่ายๆ และจะไม่มีวันหันกลับไปเด็ดขาด!

"ขอบคุณแพรวมากนะที่บอก ที่เตือนเรา เราไม่รู้หรอกนะว่าแพรวต้องผ่านอะไรมาบ้างแต่แพรวเก่งมากนะ"

"มาทำเป็นซึ้ง แกเนี้ยนะ ฉันรักแกจัง ขอกอดหน่อย"

พูดจบเราทั้งคู่ก็โผลเข้ากอดกัน ฉันยอมรับว่ารักแพรวมาก เพราะแพรวเป็นเพื่อนที่ดีมากสำหรับฉัน คอยช่วยเหลือ คอยบอก คอยเตือนฉันตลอด เราทั้งคู่ตั้งแต่รู้จักกันมาตลอดระยะเวลาสองปี พวกเราต่างคอยซัพพอร์ตกันและกันเสมอ

หลังจากนั้นแพรวก็สอนการเอาอกเอาใจ การพูดจา พูดยังไงให้เขาเอ็นดู และหลังจากนั้นแพรวก็พาฉันไปเดินห้างเพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องสำอาง ของแต่งตัวอีกมากมาย

ห้างสรรพสินค้าAN

"ชุดนี้เลิศมาก! ชุดนี้ก็สวย! นั้นชุดนั้นโคตรปัง! รองเท้าคอลเลคชั่นล่าสุด โอ้ว!แม่เจ้าลิปท์สีใหม่"

" (¬_¬) "

"แฮร่ๆ โทษทีเพื่อนรัก แกดูสิมิน สีนี้เหมาะกับแกมาเลย อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ มาๆเดี๋ยวแพรวช่วยมินถือนะ"

"แพรว เราว่าของมันเยอะไปนะ เปลืองเงินเปล่าๆ อีกอย่างแพรวซื้อให้เราเยอะมากด้วย เราเกรงใจ"

"คิดมาก ฉันซื้อให้แกจากใจไม่เคยหวังผล ขอแค่แกรับฉันจะรู้สึกดีมากๆ เราเพื่อนกันนะถ้าแกไม่สบายใจงั้น แกก็เลี้ยงขนมฉันเป็นการตอบแทนสิ"

"เธอมันดื้อแพรว เราอยากจะจับไม้เรียวตีให้เข็ด ไปเถอะ นี่ก็ทุ่มกว่าๆล่ะ"

"รีบไปโดนเชือดหรอจ้ะ" ขยับมากระซิบใกล้ๆหูฉัน

"แพรวพูดอะไรเนี้ย!"

"เขินหรอ หน้าแดงเชียว แม่แมวน้อย รอด้วยสิ ยัยมินขาสั้นเดินไวจริง"

คอนโดเจ๊หมวย

เวลา 20:00น.

"หน้าตา ผิวพรรณ หุ่น งุ้ย! ทำไมหนูทั้งสวยทั้งน่ารักอย่างงี้ ยัยแพรวแกไปหาเพื่อนแบบนี้มาจากไหนเนี้ย"

เสียงของเจ๊หมวยรุ่นพี่ของแพรวพูดขึ้นและจับตัวฉันหมุนซ้าย หมุนขวา จับหน้า จับนม จัวเอว เจ๊เขาเป็นไร◐.̃◐

"โอ๊ย! พอๆ จับหมุนอยู่นั่นเพื่อนหนูมันจะเป็นลูกข่างอยู่แล้วเนี้ย"

"อุ๊ย! ขอโทษทีนะ มาๆนั่งคุยกันก่อน"

พูดจบพวกเราก็เดินเข้าไปนั่งที่โซฟาในห้องเจ๊

"พร้อมมั้ย! อีกไม่กี่นาทีเจ๊จะพาไปส่ง"

เจ๊หมวยหันมาถามฉัน

ความคิดเห็น