3.3 ชวนดื่ม

“นายจะได้หรือไม่ได้ใครมันเกี่ยวอะไรกับฉัน แล้วมองหน้าแบบนี้อย่าบอกนะว่าฉันต้องไปนอนกับนายชดใช้ที่นายไม่ได้นอนกับสาว สติเนอะ ชีวิตจริงไม่ใช่นิยายน้ำเน่า เกลียดขี้หน้ากันจะตายชัก เอากันลงเหรอ หึ! ประสาทป้ะ!” ดารินด่ากราดเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามองแต่เตชินดันไม่นึกอาย เขายังปล่อยหัวเราะขำ

“เธอคิดอะไร อย่างฉันเนี่ยนะจะเอาเธอ ฝันเหรอ ปากแบบนี้จูบไม่ลงหรอกนะจะบอกให้ แต่ที่บอกให้ชดใช้คือเธอต้องไปดื่มเป็นเพื่อนฉัน เพราะเธอทำให้ฉันหมดอารมณ์เอาตั้งแต่หน้าห้องน้ำแล้ว อ้อ.. ที่สำคัญ เมื่อกี้เธอก็ยืนเหยียบเท้าฉันด้วย เพราะฉะนั้นซื้อรองเท้าคู่ใหม่มาชดใช้ให้ฉันซะ เข้าใจไหม”

คราวนี้เป็นดารินที่ยืนอึ้งหน้าเหวอ อ้าปากค้าง รู้อยู่หรอกว่าเตชินไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่เป็นสุภาพบุรุษสักเท่าไหร่ แต่ไม่คิดว่าปากจะยังแจ๋วขนาดนี้ ตอนเรียนว่าปากแซ่บแล้ว ตอนนี้ก็ยังคงคุณภาพอยู่ไม่จางหายไปตามกาลเวลาเลย ผู้ชายบ้าอะไร!

“นี่! ปากฉันออกจะสวย อวบอิ่มน่าจูบ ปากนายต่างหากล่ะ หมาไม่รับประทาน แล้วไอ้รองเท้านายน่ะ ฉันวางเท้าเปล่าไปเฉย ๆ เถอะ ไม่ได้ขยี้ มันไม่สึกหรอเลยสักนิด” ดารินก้มมองรองเท้าราคาหกหลักของเตชิน ให้ซื้อคู่ใหม่ชดใช้ ตอนนี้ในไทยจะหาได้ไหมเถอะ มันเป็นรุ่นลิมิติดด้วย เธอจำได้

“ไม่รู้แหละ แต่ตอนนี้เธอต้องไปดื่มเป็นเพื่อนฉันก่อน” เตชินไม่สนใจฟังคำบ่นก่นด่าของดาริน เขาถือวิสาสะกอดคอเธอแล้วพาเดินมาที่จอดรถ ไม่สนใจเสียงร้องโวยวายของหญิงสาว แล้วไอ้มือที่ตีเขาหยิกเขาก็แรงเท่ามด คิดว่าหนังหนา ๆ แบบเตชินจะระคายเคืองรึไง

“เพื่อนนายไม่มีเหรอ ฉันไม่ไปโว้ย!”

“ก็เพื่อนเธอคาบไอ้โปรดไปแดกแล้ว ตอนนี้ฉันเหงา อย่าพูดมากดิเดียร์ ขึ้นรถไป!” ทั้งคู่มาถึงลานจอดรถวีไอพีพอดิบพอดี เตชินจับดารินยัดเข้ารถซูเปอร์คาร์ของตัวเองที่จอดอยู่

“ไม่ไปโว้ย! บอกว่าไม่ไป! แล้วรถฉันล่ะ” ดารินยังโวยวายไม่หยุด เธอจะลงจากรถแต่โดนเตชินชี้หน้าดุ