บทนำ

“มองไรของมึงวะโปรด”

เสียงทุ้มถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทกำลังมองสองสาวอยู่นานสองนานไม่วางตา มองเสียจนลืมไปแล้วกระมังว่าเขาก็ยืนอยู่ตรงนี้ ไอ้นิสัยมองหญิงจนลืมเพื่อนมันต้องเป็นเขามากกว่า ส่วนมันก็ต้องเป็นคนด่าคนปราม วันนี้ทำไมถึงสลับตำแหน่งกันเสียได้

“มองของสวย ๆ งาม ๆ” ทรงโปรดตอบกลับ ทว่าสายตายังคงจดจ้องใบหน้าหวานของหญิงสาวคนนั้นไม่เลิก

“แก๊งยายลูกคนรวยใจแตกนั่นอะนะ ทำไมวะ มึงสนใจเหรอ?” เตชินถาม ทรงโปรดละสายตาจากสาวสวยมามองหน้าเพื่อนสนิทแล้วกลอกตาพลางด่าในใจว่า..

‘ไอ้ห่า ไปเหยียดเขาว่าลูกคนรวยใจแตก มึงจนมากมั้ง! ไอ้ลูกคุณหญิงพราวพรรณ ไอ้สันเขื่อน! แล้วถ้าผู้หญิงพวกนั้นใจแตกก็ไม่รู้จะนิยามคนอย่างเตชินว่าอะไรแล้ว สำส่อนยังฟังดูดีไป’

แต่ก็นั่นแหละ ทรงโปรดได้แค่สบถด่าอยู่ในใจ เพราะหากพูดดังออกไปมีหวังได้ทะเลาะกับไอ้เตชิน จนเสียเวลาล่อสาวสวยตรงหน้าเป็นแน่

“มึงรู้จัก?” ทรงโปรดยิงคำถามที่มองว่าเป็นประโยชน์กับตัวเองมากกว่า เขารู้อยู่หรอกว่าเตชินกว้างขวาง แต่มันจะรู้จักผู้หญิงทุกคนทั้งประเทศเลยหรือไง