ตอนที่ 2
สวัสดี....ฉันชื่อคะแนน
September 18, 2026
ตอนที่ 2
สวัสดี....ฉันชื่อคะแนน
เสียงเจี้ยวจ้าวของผู้คนบวกกันกับเสียงดนตรีคะแนนเดินตามหลังนิสามาเรื่อย ๆ ตอนนี้เธอยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลย ทำให้สายตาของคนส่วนมากมองมาที่เธอไม่ค่อยดีนัก
“อ้าว...ยัยนิสา...กว่าจะมาได้นะมึง”
เสียงแหบคนสาววัยกลางรูปร่างอ้วนท้วมพูดขึ้น ทำให้เธอหยุดเดิน
“หวัดดีเจ๊...ทำไมทุกคนดูวุ่นวายกันจังเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า”
“ก็ยัยเอวาน่ะสิไม่มา...ฉันหาคนไปหาคุณเวกัสไม่ได้เลย....ถ้าไม่มีวันนี้กูคงได้หัวขาดแน่ ๆ”
“เจ๊ก็ไปเองสิ...”
“อินี่....มึงดูสภาพกูด้วย”
“ฮ่า ๆ ฉันล้อเล่นน่า”
“แล้วนี่.....”
หญิงวัยกลางชี้มาที่คะแนนอย่างสงสัยเพราะไม่เคยเห็นหน้า แถมยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่ด้วย
“อ๋อ..ลืมบอกเจ๊ไป มีงานให้น้องมันทำรึเปล่า...อะไรก็ได้ต้องการเงินด่วน ๆ”
“เท่าไหร่ล่ะ...”
เธอเอ่ยถามอย่างเคยชินเพราะทุกคนที่ตัดสินใจมาทำงานที่นี่ก็ต้องการเงินใช้แบบด่วนกันทุกราย
“สี่แสน....”
“อีสา....จะบ้ารึไง!”
“จริง ๆ มีมั้ย หาให้หน่อยสิ”
“ทำอะไรก็ได้จริงเหรอ....”
“ได้จริงใช่มั้ยคะแนน....ไม่เปลี่ยนใจแล้วใช่มั้ย”
นิสาหันมาถามเธออีกครั้ง
“ค่ะ....”
“งั้นก็ไปแทนยัยเอวา....”
“ให้ไปหาคุณเวกัสน่ะนะ....จะได้เหรอเจ๊”
“ลองดู...กูก็ไม่มีคนไปแทนมันแล้ว....สวย ๆ แบบนี้น่าจะได้อยู่หรอก”
“ว่าไงคะแนน....จะลองดูรึเปล่า”
“ดะได้ค่ะ....”
“น้องสาวมึงเหรอ”
“เปล่า...น้องข้างบ้านน่ะ ยายเข้าโรงพยาบาลต้องใช้เงินด่วน....ฉันก็ไม่รู้จะช่วยยังไง”
“เอาเถอะ....ถ้าจะไปมึงก็ไปส่งมันที่คอนโดคุณเวกัสแล้วกัน...ถ้าไม่ไปให้รีบบอกกูเลยนะมึงไม่งั้นกูหัวขาดแน่”
“รู้แล้วน่า”
“แต่กูไม่รับปากนะว่าจะได้ถึงสี่แสนรึเปล่า....อยู่ที่ว่าน้องมึงมีความสามารถมากน้อยแค่ไหน....”
“อื้อ.....”
“คะแนนจะไปจริงใช่มั้ย”
เธอหันมาถามคนข้าง ๆ อีกครั้ง
“ค่ะ...หนู่จะลองดู”
“ไม่ต้องห่วง...คุณเวกัสไม่ใช่ตาเฒ่าบ้ากามพวกนั้นหรอก”
“อื้อ....”
นิสาขับรถมาส่งคะแนนที่หน้าคอนโดหรูที่ห่างจากผับเมื่อครู่ไม่ไกลเท่าไหร่ เธอเหม่อลอยเล็กน้อยเหมือนในหัวมีเรื่องมากมายให้คิด
มือเรียวเลื่อนมากุมมือเธอช้า ๆ ราวกับกำลังปลอบโยน
“ถ้าไม่ทำ...ก็กลับได้นะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”
“หนูทำถูกแล้วใช่มั้ย”
“คิดว่าไงล่ะ....อยากได้เงินหรือความถูกต้องล่ะ”
“เงิน...”
“ถ้าอยากได้เงินก็ไม่ต้องกลัวอะไร.....อย่าเสียดายอะไรไปเลย...ชีวิตคนเรามันก็เป็นแบบนี้แหละ”
“หนูจะลองดู.....”
“ถ้าไม่ไหววิ่งลงมานะ...ฉันจะรอเธออยู่ที่นี่สักพักถึงจะไป ห้อง2015 ชั้น20”
“อื้อ...งั้นฉันไปแล้วนะ”
คะแนนก้าวขาลงจากรถช้า ๆ อย่างลังเล
แต่แล้วเธอก็มาหยุดยืนที่หน้าห้องจนได้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เธอเคาะประตูอยู่สามทีก่อนจะได้ยินเสียงคนข้างในตะโกนออกมา
“เข้ามา..ประตูไม่ได้ล็อก”
“เอวา...ทำไมมาช้านักล่ะ”
ชายหนุ่มลำตัวสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยความแข็งแรงยืนหันหลัง เส้นไหล่กว้างชัดเจนราวกับวาดด้วยพู่กันของศิลปิน แผ่นหลังตรงแต่ไม่แข็งขืน กล้ามเนื้อใต้เสื้อยืดเนื้อดีแนบไปกับสรีระอย่างพอดี พอให้รู้ว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น แฝงไว้ด้วยพลังและความมั่นใจทุกอณู กางเกงทรงเข้ารูปเผยให้เห็นเรียวขาและท่วงท่ายามยืนนิ่งอย่างคนรู้ว่าตัวเองมีเสน่ห์โดยไม่ต้องพยายาม แม้จะไม่เห็นใบหน้า แต่เพียงแผ่นหลังของเขา ก็ทำให้ใครหลายคนต้องเหลียวมองซ้ำ
“เอ่อ....”
“เธอเป็นใคร...”
เขาเอ่ยถามทันทีด้วยความสงสัยเมื่อผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาคิดเอาไว้
“เอ่อ...คือ..”
ชั่ววินาทีที่ดวงหน้าหันกลับมา ทุกอย่างรอบตัวเหมือนจะหยุดเคลื่อนไหว ดวงตาคมลึกทรงอำนาจใต้คิ้วเข้มรับกับสันจมูกโด่งได้รูปอย่างพอดิบพอดี ริมฝีปากหยักได้รูปเหมือนถูกปั้นด้วยความตั้งใจแต่ไม่หวานจนเกินชายใบหน้าของเขาทั้งหมดงดงามเกินจริง งดงามราวกับพระเจ้าปั้นด้วยมือเปล่าท่ามกลางแรงบันดาลใจสูงสุด เป็นความหล่อที่ไม่ใช่แค่ดูดีแต่ทำให้ใจเต้นแรง
“อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่ได้”
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมส์