บทนำ (2)

เขาระบายความโมโห ลงโทษเธอด้วยการกระหน่ำท่อนเอ็นแทงเข้าออกรูสาว พลันทำให้อิงดาวหลงลืมความรู้สึกขุ่นเคืองใจไปชั่วขณะ

“อ๊ะ อ๊ะ อึก พี่คิณ อ๊ะ อ๊า จะ จุก”

“ครางดัง ๆ แสดงความร่านของเธอออกมา”

แม้แต่ถ้อยคำเย็นชาและจิกกัด ก็ไม่อาจทำให้อิงดาวโกรธเขาได้ลง ตอนนี้ความรู้สึกของเธอกำลังซึมซับความเสียดเสียวปนกับความทรมานใจ ทว่ามันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความสุขอันวาบหวามได้อย่างน่าประหลาด

ปัก! ปัก! ปัก!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไม่ขาดสาย ราวกับว่าเขากำลังระบายความคลุ้มคลั่งผ่านเรื่องบนเตียง เพื่อทำให้รู้สึกดีกับการถูกคนรักทอดทิ้ง

หลายคนที่ได้มาร่วมงานแต่งในวันนี้ อาจจะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีเหมือนถูกรางวัลที่หนึ่ง ได้สามีเป็นหนุ่มหล่อ มีฐานะร่ำรวย ชีวิตของเธอคงจะสุขสบายไปทั้งชาติ ไม่ต้องทำงานก็มีเงินทองมหาศาลที่สามารถเลี้ยงดูเธอได้ และคืนนี้เธอควรจะมีความสุขที่สุดกับการเข้าห้องหอ

แต่ทว่าผู้คนเหล่านั้นอาจจะยังไม่รู้

เธอเป็นเพียงแค่เมียตัวแทนเท่านั้น เขาไม่เคยเห็นเธอมีตัวตนอยู่ในความทรงจำ และเขาก็ไม่เคยรักเธอเลย

หลังจากที่เขากระทำเรื่องอย่างว่าจนพึงพอใจ คิณก็ขยับลุกออกจากเตียง ในขณะที่อิงดาวก็ขยับนั่งพิงหัวเตียงอย่างเชื่องช้า ใจกลางความเป็นสาวรู้สึกแสบขัดจากการถูกใช้งานอย่างหนัก และการกระทำที่รุนแรงอย่างไม่มีความเห็นใจ

เธอหลุบตามองร่องรอยความรักที่ปรากฏชัดอยู่บนผ้าปูที่นอน เป็นคราบน้ำกามผสมกับคราบเลือดสีแดงจากความบริสุทธิ์ที่ถูกพรากไป

ใช่แล้วล่ะ เธอรักเขา

รักมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย ทว่าคนที่ได้ใจเขาไปครอบครองกลับเป็นผู้หญิงอีกคนที่ทิ้งเขาไป

อิงดาวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว เป็นจังหวะเดียวกับผู้เป็นสามีก้มลงหยิบชุดเจ้าสาวแล้วโยนใส่หน้าเธอด้วยท่าทีรังเกียจ

“รีบใส่เสื้อผ้า แล้วก็ไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ” เขาเอ่ยพลางหยิบกางเกงของตนเองขึ้นมาใส่

“แต่ห้องนี้มันเป็นห้องหอของเรานะคะ”