ตอนที่ 5

ในขณะพ่อที่ไม่ได้เลี้ยงดูเธอมา และน้องสาวฝาแฝดได้โยนปัญหามาให้อิงดาว แม่ของเธอก็เกิดความเครียดหนักเพราะร้านอาหารที่สร้างมาเองกับมือ ถูกพนักงานคนสนิทซึ่งท่านเอ็นดูเหมือนน้องสาวคนหนึ่งโกงเงิน ส่งผลให้เกิดอาการปวดศีรษะรุนแรงจนหมดสติ ต้องหามส่งโรงพยาบาลทันที

“อาการของคุณรุ่งนภาต้องได้รับการผ่าตัดโดยด่วน”

“ค่ะ ทำยังไงก็ได้ให้แม่ของหนูปลอดภัย แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายล่ะคะคุณหมอ” อิงดาวเอ่ยถามเสียงสั่น

“ก็อยู่ราว ๆ สี่แสนถึงแปดแสนบาทครับ ยังไม่รวมค่าฟื้นฟูร่างกาย หากพบว่าหลังผ่าตัดมีอาการของอัมพาต เดี๋ยวศัลยแพทย์ระบบประสาทจะมาคุยรายละเอียดกับญาติคนไข้อีกทีนะครับ”

หมอเวรในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนที่ผู้เป็นแม่รักษาตัวด้วยโรคความดันโลหิตสูง ประเมินว่าต้องเข้ารับการผ่าตัดรักษาโรคเส้นเลือดในสมองแตกโดยด่วน

แต่เงินเก็บที่มีก็ได้นำไปจ่ายเงินเดือนให้กับพนักงาน และนำไปลงทุนกับร้านอาหารอีกครั้ง ทำให้สองแม่ลูกมีเงินในบัญชีแค่ไม่ถึงสองแสน

อิงดาวตัดสินใจแบกหน้าไปหาคนที่อิงฟ้าทิ้ง เสนอตัวขอแต่งงานแทน และมาเฟียหนุ่มก็ได้ยื่นข้อเสนอบางอย่างกลับมา ซึ่งเธอก็เต็มใจยอมรับเพื่อแลกกับเงินรักษาตัวของผู้เป็นแม่

*

*

อิงดาวหายาลดไข้มากินหลังจากล้างจานเสร็จ จากนั้นก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำ แล้วเข้าไปหาคิณที่ห้อง

เธอก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงปลายเตียงด้วยความรู้สึกประหม่า ก่อนจะถูกสายตาคมของสามีจับจ้อง แล้วเขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิ

“ยืนบื้ออยู่ทำไม แก้ผ้าแล้วขึ้นมาหาฉันสิ”

“เอ่อ พี่คิณคะ”

“อย่าทำให้ฉันโมโห”

มาเฟียหนุ่มเอ่ยเสียงกร้าวเมื่อเห็นว่าเธอกำลังเล่นตัว หรืออยากให้เขาเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน

“ขึ้นมาทำหน้าที่เมียของเธอซะ”

มือเล็กเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกทีละชิ้น เริ่มจากเสื้อคลุมแขนยาว แล้วตามด้วยชุดนอนกระโปรงตัวยาวแขนตุ๊กตา ขณะกำลังขยับตัวเพื่อก้าวขึ้นไปบนเตียง อีกฝ่ายก็เอ่ยออกคำสั่ง

“สองตัวนั้น ถอดออกให้หมด”

อิงดาวก้มลงมองชุดชั้นในที่ปกปิดสองเต้าและจุดสงวนของผู้หญิง ก่อนจะถอนลมหายใจแล้วถอดสองชิ้นนี้ออก เผยให้เห็นเรือนร่างขาวเนียน สวยสะดุดตา

มาเฟียหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ พลันหายใจถี่กระชั้น ขยับตัวมาตรงปลายเตียง แล้วคว้าข้อมือของคนลีลาจนน่ารำคาญขึ้นมาบนที่นอน

ริมฝีปากหยักจู่โจมกลีบปากสวยอย่างรุนแรงจนเธอหายใจไม่ทัน ส่งผลให้หญิงสาวเผยอปากเพื่อสูดเอาลมหายใจเข้าปอด ในขณะนั้นคิณก็แทรกลิ้นเข้าไปในโพลงปากหวาน ตวัดปลายลิ้นร้ายเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กที่ไม่ประสีประสา

“อื้อ…”