บทที่ 109 กลับไป๋เหอ

บทที่ 109 กลับไป๋เหอ

“พวกเขาดื่มไวน์อะไรกัน ทำไมขวดถึงมีสีฉูดฉาดขนาดนี้?” มีหญิงสาวคนหนึ่งถามขึ้น

“ไวน์อะไรจะดีเท่าไวน์ของคุณชายถูล่ะ นี่เป็นไวน์วิสกี้ระดับไฮเฮนด์เชียวนะ” หญิงสาวที่ชอบประจบประแจงคนหนึ่งยกขวดไวน์ขึ้นนำเสนอ แล้วก็เปิดไวน์รินให้เขา

“ไวน์นี้ดูคุ้นๆ”

ถูเซินเซินบ่นพึมพำ เขาจำได้ว่าตัวเองเคยเห็นไวน์แบบนี้ที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออก เลยแอบถ่ายรูปแล้วส่งรูปให้เพื่อนที่ทำธุรกิจผลิตไวน์ดู

“สองอย่างนี้คือไวน์อะไร” ถูเซินเซินส่งข้อความถามเพื่อน

หลังจากนั้นไม่นานเพื่อนของเขาก็ตอบด้วยเสียง น้ำเสียงของเขาประหลาดใจและอึ้ง: "ประธานถู ไวน์สองชนิดนี้สุดยอดมาก ขวดสีทองขนาดใหญ่คือ Amanda Binakmita Champagneขวดละ 120,000 ปอนด์ ฉันมีขวดนึง และมีแค่คนรวยระดับประเทศที่ติดอันดับเท่านั้นที่ซื้อขวดนี้เพื่อดื่มเป็นครั้งคราว อีกอันขวดที่หุ้มด้วยเพชรยิ่งสุดยอดไปใหญ่ Henri IV Du Donnon Grand Champagne Cognacมีอายุยาวนานถึง 100 ปี ตัวขวดประกอบด้วยทองคำขาว 24k แพลตตินัมบริสุทธิ์และเพชร 6,500 เม็ด แค่ขวดก็มีราคาเป็นครึ่งนึงแล้ว เป็นงานหัตถกรรมและเป็นสัญลักษณ์ของสถานะและทรัพยากรทางการเงิน ไวน์ที่ขวดละ 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะดื่มได้อย่างแน่นอน "

จากนั้นเพื่อนก็ถามจุกจิกว่า “ประธานถูใครกินเหล้าคุณช่วย แนะนำให้ฉันรู้จักหน่อยได้ไหม ขวดบรั่นดีนั่นฉันไม่มีปัญญาซื้อ ฉันอยากจะถามเขาว่าถ้าดื่มหมดแล้วจะขายขวดรึเปล่า ฉันอยากเก็บสะสมไว้”

“อะไรนะ 2ล้าน แล้วยังเป็นดอลลาร์สหรัฐด้วย”

ถูเซินเซินแทบสำลักคำพูดเหล่านี้ เขาไม่คาดคิดว่าเฉินห้าวจะดื่มไวน์หรูทั้งสองอย่างนี้ สิ่งที่เขาดื่มไม่ใช่ไวน์ แต่เป็นธนบัตรของรถยนต์สำเร็จรูป ในทันใดเขาก็รู้สึกได้ว่าวิสกี้ระดับไฮเฮนด์ในมือนั้นไม่หอมอีกต่อไปแล้ว

“หมอนั่นเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงได้มีเงินขนาดนั้น”

ถูเซินเซินรู้สึกสงสัยในชีวิตเล็กน้อย มรดกที่เขาได้รับ ถ้ามาอยู่ต่อหน้าเฉินห้าวก็คงเป็นแค่ขยะ และสิ่งรอบข้างที่สร้างขึ้น และสาวๆ ที่นำมารายล้อมเพื่อขายความเท่ แล้วดูบรรยากาศทางฝั่งของเฉินห้าวและกิริยาท่าทางของโจวซีถง แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เงินเทียบไม่ได้ ผู้หญิงก็เทียบไม่ได้ เขารู้สึกหงุดหงิดโดยไม่รู้ตัว

“พวกเขาเผาปลาหอมจัง” หญิงสาวที่สมองไม่ค่อยจะมีความคิดคนนั้นเริ่มพูดขึ้นอีกแล้ว

“หอมแม่มึงสิ ให้กูโยนมึงไปดีไหม”

ถูเซินเซินเอาอารมณ์ความแค้นในใจมาลงกับผู้หญิงคนนี้ ทำให้สาวน้อยเสียใจจนร้องไห้

ตอนนี้ถูเซินเซินไม่มีอารมณ์จะกินข้าวแล้ว เขาตะโกนเสียงดัง “ขับเรือกลับไป” ตัดสินใจที่จะไม่อยู่โมโหที่นี่ต่อ

แล้วเรือยอทช์ก็กลับหัวขับไป หนีไปอย่างสะบักสะบอม

กัปตันก็เงยหน้าขึ้นและเห็นเรือยอทช์อีกลำขับออกไปและถามด้วยความสงสัยว่า: "ทำไมพวกเขาถึงออกไปกะทันหันแบบนั้นล่ะ”

เฉินห้าวยิ้ม: "ถูเซินเซินนี้ไม่ได้ไร้ประโยชน์ อย่างน้อยเขาก็รู้ด้วยตนเอง"

โจวซีถงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเพราะคิดว่าคงเป็นเรื่องซวย ที่เพื่อนอย่างถูเซินเซินจะเจอคนลึกลับอย่างเฉินห้าว

ตอนนี้ไม่มีแมลงวันน่ารำคาญแล้ว เฉินห้าวและคณะของเขาก็รับประทานอาหารกลางวันที่เพอร์เฟคภายใต้ทะเลสีครามและท้องฟ้าสีคราม