บทที่ 117 คุณต้องตัดสินให้ฉัน

“ถ้าคุณเป็นแบบนี้เรื่องมันก็ไม่จบง่ายๆละ ไม่ออกไปคุยกันข้างนอกก็ได้ อย่างนั้นก็คุณทำกับแก้มมาซะสองสาม” หวงเหมาหัวเราะคึกคัก ไม่เหมาะสม ยังยื่นมือไปแตะไหล่ของเซี่ยจิ้ง

เซี่ยจิ้งกลับจ้องตาโต จู่ๆสับมีดหั่นผักลงมา ทำให้หวงเหมาตกใจ รีบหนีออกไป มีดหั่นผักถูกเสียบไว้บนโต๊ะ มีเสียวอู้อี้ออกมา

“ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับพวกนาย รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ” ท่าทางเซี่ยจิ้งแข็งกร้าวมาก ไม่ไว้หน้าเลยสักนิด

หากยังไม่ทำตาม สีหน้าหวงเหมาก็เปลี่ยนไป ทำเสียงเย็นชาออกมา： “เห็นว่าเป็นสาวสวยหรอกถึงไว้หน้าคุณ อย่าให้หน้าแล้วไม่ไว้หน้า จะบอกให้ พวกพี่เป็นผู้จัดการตลาดของละแวกนี้ พวกคุณทำการค้าขายที่นี่ก็ต้องจ่ายค่าคุ้มครองมา เดือนละสามหมื่น วันนี้เป็นวันจ่ายครั้งแรก หากไม่จ่ายล่ะก็ ฮึฮึ ร้านอาหารพวกคุณอย่าคิดที่จะเปิดเลย”

“ผู้จัดการตลาด？ มีใบรับรองหรือเปล่า？ หรืออำเล่นหรือเปล่า พวกจ่ายแค่ภาษีให้รัฐบาล พวกคุณคือใครกัน？ ฉันว่านะขนยังขึ้นไม่เต็ม ก็เรียนแบบคนเลวมาแบล็กเมล์ซะแล้วใช่ไหม？”

ไม่นานเซี่ยได้เจาะจุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่ายออกมา หวงเหมาโกรธมาก ตบโต๊ะอย่างรุนแรง พรรคพวกที่อยู่ด้านหลังได้เปิดเสื้อยืดขึ้น เผยให้เห็นด้ามกรีซที่คาดไว้บนเอวของพวกเขา

“เงินนี้ก็ไม่ได้ขอฟรีๆ ความปลอดภัยหลังจากนี้ของพวกคุณพวกเราดูแลเอง ต่อจากนี้ไปหากมีใครมาหาเรื่องก็โทรพวกเรา หากไม่จ่าย คุณต้องรับผิดชอบผลที่ตามมา” หวงเหมากล่าวข่มขู่

“แจ้งความ！”

คำตอบของเซี่ยจิ้งกระชับตรงประเด็นมาก พนักงานที่อยู่ข้างหลังเธอได้รับคำสั่งนั้น ก็หยิบมือถือออกมาโทรหา 110

“ได้ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน！”

เมื่อหวงเหมาได้ยินว่าจะแจ้งความ หัวเราะเย็นชาทีหนึ่ง พาพรรคพวกถอยกลับละ

“คนไม่ดีมักสร้างปัญหา！”

เซี่ยจิ้งก็กรนเสียงอย่างเย็นชา จัดการกับนักเลงน้อยพวกนี้ เธอมีประสบการณ์เยอะมาก หากคุณให้หน้าเขา เขาก็จะได้คืบเอาศอก ต้องแข็งกร้าวเท่านั้น ถึงจะทำให้พวกเขาถอยออกห่าง

เดิมคิดว่าเรื่องมันจะผ่านไปอย่างนี้ แต่ไม่เวลานาน Brunoคนที่เฝ้าประตูอยู่ด้านนอกจู่ๆก็วิ่งแตกตื่นเข้ามารายงานว่า： “Missเซี่ย มีเด็กหนุ่มสองสามคนได้โยนก้อนหินก้อนใหญ่เข้ามา ทำให้หม้อต้มซุปที่อยู่ด้านนอกหกหมดเลย น้ำซุปยังกระเด็นใส่ลูกค้าท่านหนึ่งอีก”

“อะไรนะ！”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเซี่ยจิ้งเริ่มอยู่ไม่สุข วิ่งออกไปดู หม้อซุปผิดรูปพลิกคว่ำอยู่ที่พื้น กระดูกเนื้อเละกระจัดกระจายไปหมด ที่หนักไปกว่านั้นคือแขนของลูกค้าชายท่านหนึ่งถูกสาดด้วยน้ำซุปร้อนๆ เป็นแผลพุพองขึ้นมา ดีที่พื้นที่โดนไม่มากนัก เป็นแผลเล็กน้อยเท่านั้น

“ต้องขอโทษจริงๆด้วยค่ะ คุณไปตรวจดูที่โรงพยาบาลก่อน เราจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้คุณภายหลัง”

เซี่ยจิ้งกล่าวขอโทษลูกค้า ลูกค้าชายท่านนั้นก็เป็นคนที่มีสติสัมปชัญญะ เข้าใจก็ไม่ได้โทษร้านอาหาร ก็ร่วมด้วยกับคนที่มาต่อคิวด้วยกัน ด่าทอผู้ที่มาทำความเสียหาย

“ผมเห็นครับ เป็นผู้ชายที่ย้อมผมสีเหลืองมาโยนก้อนหิน” เด็กผู้เห็นเการณ์กล่าว

“ต้องเป็นไอ้นักเลงหัวไม้นั้นแน่เลย！”

เซี่ยจิ้งโกรธจนกระทืบเท้าตัวเอง รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่ เธอเลยโทรตามเฉินห้าว แจ้งให้เขากลับมาจัดการ

ความคิดเห็น