บทที่ 119 หาเฮียหนิวเป็นผู้ตัดสิน

บทที่ 119 หาเฮียหนิวเป็นผู้ตัดสิน

“ปัง！”

หมัดนึงเฉินห้าวต่อยไอ้นักเลงลอยออกไปหนึ่งคน หันหลังเอามือฟาดท้องคนด้วยหัวแท่งเหล็ก เขาตั้งใจออมมือเล็กน้อย ไม่งั้นแรงของเขาเยอะเกินไป หากใช้ออกมาหมด เกรงว่าคนที่อยู่ตรงหน้ากระดูกต้องหักแน่ มีชีวิตรอดไม่นาน

“โอ๊ย！”

“อ้าก！”

นักเลงแต่ละคนได้จับไปที่ท้องแล้วล้มอยู่กับพื้น โออวยกันลุกไม่ขึ้น จากการถีบสองสามครั้งของเฉินห้าว แตะพวกนังเลงจนล้มลง ในเหตุการณ์ไม่มีใครที่สามารถยืนได้

เฉินห้าวโยนแท่งเหล็กทิ้ง กระทบกับพื้นแล้วมีเสียงดังก้องออกมา สร้างความตกใจให้กับนักเลง ทุกคนต่างมองไปที่เด็กหนุ่มที่หล่อนี้ ช่างต่อสู้เก่งอะไรอย่างนี้ หรือว่าเป็นชาติกำเนิดของเจิน จื่อตัน？

“ลุกขึ้นสิ เมื่อกี้ยังโอ้อวดอยู่ไม่ใช่เหรอ？ทั้งหมดคลานอยู่กับพื้นอย่างนี้ แล้วจะไปเก็บค่าคุ้มครองยังไง？” เฉินห้าวแตะไปที่นักเลงอย่างเบาๆ

นักเลงพวกนั้นเจ็บปวดจนแสยะยิ้มออกมา เวลาชั่วขณะไม่มีใครลุกขึ้นมา ต่างนอนราบกับพื้นแกล้งตาย แต่มีนักเลงบางคนเห็นด้านหลังเฉินห้าวมีพรรคพวกตัวเองกำลังจะลอบทำร้าย สายตากะพริบขึ้นมา ตั้งหน้าตั้งตารอ

เฉินห้าวรู้สึกสถานการณ์แปลกๆ ได้รับรู้จากประสาทสัมผัสเล็กน้อย ก็ได้รู้ว่าด้านหลังมีคนย่องเข้ามาลอบทำร้าย เขาหันหลังและถีบไปโดยตรง คนที่อยู่ด้านหลังก็โดนถีบล้มลง ที่แท้ก็คือหวงเหมาที่โดนถีบล้มลงนั่งเอง

ครั้งนี้หวงเหมาถูกการโจมตีสองรอบ จนไม่มีแรงที่จะสู้ต่อแล้ว นอนอนาจารกับพื้นและบ้วนน้ำกรด เมื่อกี้เฉินห้าวถีบโดนส่วนที่เป็นกระเพาะของเขา กระเพาะของหวงเหมาเกิดการปั่นป่วน อาหารที่กินในตอนเช้าอ้วกออกมาหมดละ

จนถึงตอนนี้ เฉินห้าวจัดการกับนักเลงทั้งหมดของผับนี้แล้ว

เฉินห้าวเดินไปหยุดตรงหน้าหวงเหมา มองลงไปจากที่สูงแล้วถามว่า：“ใครเป็นคนสั่งนายไปเก็บค่าคุ้มครอง？”

“กูเป็นคนเก็บเอง มึงรอดูเลย เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่ พี่ใหญ่ของเราเป็นถึงเฮียหนิวแห่งถนนซีเจีย！” ถึงตอนนี้แล้วหวงเหมายังปากแข็งอยู่อีก

“เฮียหนิว？”เฉินห้าวบอก“ไม่รู้จัก ในเมื่อนายยังไม่รู้จักสำนึกผิด ฉันจะช่วยทำให้คุณตื่นเอง”

จู่ๆเฉินก็ยกขาขึ้นแล้วเหยียบไปที่มือหวงเหมา พลังแรงที่เยอะทำให้หวงเหมาปวดจนร้องออกมา

“โอ๊ยโอ๊ยโอ๊ยโอ๊ย ปล่อยมือ ปวดปวดปวด！” หวงเหมาตะโกนเสียงดัง

“นายอวดเก่งไม่ใช่เหรอ？ให้ฉันดูหน่อยว่าใจแข็งถึงไหน” เฉินห้าวหัวเราะเย็นชาแล้วเพิ่มแรงไปที่เท้า

หวงเหมาแค่รู้สึกว่ามือโดนรถบดถนนทับอยู่ ความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่กำลังมาเยือนเหมือนกระแสน้ำ เขาสั่นไปทั้งตัว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ ครั้งนี้เขายอมแล้วจริงๆไม่อวดเก่งอีก ร้องขอความเมตตา：“พี่ชาย พี่ชายช่วยยกเท้าอันสูงส่งนี้ขึ้นเถอะ ผมยอมแล้ว！ยอมแล้ว！”

“ยอมจริงๆหรือเปล่า？” เฉินห้าวถาม

“ยอมจริงๆครับ ของจริงแน่นอน！”หวงเหมาตอบอย่างหายใจ

เฉินห้าวหัวเราะเล็กน้อย แล้วก็ยกเท้าขึ้นจริง หวงเหมาได้ยื่นมือออก แล้วก็ดู หลังมือช้ำเขียมหมดแล้ว การฟกช้ำของเนื้อเยื่ออ่อนเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ โชคดีคือกระดูกเขาไม่หัก

“นี่เป็นบทลงโทษที่นายไปเก็บค่าคุ้มครองร้านอาหารฉัน ห้ามยื่นมือออก ยื่นมือออกก็จะถูกเหยียบ！”เฉินห้าวกล่าวเตือน

เวลานี้หวงเหมารู้สึกแต่คำว่าเจ็บอยู่ ไม่กล้าตอบ

“งั้นต่อจากนี้ เป็นการลงโทษที่นายไปลวนลามพนักงานของฉัน เห็นว่าคุมไอ้นั่นที่อยู่ใต้การเกงไม่ไหวใช่ไหม？ฉันจะทำให้นายจำจนตาย！”

เมื่อเฉินห้าวพูดแบบนี้แล้ว หวงเหมาตกใจขึ้นทันที เงยหน้ามองไปที่เฉินห้าว ถามด้วยความกลัว：“คุณจะทำอะไร？”