บทที่ 13 เฉินห้าวราวกับปริศนา

นี่คือสร้อยข้อมือที่ทำจากไม้โบราณเรียบง่ายเส้นหนึ่ง เป็นสร้อยข้อมือที่ทำจากไม้กฤษณาชั้นดี มีคุณสมบัติขจัดสิ่งชั่วร้าย ทำให้มีสมาธิและจิตใจสงบ อีกทั้งยังผ่านการเบิกเนตรจากพระเถระผู้ใหญ่มาแล้ว ถือเป็นสร้อยข้อมือที่ดีชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว มีคุณค่าที่จะเก็บสะสม โจวซีถงน่าจะชอบ

เฉินห้าวกดสั่งซื้อทันที

“ผมมีสร้อยข้อมือลูกประคำอยู่เส้นหนึ่ง คุณลองดูนะครับ” เฉินห้าวนำสร้อยข้อมือลูกประคำพร้อมบรรจุหีบห่อและยื่นให้กับโจวซีถง

เจ้าของร้านคุยโวโอ้อวดอย่างไม่ละอายใจว่า：“คุณมาแย่งธุรกิจร้านของผมเหรอ？ผมจะบอกคุณให้นะว่า ที่นี่เป็นร้านที่มีชื่อเสียงที่เก่าแก่ที่สุดในมณฑลนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะมีลูกประคำที่ดีกว่าร้านของผม！”

“อ่อ？”

โจวซีถงเปิดกล่องของขวัญออก บนฐานสีแดงมีลูกประคำที่ทำจากไม้เส้นหนึ่ง พื้นผิวเงาวาวและสะอาดหมดจดส่องประกายมันเงา อีกทั้งยังไม้จันทร์หอมยังหอมจนเตะปลายจมูก หลังจากดมเข้าไปแล้วก็ทำให้ความเมื่อยล้าของโจวซีถงกระปรี้กระเปร่าขึ้น

“ลูกประคำของสร้อยข้อมือชิ้นนี้ดีกว่าสร้อยข้อมือเส้นนั้นมาก คุณได้มาจากไหนเหรอ？”

โจวซีถงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก เธอเคยใช้เงินจำนวนมากเพื่อซื้อลูกประคำ แต่คุณภาพก็ไม่ได้ดีกว่าสร้อยเส้นนี้ เฉินห้าวผู้อยู่เบื้องหน้าทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจจริง ๆ มีโสมอายุ 100 ปี อีกทั้งยังมีลูกประคำชั้นเลิศ ทำให้คนเหลือเชื่อจริงๆ

“ก็แค่ของที่ผมเคยสะสม ถ้าคุณชอบก็รับไปเถอะ” เฉินห้าวพูดขึ้นอย่างสงบจิตสงบใจ แสดงออกว่าลูกประคำเส้นนี้เขามอบให้กับเธอ

ที่จริง มันก็แค่ของที่เขาซื้อมาราคา1.01 หยวน สำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร

“เป็นไปไม่ได้！”

เจ้าของร้านไม่ยอมแพ้ เขารับลูกประคำนั้นมามองดูอย่างละเอียด ยิ่งดูยิ่งตกใจ：“เป็นไปได้ยังไง？นี่มันทำจากไม้กฤษณาอย่างดีจากเวียดนามลวดลายที่อยู่บนลูกประคำทุกเม็ดเหมือนกันอย่างสิ้นเชิง แสดงให้เห็นว่าผ่านการเลือกอย่างตั้งใจ นี่ต้องสูญเสียไม้ชั้นเลิศไปจำนวนเท่าไหร่？อีกทั้งคนที่แกะสลักจะต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญ คนที่สามารถแกะสลักได้ในระดับนี้ในประเทศมีเพียงไม่กี่คน เมื่อรวมคุณสมบัติทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้วต้นทุนของสร้อยคอมือลูกประคำเส้นนี้มีราคาหลายแสนหยวน อีกทั้งยังสามารถสร้างได้ถึงขั้นความศักดิ์สิทธิ์พระพุทธเจ้า ยอดเยี่ยม เจ๋งจริง ๆ ！”

“ยอดเยี่ยมขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ？”โจวซีถงถามขึ้น

“ใช่ครับ ผมอยู่วงการนี้มากว่า 20 ปี วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตา ได้เห็นลูกประคำของจริง”ชายผู้เป็นเจ้าของร้านอดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจ

ในเมื่อผู้เชี่ยวชาญในงานสายนี้พูดขนาดนี้แล้ว โจวซีถงก็รู้ว่านี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่จะมอบให้แม่ จึงพูดขึ้นด้วยความดีอกดีใจว่า：“ลูกประคำชั้นดีขนาดนี้ ฉันรับไว้ก็แล้วกัน ราคาเท่าไหร่คะ？”

“ไม่เอาเงินหรอกครับ คุณก็ได้มอบบัตร VIPให้กับผมแล้ว คิดเสียว่าเป็นของตอบแทนก็แล้วกันนะครับ ยังจะเอาเงินอีกเหรอ？ในสายตาของคุณ ผมหน้าเลือดขนาดนั้นเลยเหรอ？”เฉินห้าวพูดอย่างเรื่อยเฉื่อย

โจวซีถงตั้งใจกวาดสายตามองเฉินห้าวรอบหนึ่ง พลันเผยยิ้มออกมา แล้วรับลูกประคำเส้นนั้นไว้

สาวสวยเย็นชาคนนี้ปกแล้วสีหน้าของเธอมักแสดงออกถึงความเย็นเยือก จู่ ๆ ก็เผยยิ้มออกมาแบบนี้ ก็ทำให้คนหลงเสน่ห์เอาง่ายๆความสวยนี้ร่ำลือกันทั่วเมือง

เฉินห้าวมองดูด้วยจิตใจที่ชื่นมื่น ผู้หญิงแบบนี้คงมีแต่บนท้องฟ้าเท่านั้น บนพื้นโลกยากที่จะตามหา

ความคิดเห็น