บทที่ 156 ส่งของถึงที่

บทที่ 156 ส่งของถึงที่

ถึงบริษัทห้าวหรานจะสามารถขายออนไลน์ได้ แต่การสั่งสินค้าออนไลน์ยังมีอีกปัญหาหนักหนึ่งอย่าง นั่นก็คือจะส่งของยังไง

บริษัทปกติจะส่งของปกติหรือ express deliveryก็ได้แล้ว แต่ราคากล้วยไม้ผีนี่แพงมากเกินไป และไม่สะดวกส่งของแบบนั้น ถ้าเกิดมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างทาง เงินหนึ่งแสนสองหมื่นนี่ก็จบกันแล้ว

สองเมืองอยู่ไม่ไกลกันนัก จานอี้เฟยเลยเสนอว่า ถ้าไม่ให้ลูกค้ามาเอาของเองถึงที่ ดูจากความร้อนใจอยากได้ของลูกค้า น่าจะยอมแน่ หรือไม่พวกเขาก็ส่งของถึงที่ ส่งคนนั่งเครื่องบินหรือขับรถไป เพียงแค่ค่าเดินทางไปกลับเป็นปัญหาเนี่ยแหละ จานอี้เฟยยังเสนอให้ลูกค้ารับผิดชอบค่าเดินทาง

“ไม่ต้องหรอก” เฉินห้าวมีเงินเยอะ เลยโบกมือว่า “สำหรับของราคาสูง ให้ส่งของถึงที่ให้หมด ค่าขนส่งพวกเราออกกันเอง กลับมาแจ้งฝ่ายบัญชี ในเวลาเดียวกันก็ซื้อค่าประกัน เอาแบบให้รับรองอุบัติเหตุทุกอย่างนะ”

แบบนี้เท่ากับมีรายจ่ายเพิ่มขึ้น แต่เฉินห้าวไม่แคร์ เพราะแค่มีแอพเงินอุดหนุนหมื่นล้านนี่ก็ได้กำไรมากเกินพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเงินเล็กน้อยพวกนี้อีก สิ่งสำคัญอันดับหนึ่งคือเปิดช่องทาง อัพระดับประสบการณ์ให้ลูกค้าถึงจะถูก

วิธีแบบนี้ทำให้พวกพนักงานรู้สึกครั่นคร้าม เถ้าแก่ใหม่คนนี้ไม่แคร์กำไรขาดทุนอะไร ถึงจะเป็นคนทำมาค้าขายที่แท้จริง

พอลูกค้ารู้ว่าจะส่งของให้ถึงที่ ก็จ่ายเงินมาทันทีเลย

จานอี้เฟยในฐานะคนติดต่อออเดอร์นี้ เลยรับหน้าที่ส่งของเอง เขารีบซื้อแพคเกตประกันโดยเฉพาะ จากนั้นก็นั่งเครื่องบินไป เย็นนั้นเลยถึงจุดหมาย

ลูกค้าเองก็ให้ความสำคัญมาก ขับรถมารอรับที่สนามบิน รอเช็คกล้วยไม้ผีเสร็จแล้ว ก็คอนเฟิร์มรับของอย่างง่ายดาย

พอเห็นเงินเข้าบัญชี ปี่เจวียนที่เป็นบัญชีก็บันทึกรายรับวันนี้ลงไปทันที

บุหรี่ Lucky strikeหนึ่งกล่อง หนึ่งหมื่นดอลลาร์ ผันเป็นเจ็ดหมื่นหยวน

กล้วยไม้ผีสามกระถาง ราคาต่อกระถางหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน ทั้งหมดสามแสนหกหมื่นหยวน

สรุปรายรับวันนี้ สี่แสนสามหมื่น ระบุกำไรทั้งหมดเหมือนที่เฉินห้าวบอก คือกำไรที่บริษัททำได้ในวันนี้ เหยียบบริษัทขนาดกลางปกติติดดินไปแล้ว

“ดูเหมือนฉันจะเจอเถ้าแก่ที่ร้ายกาจเข้าให้แล้ว”

ปี่เจวียนคิดอย่างตื่นเต้นในใจ ยอดขายวันนี้ทั้งวันมากกว่าที่เธอเคยทำมาครึ่งเดือนอย่างยากลำบากในที่เก่าซะอีก

บริษัทเริ่มดำเนินการไปในครรลองคลองธรรม เฉินห้าวเลยไม่จำเป็นต้องเข้าออฟฟิศตลอดแล้ว มีออเดอร์เมื่อไหร่เขาก็สามารถนำเสนอสินค้าให้ได้เมื่อนั้น แถมการค้าระดับท็อปที่เขาทำ เป็นประเภทไม่เปิดทำการมาสามปี พอเปิดก็กำไรพอกินไปได้สามปี ต้นทุนต่ำราคาขายสูง ดังนั้นเวลาส่วนใหญ่ใช้ไปในการรอ เขาใช้เวลารอเนี่ยแหละทำเรื่องสำคัญ

ที่ว่าทำเรื่องสำคัญ ก็คือคิดบัญชีกับตัวการที่คิดทำลายพิธีเปิดบริษัทของเขา

เฉินห้าวมาถึงห้องการ์ดรักษาความปลอดภัยที่บริษัทโจวซื่อ ที่นั่นยังขังชายหนุ่มที่จับได้ในงานวันพิธีเปิด เฉินห้าวคุยกับเขาตามลำพัง

ตอนเผชิญหน้าเฉินห้าว หนุ่มน้อยยังกร่างมาก เขาเอียงคอถลึงตาใส่เฉินห้าวด้วยท่าทีประหนึ่งว่า “ถ้าฉันไม่พูด แล้วแกจะทำไงได้”