บทที่ 185 สินทรัพย์ห้าร้อยล้าน

บทที่ 185 สินทรัพย์ห้าร้อยล้าน

พวกเขานั่งลงพูดคุยกันไม่กี่ประโยค หวังเฉียงเห็นโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่า ก็ตะโกนไปทางด้านนอก "ทำไมไม่เสิร์ฟอาหารล่ะ ฉันจองโต๊ะอาหารไปแล้วนะ! "

แต่ว่าก็เป็นตอนที่เขาตะโกนเรียนพนักงานนั่นเอง คนที่เข้ามาจากด้านนอก กลับไม่ใช่พนักงาน แต่เป็นชายหนุ่มที่ตัดผมเกรียนคนหนึ่ง

ชายหนุ่มมองคนดูคนในห้องเหล่านี้ ก็พูดด้วยความอวดดีว่า "วันนี้ประธานของพวกเราต้องการห้องรับรองชมวิวนี้มารับรองแขก พวกนายเปลี่ยนไปกินที่ห้องโถงชั้นล่าง! "

"นายเป็นใครกัน? ห้องรับรองนี้ฉันจองตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว อาศัยอะไรมาเปลี่ยน! " หวังเฉียงพูดอย่างไม่พอใจ

"พูดอะไรไร้สาระ ค่าห้องรับรองประธานของพวกเราจะจ่ายให้ นอกจากนี้ให้ค่าชดเชยนายอีกห้าร้อยก็พอแล้ว ร้องตะโกนอะไร! "

ชายหนุ่มผมเกรียนคนนั้นยังไม่รู้สึกว่าเป็นฝ่ายผิด ยังพูดจาอย่างเย่อหยิ่ง ควักเงินห้าร้อยหยวนมาจากในกระเป๋า พับไม่กี่ครั้ง แล้วโยนไปบนโต๊ะอาหาร ท่าทางเหยียดหยาม เป็นการดูถูกแบบหนึ่งจริงๆ

หวังเฉียงไม่มีทางยอมก้มเอวเพื่อเงินห้าร้อยหยวนแน่ แล้วอีกอย่างที่นี่ยังมีแฟนสาวของเขาอยู่ด้วย ยิ่งไม่มีทางเอาเงินที่น่าดูถูกพวกนี้ เอ่ยเสียงแข็งว่า "ไม่เปลี่ยน! ไปหาคนอื่นไป"

"อ่ะฮ้า รังเกียจที่เงินน้อยใช่ไหม? ให้พวกนายเพิ่มอีกสองร้อย เจ็ดร้อยหยวนก็ได้แล้วสินะ? "

ชายหนุ่มหัวเกรียนคนนี้หยิบกระเป๋าเงินออกมา ตอนกำลังเพิ่มเงินอยู่นั้น เฉินห้าวพลันหันกลับมาโยนเงินกองหนึ่งออกไป มีจำนวนสองสามพันหยวน

"เงินพวกนี้ให้นาย ออกไปให้ฉัน อย่าเอาเงินมาทำตัวน่ารังเกียจใส่คนอื่นที่นี่! "

เฉินห้าวไม่มองอีกต่อไป คนประเภทนี้ ในสมองมีแต่หลุมโดยแท้ ก่อกวนความสนใจของทุกคน

"โอ้โหให้ตายเถอะ แกได้ใจมากไปแล้ว!"

ชายหนุ่มผมเกรียนสบถคำหยาบ ม้วนแขนเสื้อขึ้น บนแขนเผยรอยสักเต็มแขน ดูไปแล้วเป็นรูปร่างของมังกร

"ไสหัวไป! "

เฉินห้าวก็ไม่ปล่อยผ่านเขา เดินขึ้นไปจับมือของชายหนุ่มผมเกรียน บีบครั้งหนึ่ง อีกฝ่ายก็เจ็บจนร้องเสียงดัง และผลักอีกครั้ง ชายหนุ่มผมเกรียนก็ถอยจากห้องรับรองออกไปหลายก้าว เกือบจะล้มลง

ในเวลานี้หวังเฉียงและคนอื่นๆ ก็ลุกขึ้นมา ชายหนุ่มที่แข็งแรงหกเจ็ดคน ทำให้ชายหนุ่มผมเกรียนอดไม่ได้ที่จะปอดแหกแล้ว

"ดี พวกนายรอก่อนเถอะ! "

ชายหนุ่มผมเกรียนจากไปด้วยความโกรธ เรื่องราวดูเหมือนยังไม่จบ

"เฉินห้าว นายไม่ต้องโมโห ถ้ายังพูดน่ารำคาญอีกพวกเราผองเพื่อนก็จัดการเขาด้วยกัน" หวังเฉียงกล่อมให้เฉินห้าวนั่งลง จากนั้นเรียกหาพนักงาน เริ่มเสิร์ฟเหล้าและอาหาร

พนักงานถึงได้เอ้อระเหยเข้ามา นำอาหารเรียกน้ำย่อยและเหล้ายกเข้ามา

ผลสุดท้ายพวกเขายังไม่ได้เริ่มกิน ชายหนุ่มผมเกรียนคนที่สร้างเรื่องก็กลับมาแล้ว แต่ว่าครั้งนี้ติดตามมาด้านหลังชายที่สวมชุดสูท ชายสวมชุดสูทคนนี้อายุประมาณยี่สิบห้ายี่สิบหกปี ทั้งตัวล้วนเป็นแบนด์เนมอมานี บนข้อมือสวมนาฬิกาไฮเอนด์เรือนหนึ่ง ดูไปแล้วเป็นคนมีเงิน

"ทุกท่าน ขอโทษด้วย ลูกน้องของฉันทำให้ทุกคนโกรธแล้ว" ชายสวมชุดสูทมาถึงก็ขอโทษ แต่ว่าน้ำเสียงและท่าทางไม่ค่อยถูกต้อง

"ขอให้พวกคุณไปห้องโถงชั้นล่างรับประทานอาหาร ฉันให้ซองแดงพวกคุณสองพันหยวนเป็นเงินพิเศษ นี่คงได้แล้วมั้ง? ก็แค่ย้ายสถานที่ เพียงพอกับค่าอาหารของคุณในครั้งนี้แล้ว"