บทที่ 187 นายกินยาอะไรเข้าไป

บทที่ 187 นายกินยาอะไรเข้าไป

ที่แท้เธอก็คือจูหมิ่นนักข่าวของสถานีโทรทัศน์ในเมืองนี้ วันนี้หลังจากทำงานเสร็จได้คุยวีแชทกับเฉินห้าว ตอนที่เฉินห้าวได้รู้ว่าเธออยู่แถวนี้และต้องการหาที่กินอาหาร เฉินห้าวจึงได้เชิญเธอมาร่วมงานเลี้ยง นักข่าวสาวสวยคนหนึ่ง แนะนำให้เพื่อนนักเรียนรู้จัก พวกเขาจะได้มีเพื่อนเพิ่มคนหนึ่งมีทางเพิ่มทางหนึ่ง เฉินห้าวก็มีจิตใจดี ให้ยืมดอกไม้ไหว้พระ

อีกทั้งในกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นยังมีคนโสด เรียกนักข่าวสาวสวยมา พวกเขากลับยังต้องขอบคุณเฉินห้าวที่จัดหาโอกาสให้

"เข้ามานั่งสิ" เฉินห้าวเรียกจูหมิ่น

หลังจากได้รู้เรื่องราวพอประมาณจากการพูดคุยของทั้งสองฝ่ายแล้ว ผู้อำนวยการสาขาย่อยคนหนึ่งถึงกับดูถูกเฉินห้าว จูหมิ่นก็อดไม่อยู่จริงๆ ส่งเสียงหัวเราะออกมา "อุ๊บ" อีกทั้งพอหัวเราะแล้วก็ไม่สามารถควบคุมได้ เสียงหัวเราะใสราวระฆังเงินดังไปทั่วห้อง ทำให้ทุกคนงงงัน ทันใดนั้นก็เงียบลงทันที

"เธอหัวเราะอะไร? "

ผู้อำนวยการอู๋รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เหมือนกับกำลังหัวเราะเขา จึงซักถามขึ้น

"ฉันหัวเราะนาย ถึงกับพูดว่าประธานเฉินเป็นพวกไส้แห้ง ถ้าเขาไส้แห้ง แม้แต่ขอทานนายยังเทียบไม่ได้เลย" จูหมิ่นพูดอย่างหายใจไม่ทัน

"ใช่ เพื่อนเฉินห้าวของพวกเราซื้อเขตพื้นที่เล็กๆ บางที่สร้างตึกหลังหนึ่ง ยังมีร้านอาหารชื่อดังภายใต้ชื่อ รถหรูสองคัน มีเงินมากกว่านายเยอะเลย" หวังเฉียงและคนอื่นๆ ก็กำลังเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเฉินห้าว

ถูกกลุ่มคนตำหนิ ใบหน้าผู้อำนวยการอู๋ข่มอารมณ์ไว้ไม่อยู่ พูดคำที่ทำให้คนหน้ามืดออกมาประโยคหนึ่งอย่างโมโห "เหอะ นายมีเงิน แล้วยังไม่ใช่ต้องมาที่ธนาคารหรือ นายเชื่อหรือไม่ว่าคำพูดฉันประโยคเดียว ก็ทำให้ในอนาคตนายกู้เงินไม่ได้! "

"ไม่ใช่มั้ง? "

ไม่รอให้เฉินห้าวพูด รอยยิ้มของจูหมิ่นเปลี่ยนเป็นสีหน้าตกตะลึงทันที ราวกับว่าพบเจอกับเรื่องที่น่าตกใจที่สุดในโลก

"นายถึงกับมาทำให้มหาเศรษฐีคนที่ลงทุนซื้อหมู่คฤหาสน์จงหัวเพียงคนเดียวกู้เงินไม่ได้ ระดับประธานใหญ่อย่างเขา ไม่ใช่ธนาคารของพวกนายต้องเป็นฝ่ายมาประจบประแจงหรอกหรือ? นายกินยาอะไรเข้าไปถึงได้พูดคำพูดแบบนี้ออกมา? "

จูหมิ่นพูดเช่นนี้ ทุกคนในห้องรับรองก็ตกตะลึงอีกครั้ง สายตาที่มองไปยังเฉินห้าวค่อนข้างไม่ถูกต้องแล้ว

ถ้าพูดว่าข่าวร้อนของเมืองไป๋เหอช่วงนี้ ก็คือหมู่คฤหาสน์จงหัวประมูลขายแล้ว ทุกคนต่างก็กำลังคาดเดาว่าประธานใหญ่ลึกลับคนนั้นเป็นใคร เป็นใครที่มีทรัพยากรทางการเงินมหาศาลขนาดที่ซื้อทั้งหมู่คฤหาสน์มาได้

ตอนนี้พลันถูกนักข่าวสาวจูหมิ่นเปิดเผยออกมาโดยไม่คาดคิด ทำให้พวกเขาไม่อยากจะเชื่อ ว่าบุคคลลึกลับท่านนี้จะอยู่ข้างกาย

"จริงหรือ? เฉินห้าว เป็นนายที่ซื้อหมู่คฤหาสน์จงหัวมาได้? " หวังเฉียงถามอย่างยินดีแกมแปลกใจ เขาก็รู้สึกยินดีไปกับการกระทำยอดเยี่ยมของเพื่อนนักเรียนเก่า

"เป็นฉันซื้อเอง" เฉินห้าวพูดอย่างตรงไปตรงมา "นี่ยังไม่ทันได้บอกกับพวกนาย รออาทิตย์หน้าเก็บกวาดเรียบร้อย ฉันจะจัดงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ ถึงเวลานั้นพวกนายทั้งหมดก็มาร่วมงานด้วย ถือโอกาสเยี่ยมชมบ้านใหม่ของฉันสักหน่อย"

"เจ๋งนี่เฉินห้าว ไม่พบสามวันกลายเป็นอื่น ตอนพวกเราเรียนด้วยกันยังไปกินข้าวที่โรงอาหารเดียวกันอยู่เลย ตอนนี้นายสามารถซื้อหมู่คฤหาสน์จงหัวได้แล้ว! "

เหล่าเพื่อนร่วมชั้นทอดถอนใจไม่หยุด ระยะความต่างมากเกินไป เหลือเพียงแค่ส่วนของความอิจฉาแล้ว

"อะ อะไรนะ? นายก็คือคนที่ซื้อหมู่คฤหาสน์จงหัวมาได้? " ผู้อำนวยการอู๋ถามอย่างตะกุกตะกัก