บทที่ 201 ค่าตัวสามพันสอง

บทที่ 201 ค่าตัวสามพันสอง

เมื่อโจวซีถงตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกเหมือนร่างกายแตกเป็นเสี่ยงๆ ทั้งปวดและเมื่อย แต่ไหล่ที่อยู่ข้างเธอกลับทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก มันเหมือนกับท่าจอดเรือของบ้านคุณยาย

เธอขยับเข้าไปหาความอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเธอก็โดนสวมกอดด้วยแขนอันแข็งแกร่ง

นี่เป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้รับหลังจากที่แยกห้องนอนกับพ่อแม่ โจวซีถงไม่เคยได้รับความรู้สึกว่ามีใครเคียงข้างตอนที่นอนไม่หลับ เธอรีบลืมตาขึ้นมา เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของเฉินห้าว เขายิ้มบางๆ และกล่าวทักทายเธอ “ตื่นแล้วเหรอ”

“หา!”

โจวซีถงรีบลุกขึ้นนั่ง ร่างกายรู้สึกเย็นวาบ เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทันที หลังจากที่เธอสับสนไปพักหนึ่ง ความทรงจำเมื่อวานก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

“ให้ตายเถอะ ฉัน..กับนายจริงๆ เหรอ”

โจวซีถงเอามือกุมแก้มที่กำลังร้อนผ่าว เธอรู้สึกสับสนไปหมด ความบ้าคลั่งเมื่อวานราวกับเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดแล่นเข้ามา ทำให้เธอรู้ว่านี่คือความจริง

“เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าเอง นอนต่ออีกหน่อยเถอะ” เฉินห้าวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ตอนนี้ทั้งสองได้ทำสิ่งที่เกินเลยกันไปแล้ว และกลายเป็นคนที่สนิทที่สุด

แต่ทว่าโจวซีถงเหมือนแมวที่โดนเหยียบหาง จู่ๆ เธอก็กระโดดลงจากเตียงพร้อมผ้าห่มที่คลุมอยู่บนตัว เธอหาเสื้อผ้าของตัวเองในตู้เสื้อผ้าอย่างร้อนรน เธอมุดเข้าไปในห้องน้ำ “แกรก” และล็อกประตูทันที

เฉินห้าวใช้พลังในร่างกายไปเยอะมาก ตอนเช้าตรู่เขาจึงรู้สึกอ่อนเพลีย เขาหยิบมือถือขึ้นมาค้นหาดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

มีเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงจำนวนมากในข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน มีข่าวมากมายซึ่งส่วนใหญ่เป็นข่าวของผลิตภัณฑ์ที่เขาขายในการฝากขาย ส่วนใหญ่แอปเปิลขายหมดและได้รับคะแนนเป็นจำนวนมาก ยังมีปลาแซลมอนเหลืออยู่จำนวนหนึ่ง อย่างไรก็ตามไม่มีการให้คะแนนเข้ามา

สำหรับไวน์ผลไม้ที่ฝากขายเมื่อวาน อาจเป็นเพราะเวลาที่ค่อนข้างสั้นทำให้คนยังซื้อไม่เยอะ แต่เฉินห้าวเชื่อว่าลูกค้าจะต้องยอมรับในรสชาติของไวน์ผลไม้พาเลซอย่างแน่นอน

ขณะที่เขากำลังเล่นมือถือ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก โจวซีถงเดินออกมาพร้อมใบหน้าเย็นชาที่เป็นเหมือนปกติ แววตาของเธอไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับเฉินห้าวแม้แต่น้อย ราวกับว่าจงใจหนีความจริง

นี่ทำให้เฉินห้าวประหลาดใจมาก โจวซีถงแตกต่างจากเมื่อวานเป็นอย่างมาก

“ฉันไปนิทรรศการก่อน” โจวซีถงเงียบไปพักหนึ่ง จากนั้นเธอจึงหยิบเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเงินและนำมันมาวางไว้บนเตียง

“นี่ให้นาย ฉันพอใจกับการแสดงออกของนายเมื่อวานมาก…”

โจวซีถงเดินออกไป หลงเหลือไว้เพียงเฉินห้าวที่มีสีหน้าตกตะลึง