บทที่ 212 ท่านเซี่ยผู้พิถีพิถัน

บทที่ 212 ท่านเซี่ยผู้พิถีพิถัน

“คุณปู่!”

เซี่ยจิ้งวิ่งเข้าไปอย่างน่ารัก เธอจับมือของคุณปู่เขย่าไปมาอย่างออดอ้อน

“เป็นสาวขนาดนี้แล้วยังทำตัวไม่รู้เรื่องอีก!”

ท่านเซี่ยพูดดุ เขามักจะใช้ภาษาถิ่นในการพูด แต่เฉินห้าวสามารถฟังได้

“สวัสดีครับคุณปู่เซี่ย”

เฉินห้าวเดินเข้าไปกล่าวทักทายอย่างมีมารยาท

“นายคือเจ้านายที่ชิงตัวหลานสาวของฉันไปใช่ไหม” ท่านเซี่ยมองเฉินห้าวอย่างระแวดระวัง ราวกับว่าเฉินห้าวเป็นพ่อค้ามนุษย์

เฉินห้าวทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนหลอกลวงในสายตาของท่านเซี่ย

“ปู่พูดอะไรกัน บอสดีกับฉันมากๆ เมื่อกี้เพิ่งให้รางวัลฉันมาหนึ่งแสน แถมเงินเดือนยังสูงอีก รายได้แบบนี้ เยอะกว่าตอนที่ปู่ทำงานมาสิบปีเสียอีก!”

เซี่ยจิ้งพูดด้วยความโอ้อวด

“เงินคือทุกอย่างหรือไง พาฉันไปดูที่ทำงานเธอหน่อยสิ” ท่านเซี่ยพูด

“ได้สิ”

เซี่ยจิ้งรับปากอย่างอารมณ์ดี ตอนนี้คุณปู่อยู่ด้วย เซี่ยจิ้งจึงไม่กล้าไปคล้องแขนเฉินห้าว ทั้งสามคนเดินออกมาและนั่งรถฮัมเมอร์ไปยังร้านอาหาร

เซี่ยจิ้งพูดถึงความร่ำรวยและความสามารถของเฉินห้าวตลอดทาง

“คุณปู่ได้นั่งรถฮัมเมอร์ถือว่าสุดยอดมาก ราคาตั้งห้าล้าน ซื้อบ้านที่เมืองของบ้านเราได้ตั้งสามหลัง!”

“รถยนต์ดีแล้วมีประโยชน์อะไร ไม่ต่างจากรถจิ๊บของหัวหน้าที่ฉันเคยนั่งในตอนนั้น” ท่านเซี่ยไม่ได้สนใจรถหรู

เซี่ยจิ้งได้ยินก็ย่นปากยู่ ราวกับเธอกำลังเบื่อที่ปู่ของตัวเองเป็นคนคร่ำครึและไม่ยอมรับสิ่งใหม่ๆ

เมื่อมาถึงร้านอาหาร หลังจากที่ลงจากรถ ท่านเซี่ยเห็นชื่อของร้านอาหารก็ขมวดคิ้วขึ้น

“ร้านอาหารฝรั่งเศสอย่างนั้นเหรอ ร้านอาหารดีดีแบบนี้ ทำไมถึงใช้ชื่อต่างประเทศล่ะ อย่างน้อยๆ ก็ควรใช้ชื่อจุ้ยเซียนโหลวหรือเทียนอวี้ฟางอะไรทำนองนั้น” ท่านเซี่ยเสนอความคิดของตัวเองออกมา

นี่มันเป็นชื่อโบราณอย่างชัดเจน ไม่เหมาะกับสไตล์ร้านอาหารของพวกเขา แต่เพราะไม่อยากทำให้พ่อครัวใหญ่ท่านนี้โมโห เฉินห้าวจึงไม่ได้ค้านอะไรออกมา

ท่านเซี่ยไม่พูดถึงเรื่องชื่อร้านอีก เขาเดินเอามือไพล่หลังไปที่หน้าประตูร้านอาหาร เหมือนหัวหน้าที่มาตรวจดูร้าน

Bruno ที่ยืนเฝ้าประตู เมื่อเขาเห็นประธานเฉินกับประธานเซี่ยเดินเข้ามาพร้อมกับชายชราท่านหนึ่ง ต้องเป็นคนใหญ่คนโตแน่ๆ ดังนั้นเขาจึงรีบโค้งทักทาย

“คิดไม่ถึงว่าจะใช้คนต่างประเทศมาให้บริการ ไม่เลวนิ ยกระดับบารมีของประเทศเรา”

ท่านเซี่ยดูรักชาติ จึงพูดชมเฉินห้าวออกมาหนึ่งประโยค ซึ่งเป็นเรื่องที่เห็นได้น้อย

เดินเข้ามาในร้านอาหาร ท่านเซี่ยเอื้อมมือไปลูบโต๊ะอาหาร ไม่มีฝุ่นเลยแม้แต่นิดเดียว เขาพึงพอใจเล็กๆ จากนั้นจึงเดินไปยังห้องครัว