บทที่ 214 ผู้หญิงเมื่อถึงวัยอันควรต้องแต่งงาน

บทที่ 214 ผู้หญิงเมื่อถึงวัยอันควรต้องแต่งงาน

“ซี๊ด”

หลังจากที่เฉินห้าวทนกับความร้อน เขาก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมของเต้าหู้ที่กระจายอยู่ในปาก และความมหัศจรรย์ของอาหารก็ถูกเปิดเผยออกมาอย่างเต็มที่ เต้าหู้ชิ้นนี้ทานเข้าไปแล้วให้ความสดชื่นจริงๆ

เฉินห้าวไม่เคยทานเต้าหู้ที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน ถึงจะร้อนแต่ก็อยากทานอีกสักคำ นี่แสดงให้เห็นเลยว่าอาหารที่ท่านเซี่ยทำอร่อยแค่ไหน

เมื่อท่านเซี่ยเห็นว่าเฉินห้าวเสียสติไปแล้ว เขาจึงยิ้มออกมาอย่างพอใจ ในที่สุดก็เอาชนะเด็กหนุ่มคนนี้ได้ด้วยทักษะการทำอาหารและสร้างรายได้ ถือว่ากู้หน้ากลับมาได้

แต่ทว่าท่านเซี่ยเห็นว่าสายตาของหลานสาวตัวเอง จ้องไปที่เฉินห้าวตลอดเวลา แถมยังยิ้มอย่างมีความสุข เขารู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมา หลานสาวของตัวเองกำลังมีความรัก

ท่านเซี่ยมีหลานสาวเพียงคนเดียว เขาต้องเข้มงวดกับเธอ และเป็นห่วงไปถึงเรื่องที่ว่าเมื่อไรตัวเองจะได้อุ้มหลาน

ดังนั้นท่านเซี่ยจึงเอ่ยถามว่า “นายเป็นคนที่ไหน ครอบครัวมีกี่คน”

เฉินห้าวไม่ได้คิดอะไรมาก จึงตอบออกไปว่า “อยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ของมณฑลเหอครับ พ่อแม่เสียชีวิตแล้ว มีแต่ญาติห่างๆ อยู่ที่บ้านเก่าครับ”

“อ๋อ งั้นนายเรียนจบระดับไหน มีแฟนมาแล้วกี่คน” ท่านเซี่ยถามต่อ

“ผมจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเหอเป่ยครับ ส่วนแฟน เอ่อ ท่านเซี่ยถามเรื่องนี้ทำไมเหรอครับ” เฉินห้าวเริ่มหวาดระแวง

ท่านเซี่ยไม่ได้ตอบอะไร และถามต่อว่า “นายมีบ้านที่เป็นชื่อของตัวเองกี่หลัง มีรถกี่คัน มีเงินฝากเท่าไร รับเรื่องที่หลังแต่งงานแล้วผู้ชายไปอยู่บ้านภรรยาได้ไหม”

เฉินห้าวอึ้งไป นี่มันอะไรกัน เฉินห้าวเชิญท่านเซี่ยมาทำอาหารเจ แต่ทำไมเหมือนกำลังทำความรู้จักหลานเขย

เซี่ยจิ้งก็รู้วัตถุประสงค์ของปู่ เธอจึงพูดอย่างอ้อนๆ ว่า “ปู่ทำอะไรน่ะ ถ้าถามไร้สาระอีก ฉันจะโกรธแล้วนะ”

หลานสาวเป็นคนที่ภูมิใจในตัวเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ท่านเซี่ยโอ๋เธอมาก เขารีบพูดว่าไม่ถามแล้ว และนั่งทานข้าวกันอย่างสงบ

แต่ทว่าบรรยากาศเริ่มแปลกไป เฉินห้าวเริ่มครุ่นคิดในใจ นี่ท่านเซี่ยอยากให้ตัวเองเป็นหลานเขยอย่างนั้นเหรอ

เขาชำเลืองมองเซี่ยจิ้งที่กำลังก้มหน้าก้มตาทานข้าว เขาคิดในใจว่าไม่ต้องพูดถึงเรื่องความสวยของเชฟสาวคนนี้ หุ่นของเธอร้อนแรง ถ้าได้เป็นภรรยา ไม่ต้องกังวลเรื่องกินเรื่องตกแต่งบ้านเลย ต้องระวังเรื่องบำรุงไตมากกว่าแต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาสักเท่าไร ตอนนี้เฉินห้าวมีโจวซีถงแล้ว อีกทั้งยังมีสวัสดิการมากขนาดนี้ กลัวร่างกายจะรับไม่ไหวน่ะสิ

หลังจากทานอาหารเสร็จ เฉินห้าวบอกให้เซี่ยจิ้งพาท่านเซี่ยไปเที่ยวในเมือง และอย่าลืมไปทำอาหารที่หมู่คฤหาสน์จงหัวให้เสร็จก่อนห้าโมงครึ่ง

“ไปกันเถอะค่ะคุณปู่ ฉันจะพาปู่ไปเที่ยวที่เมืองไป๋เหอ คืนนี้ปู่จะได้นอนในบ้านที่ฉันออกแบบ มันมีสไตล์มากเลยนะ แถมยังเป็นคฤหาสน์ที่บอสให้ฉันอยู่ฟรีอีกด้วย!”

เซี่ยจิ้งพูดโม้กับปู่อย่างมีความสุข