บทที่ 267 คุณป้านิสัยเสีย

“ไอ้หนูกำลังล้อเล่นอยู่หรือไง? กุญแจของฉันเป็นโลหะ ระวังแขนบิด ฉันไม่รับ...”

เจ้าของร้านพูดไม่ทันจบ ปากก็กลายเป็นรูปตัวO เพราะทันใดนั้นกุญแจก็มีเสียง” แกร็ก” เฉินห้าวดึงห่วงล็อคออกมาดื้อๆ กุญแจอันนี้เสียแล้ว

แต่นิ้วของเฉินห้าวแดงเพียงเล็กน้อยเนื่องจากการออกแรง ร่างกายที่ได้รับการหล่อเลี้ยงจากยาเสริมความแข็งแรงของร่างกายสองเม็ด แม่กุญแจคุณภาพต่ำนี้ไม่สามารถต้านทานเขาได้

“เรียบร้อย เอามาให้ผมหนึ่งกล่อง”

เฉินห้าวโยนกุญแจที่เสียแล้วลงในถังขยะ ทวงสิ่งตอบแทนจากเจ้าของร้าน เจ้ากล่องกุญแจนี้สำหรับเขามันไร้สาระ เพียงแต่เขาอยากสั่งสอนเจ้าของร้านที่โกงกำไรคนนี้

“ไอ้หนูอย่ามาพูดไร้สาระ ทำกุญแจฉันเสีย ฉันไม่เรียกร้องค่าเสียหายก็ดีเท่าไหร่แล้ว จะมาเอาอีกกล่องอะไร”

เจ้าของร้านสมแล้วที่เป็นนักโกงกำไรมือโปร วีนแตกไม่ยอมรับผล เล่นตลกหน้าไม่อาย

“ช่างมันเถอะเฉินห้าว กุญแจคุณภาพแย่ขนาดนี้ ฉันไม่ซื้อมันแล้ว”

โจวซีถงเข้ามาเกลี้ยกล่อม เธอเป็นดั่งสาวน้อยในบางครั้ง อยากมีความโรแมนติกอย่างการซื้อกุญแจคู่รัก แต่กุญแจคู่รักนั้นดึงทีเดียวก็เสียแล้ว เธอไม่ต้องการให้” ความรัก” ของเธอเบาะบางขนาดนั้น

“คุณป้าครับ ผมแนะนำอย่างหนึ่งนะครับ ความซื่อสัตย์เป็นรากฐานของธุรกิจ มิฉะนั้นธุรกิจของคุณป้าจะอยู่ได้ไม่นาน” เฉินห้าวพูดและจ้องมองอย่างเฉียบคม

“เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนอย่าลิอาจมาสอนฉัน อย่ามาเสแสร้ง ฉันคิดว่าพวกเธอคงคบกันได้ไม่นานหรอก ขอให้พวกเธอเลิกกันเร็วๆ!”

เจ้าของร้านเปลี่ยนเป็นหญิงปากจัด สาปแช่งความสัมพันธ์ของเฉินห้าวและโจวซีถง

“มันจะมากเกินไปแล้วนะ”

ตอนนี้โจวซีถงทนไม่ไหว กล่าวตำหนิป้าวัยกลางคนนี้

“ผียาจกสองคน ไม่มีปัญญาซื้อกุญแจ” เจ้าของร้านแสร้งกลอกตา เต็มไปด้วยความปากร้าย

เฉินห้าวฉีกยิ้มแก้มปริอย่างกะทันหัน“คุณป้าครับ คุณป้ากำลังท้าทายผม”

โจวซีถงกลัวว่าเฉินห้าวจะลงไม้ลงมือกับเจ้าของร้าน จึงคว้าแขนเขาไว้และพูด“ช่างเถอะ พวกเราไม่ต้องไปทะเลาะกับคนที่มีความรู้ต่ำกว่า”

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ทำร้ายใครหรอก ฉันมีวิธีสั่งสอนเขาหลายวิธี”

เฉินห้าวไม่ทำร้ายผู้หญิง เพราะจะทำให้มือเขาสกปรก และหากจะจัดการกับคนประเภทนี้ ยกหูโทรศัพท์ครั้งเดียวก็เกินพอ

เฉินห้าวเอาโทรศัพท์ออกมา ต่อสายหาเจ้าพนักงานราชการสวีซื่อเสียนคนนั้น

“สวัสดีครับประธานเฉิน ผมพึ่งไปหาคุณที่เกสต์เฮาส์พอดี ปรากฏว่าคุณไม่อยู่ หัวหน้าสวีคนนี้เอาชาแก้เมาค้างมาให้คุณล่ะ!” เจ้าพนักงานราชการกล่าวด้วยความเคารพ

“ขอบคุณหัวหน้าสวีมากครับ”