บทที่ 270 แผงขายอาหาร

“อุ๊บฮาๆ ฉันไม่ไหวแล้ว” คนที่เย็นชาอย่างโจวซีถง ถูกเด็กน้อยทำให้หัวเราะจนเจ็บท้อง

เฉินห้าวคิดอย่างจริงจัง: "ถ้าเธอทำตามที่เด็กหญิงตัวน้อยนั้นพูด ฉันได้” ตี” เธอไปหลายรอบแล้ว!”

“ไม่อนุญาตให้พูด!” โจวซีถงรับไม่ได้กับหัวข้อที่น่าละอาย ยื่นมือออกไปทุบตีเฉินห้าว ทั้งสองทะเลาะกันอย่างมีความสุข

หลังจากที่ทะเลาะตบตีกัน ทั้งสองก็เบียดชิดกัน ไม่พูดอะไร ก็เริ่มแลกเปลี่ยนริมฝีปากและฟันกันอย่างดุเดือด

แม้ว่าพฤติกรรมนี้จะค่อนข้างอุกอาจ แต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ไม่มีใครสังเกตเห็น นอกจากนี้แถวนี้ยังมีคู่รักหนุ่มสาวหลายคู่ที่ออกเดทกัน ต่างมาที่นี่เพื่อนัดพบในที่มืดและมีลมพัดแรง บางคนถึงกับทำมากกว่าเฉินห้าว ดื่มด่ำกับความหลงใหลในวัยเยาว์อย่างร้อนแรงและเต็มที่

ทันใดนั้น ไฟสองสามดวงบนคันกั้นก็สว่างขึ้น คู่รักตัวน้อยที่กำลังมัวเมาทุกคนไม่มีที่แอบซ่อน มีเด็กน้อยหลายคนส่งเสียงโห่ร้องออกมา

เฉินห้าวตระหนักว่าสถานที่นี้ไม่เหมาะสำหรับการเดทอีกต่อไป จึงจับมือโจวซีถงพาเดินบนสนามหญ้าไปบนเขื่อนด้วยกัน มองไฟนับล้านดวงจากอาคารบ้านเรือน รู้สึกดีอย่าบอกไม่ถูก

“ภรรยา หิวไหม? พวกเราไปทานอาหารกันเถอะ”

คำเรียกขานของเฉินห้าวนั้น” ลึกซึ้งมาก” แต่โจวซีถงก็ไม่ได้คัดค้านเฉินห้าว ซึมซับช่วงเวลาอันอบอุ่นในตอนนี้

“แต่ฉันไม่รู้จะกินอะไรดี”

ตอนนี้โจวซีถงดูเหมือนจะออดอ้อนเฉินห้าวเป็นพิเศษ ยังโยนปัญหาให้เฉินห้าวเลือก ไม่เหมือนภาพลักษณ์ของผู้หญิงที่มีอำนาจในโลกธุรกิจเลย

จะเห็นได้ว่าไม่ว่าผู้หญิงภายนอกจะแข็งแกร่งสักเพียงใด ย่อมมีด้านที่อ่อนแออยู่เสมอ และเปิดเผยเฉพาะกับคนรักที่ใกล้ชิดที่สุดของเธอเท่านั้น

“อย่างนั้นพวกเราเดินไปเรื่อยๆ เจอร้านอะไรก็ทานร้านนั้น”

เฉินห้าวตั้งเงื่อนไข แล้วทั้งสองคนก็เหมือนกับคู่รักทั่วไป เดินเล่นไปตามถนนเก่าๆด้วยกัน

ลาดคู่รักแห่งนี้เป็นอุทยานธรรมชาติที่มีผู้คนพลุกพล่านและร้านค้าเล็กๆมากมาย ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงฝูงชนเบื้องหน้า ดูเหมือนจะเป็นถนนที่ค่อนข้างเจริญรุ่งเรืองและมีผู้คนสัญจรผ่านไปมามากมาย

จู่ๆ เฉินห้าวก็เห็นแผงขายบาร์บีคิวแผงหนึ่ง เป็นรูปแบบของแผงขายอาหาร แผงลอยเพิ่งถูกตั้งขึ้น ลูกค้ายังมีไม่มากนัก แม้พวกเขาอยู่ห่างไกล แต่พวกเขาก็ยังได้กลิ่นเนื้อบาร์บีคิวอันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งกระตุ้นความอยากอาหารของเฉินห้าวในทันที

“เรากินบาร์บีคิวไหม?” เฉินห้าวถามอย่างลังเล เขากังวลว่าโจวซีถงจะรับสภาพแวดล้อมที่นี่ไม่ได้

“ตกลง!”

ใครจะรู้ว่าเฉินห้าวเห็นด้วยอย่างมีความสุข เธอเห็นว่าการกินอาหารวิธีนี้มีความแปลกใหม่ไม่เหมือนกับอาหารทั่วไป

ในความทรงจำของโจวซีถงดูเหมือนว่าเธอเคยกินแผงลอยขายอาหารแบบเดียวกันนี้ครั้งเดียวตอนที่เธออยู่ชั้นประถมศึกษา จากนั้นพ่อของเธอก็ประสบความสำเร็จ ย้ายไปอยู่ในสังคมระดับสูง ปกติถ้าไม่ทานอาหารทานที่สาวใช้ทำ ก็จะไปทานอาหารที่โรงแรมข้างนอก ไม่ได้อุดหนุนแผงขายอาหารพื้นๆแบบนี้อีกเลย

หลายปีมานี้ โจวซีถงรู้สึกว่านเองพลาดมาก อยากสัมผัสกับดอกไม้ไฟในโลกนี้ เบื่อการกินกุ้งล็อบสเตอร์และหอยเป๋าฮื้อแล้ว บางครั้งต้องการเปลี่ยนรสชาติ