บทที่ 287 พวกเราผิดไปแล้ว

“เพี้ยะ!”

“ไอ้โย่!”

“อะไรฟาดฉันเนี่ย!”

“เพี้ยะเพี้ยะ!”

“เจ็บโว้ย!”

“เพี้ยะเพี้ยะเพี้ยะ!”

“แม่ ช่วยผมด้วย!”

เทียบกับเสียงร้องหาพ่อแม่ให้ช่วยของเหล่าอันธพาลแล้ว เฉินห้าวกลับสะบัดแส้อย่างสนุกสนาน ความโกรธที่โดนเบรกไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้ทยอยระบายออกมาตามจังหวะการฟาดแส้หมดแล้ว มิน่าถึงมีการระบายอารมณ์ด้วยวิธีการซาดิสต์ เห็นได้ชัดว่าการใช้กำลังเป็นวิธีระบายอารมณ์ที่เร็วที่สุด

เฉินห้าวในตอนนี้เหมือนเป็นแม่ทัพในยุคโบราณ สาดสะบัดแส้ยาวใส่บรรดาทหารที่ไม่เชื่อฟังพวกนั้น

เรี่ยวแรงของเฉินห้าวบวกกับความแข็งแกร่งของแส้หนังวัว ฟาดลงไปบนร่างคนทีก็ออกเลือดเลย แถมยังมีผลทำให้บาดเจ็บภายในอีก แผลด้านนอกคือเขียวช้ำ แขนชา พวกอันธพาลถือกระบองในมือไม่นิ่ง ต่างพากันทำร่วงกราว

พอถึงตอนสุดท้าย ก็คือเฉินห้าวคนเดียวทำเอาพวกอันธพาลร้องไห้โหยหวนหนีกับจ้าละหวั่น พวกอันธพาลต่างพากันโกรธที่ทำไมพ่อแม่ไม่ทำขาเพิ่มให้พวกเขาสักสองขา

พวกที่ฉลาดหน่อยก็วิ่งไปหลบหลังรถตู้ แส้หนังของเฉินห้าวตวัดไม่ถึงก็ไม่ตามละจากนั้นเขาก็เลือกพวกที่ฉลาดน้อยหลบไม่ทันฟาดต่อ

สุดท้ายมีอันธพาลคนหนึ่งทนไม่ไหว คุกเข่าลงก้มหัวให้เฉินห้าว ร้องว่า “พี่ครับผมผิดไปแล้ว อย่าตีอีกเลย ผมยอมแล้ว!”

อันธพาลในพื้นที่เล็กๆแบบนี้ไม่มีชื่อเสียงอะไรมาก ต่างเป็นพวกรู้ตัวดี พอรู้ว่าสู้เขาไม่ได้ หนีไม่รอดก็อ้อนวอนขอ จะได้ไม่ต้องทนรับความเจ็บปวดทางร่างกายอีก

ในเมื่อกล้าขอร้อง เฉินห้าวก็ยอมปล่อยคนนี้ และหันไปหาไล่อู่ที่กร่างที่สุดคนนั้น

ยังไงไล่อู่ก็เป็นตัวหัวหน้า ตอนแรกยังพยายามปั้นหน้าสู้กับเฉินห้าวระยะหนึ่ง ก็เลยยังอยู่ในพื้นที่ โดนเฉินห้าวเข้าหาพลางเตะถีบใส่เขาเลย

เฉินห้าวเหยียบเท้าลงบนท้องเขา ไม่พูดอะไร

“แก แกเป็นใครกันแน่? แกรู้ไหมว่าทำร้ายฉันแล้วอะไรจะเกิดขึ้น!” ไล่อู่เจ็บปวดไปทั่วร่างกาย โดนแส้ฟาดไปห้าหกที แต่ยังไม่ลืมด้านหน้ากร่างไม่เลิก

“อ๋อ? ทำร้ายแกแล้วจะได้อะไร บอกให้รู้หน่อยสิ”

เฉินห้าวล้อเลียนก่อนตวัดแส้เข้าที่หน้าเฮียไล่อู่อีก เขาโดนฟาดแส้ใส่จนเห็นดาว

“เดี๋ยว ยั้งมือได้ก็โปรดยั้งมือด้วย...”

เฮียไล่อู่ถือเป็นคนดังในอำเภอลี่ทงนี้ ตีรันฟันแทงมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเจอใครต่อสู้เก่งแบบเฉินห้าวมาก่อน เขาโดนอัดจนมึนงง จนต้องเปลี่ยสไตล์การพูดจากกร่างมาเป็นอ้อนวอน

“งั้นหรอ ถ้าแกไม่ขอร้อง แล้วฉันจะยั้งมือทำไมล่ะ?”

เฉินห้าวพูดเสียงเบา แต่ลงมือไม่เบาเลย ฟาดแส้เข้าที่ใบหน้าอีกข้างของเฮียไล่อู่

คราวนี้พอกันละ ใบหน้าสองข้างบวมดปูดพอกัน

ไล่อู่เจ็บจนร้องหาแม่ แต่แล้วเสียงร้องกลับชะงักลง เพราะรู้สึกในปากมีของแข็งบางอย่าง พอเอามือไปจับ ที่แท้ฟันซี่ด้านในหักออกมา แถมในปากมีแต่กลิ่นคาวเลือด

คราวนี้เฮียไล่อู่แทบบ้า ไม่เคยเจอใครเก่งแบบนี้มาก่อน รีบอ้อนวอนขอร้อง “พี่ชาย ผมยอมแล้ว อย่าฟาดอีกเลย!”

“แกบอกยอมก็ยอม? ฉันไม่เห็นความตั้งใจจริงเลย”