บทที่ 289 ห้ามไปตอแยด้วยเด็ดขาด

“คุณว่าไงล่ะ?” เฉินห้าวกำลังถามความคิดเห็นโจวซีถง แต่น้ำเสียงเขากลับเผยความคิดเขาออกมา

“ฉันฟังคุณ” โจวซีถงให้เกียรติเฉินห้าวเต็มที่เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น

“งั้นดี ไปพักที่บ้านนายละกัน” เฉินห้าวเห็นด้วยละ

“ดีเลย คุณสองคนรอที่นี่ ผมไปขับรถมารับเอง!”

ถงจื่อเซวียนวิ่งเล็กน้อยไปขับรถตนพลางเปิดประทุน จากนั้นจอดลงที่หน้าประตูโรงแรม เขาเปิดประตูรถให้พวกเฉินห้าวขึ้นไปนั่ง

และการบริการของถงจื่อเซวียน ไล่อู่เห็นมันทั้งหมด ในใจตกตะลึงพรึงเพริดอย่างมาก

ในสายตาเขา ถงจื่อเซวียนซึ่งเป็นคุณชายตัวจริงสำมะเลเทเมาที่หนึ่งของอำเภอลี่ทงยังประจบประแจงสองคนนั้นขนาดนี้ แล้วเมื่อกี้ที่ตนหาเรื่องพวกเขาไปล่ะ เรียกได้ว่าโง่มากเลยทีเดียว

ไล่อู่เองก็ไม่ได้โง่ เวลานี้ถ้ายังไม่รู้ว่าเฉินห้าวไม่ใช่คนที่เขาจะไปตอแยด้วยได้ ก็ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว ในเมื่อขนาดถงจื่อเซวียนยังประจบประแจงขนาดนี้เลย งั้นสำหรับเขาที่ยังอยากหากินในอำเภอลี่ทงต่อไป ก็ต้องแสดงท่าทีอะไรบ้าง

ดังนั้นไล่อู่เลยกัดฟัน เดินไปทางรถคันนั้น

พอเฉินห้าวกำลังขึ้นไปนั่งบนรถ ไล่อู่เดินมาที่ประตูรถ เฉินห้าวหรี่ตามองพลางถามว่า “ทำไม? ยังอยากโดนอีก?”

“ยอม “ผมยอมหมดใจแล้ว!”

ไล่อู่ไม่แคร์ใบหน้าตนที่บวมปูด โค้งตัวต่ำว่า90องศา “ขอโทษครับเถ้าแก่เฉิน ผมมีตาหามีแววไม่ ทำให้คุณไม่พอใจ ขอให้คุณลงโทษผมด้วยครับ!”

ระหว่างพูด เขาก็คุกเข่าโขกหัวลงพื้น ได้ยินเสียงดังปึ้ง

ก่อนนี้เขาอยู่ต่อหน้าเฉินห้าวมีท่าทีกร่างแค่ไหน ตอนนี้ก็หงอแค่นั้นเหมือนกัน

“เอาล่ะ โขกต่อไปนายคงไม่ต้องแต่งหน้าก็เป็นตือโป๊ยก่ายได้แล้ว จำคำพูดที่ฉันบอกนายได้ไหม?” เฉินห้าวถาม

“จำได้ครับ ผมกลับไปแล้วจะให้ผู้หญิงพวกนั้นกลับบ้านตัวเอง หาพ่อแม่ใครพ่อแม่มันเลย” ไล่อู่บอก

เฉินห้าวโบกมือไล่ เป็นเชิงให้ไล่อู่ไปได้แล้ว วันนี้เขาลงโทษพอแล้ว ว่ากันว่าใต้เข่าผู้ชายมีทองคำอยู่ ในเมื่อกล้าคุกเข่าแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่ยอมความกันไม่ได้

ตอนนี้เอง มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากโรงแรม ซึ่งก็คือผู้หญิงผมแดงที่จุดชนวนให้ทั้งสองคนก่อนหน้านี้นั่นเอง เธอเห็นไล่อู่ซึ่งเป็นเถ้าแก่ตัวเองคุกเข่าอยู่กับพื้น ก็ตะโกนเสียงดังว่า “เฮียอู่ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ?”

“ก็ไม่ใช่เพราะแกหรือไง!”

ไล่อู่สีหน้าเจ็บปวด แทบจะระบายใส่ผู้หญิงผมแดงหมดแล้ว เขาลุกขึ้นมาก็ตบหล่อนหนึ่งทีเลย

“อ๊า!”

ผู้หญิงผมแดงมือกุมใบหน้าร้อนผ่าวอย่างงุนงง