บทที่ 366 รางวัลเหล่าทหาร

ในขณะเดียวกัน เฉินห้าวกำลังอยู่ที่โรงแรมบางแห่งในเมืองไป๋เหอ เลี้ยงข้าวพวกทหารพวกนั้นที่มาช่วยเหลือ

ครั้งนี้คือรางวัลหลังจากที่ได้ชัยชนะ ตั้งแต่อาหารจนเครื่องดื่มล้วนเป็นสินค้าระดับหรู ค่าอาหารโต๊ะละสิบคน ราคาสูงถึง 3 หมื่นหยวน อาหารของเก้าสิบกว่าคน เพียงแค่กินดื่มก็เสียไปเกือบ 3 แสนหยวนแล้ว

แต่ว่าเฉินห้าวนั้นทรัพย์สินเยอะแยะ นี่แค่เรื่องเล็ก ไม่แคร์ด้วยซ้ำ พวกพ้องอำเภอลี่ทงพวกนี้ช่วยเขา เพียงแค่เท่านี้ เฉินห้าวยังรู้สึกไม่เพียงพอเลย

“ขอบคุณที่ทุกคนช่วยเหลือ เฉินห้าวคนนี้ดื่มให้ก่อนหนึ่งแก้ว” เฉินห้าวยกแก้วเหล้าขึ้น เคารพล้อมวง จากนั้นก็ยกหมดแก้ว

“เถ้าแก่เฉินเกรงใจไปแล้วครับ ไปต่อสู้กับคุณนั้นมีความสุขมาก ต่อไปมีอะไรเรื่องพวกผมได้เลย พร้อมเสมอครับ!”

ทหารหนุ่มอำเภอลี่ทงตะโกนตอบรับ บรรยากาศอบอุ่นมาก

“เฮ้อ ทุกท่านที่นี้ล้วนเป็นทหารที่ดี ห้ามต่อยตี วันนี้พวกเราเพียงแค่ลงโทษก่วนซงที่ก่อเรื่องไม่มีความเมตตาก็เท่านั้น ไม่ใช่ทุกคนนะ” เฉินห้าวพูดให้ความดีกับทางฝั่งตัวเอง

“ฮ่าๆ เถ้าแก่เฉินพูดถูก พวกเราไม่ต่อยตี ทำแค่สั่งสอนพวกคนเลวเท่านั้น!” ทุกคนหัวเราะด้วยกัน และดื่มด้วยกัน

มื้อนี้ดื่มได้มีความสุขมาก ดื่มจนถึงดึกสามทุ่มกว่า ทุกคนต่างก็ออกจากโรงแรมอย่างมึนเมา และบอกลากับเฉินห้าวที่หน้าประตู พวกเขาจะนั่งรถบัสกลับอำเภอลี่ทงแล้ว

ทหารหนุ่มหลายคนที่รู้สึกดีหลายคนรู้สึกไม่เต็มใจ ยังมีน้ำตาที่เจ็บปวดไหลลงมาด้วย

“ขอให้พวกนายเดินทางปลอดภัย!”

เฉินห้าวกำลังโบกมือลาพวกเขา ทันใดนั้นก็มีรถห้าหกคันขับเข้ามา จอดลงที่หน้าบันไดของโรงแรม มีคนลงจากรถนับสิบคน เดินมาทางเฉินห้าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ฝีเท้าเร็วมาก

เห็นว่าคนพวกนี้มาไม่ดี พวกทหารพวกนั้นก็บังอยู่ข้างๆเฉินห้าวอย่างอัตโนมัติ ยังมีคนถกแขนเสื้อเพื่อจะลงมือ ดื่มแอลกอฮอล์ก็ล้วนใจร้อน

“อย่าเพิ่งลงมือ” เฉินห้าวเห็นตาแก่ที่เดินนำ นั่นก็คือก่วนอวิ๋นชางที่เพิ่งต้อนรับเขาเมื่อวาน

อีกฝ่ายคนน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาต่อยตี ต้องดูว่าเขาจะพูดอะไรบ้าง

บอดี้การ์ดสูทดำกลุ่มหนึ่งปกป้องก่วนอวิ๋นชางจนมาถึงตรงหน้าของเฉินห้าว สายตาของตาแก่นี้ฉายแววน่ากลัว พูดว่า “แกใจกล้าจริงๆ ถึงได้กล้าทำร้ายคุณชายตระกูลก่วนของพวกเราบาดเจ็บ”

“เขาอวดเก่งเอง ผมช่วยคุณสั่งสอนเขาสักที ตอนนี้น่าจะทำตัวดีแล้วใช่มั้ยครับ ถือซะว่าสั่งสอนคุณธรรมฟรีแล้วกันครับ” เฉินห้าวพูดกวน

“บังอาจ!”

ก่วนอวิ๋นชางพูดอ่างโมโห “อวดเก่งจริงๆ คิดว่าตระกูลก่วนของพวกเราไม่มีวิธีจัดการแกแล้วจริงๆงั้นหรอ?”

เฉินห้าวพูดค้าน “ผมไม่ได้คิดอย่างนั้น แต่ว่าขอเตือนคุณสักคำ คนกำลังทำ ฟ้ากำลังดู ไม่ใช่ไม่ได้รับผลแค่ยังไม่ถึงเวลา เรื่องน่ารังเกียจพวกนั้นที่คุณทำ ระวังถูกคิดบัญชีย้อนหลังนะครับ”

“ตอนนี้ยังปากแข็ง เชื่อมั้ยว่าประโยคเดียวของฉันก็จัดการแกได้!” ก่วนอวิ๋นชางพูดอย่างเย็นชา

“ไอ้แก่ อย่าคิดว่าอายุมากแล้วทำอะไรก็ได้ พี่เฉินของพวกเราเนี่ยนะจะกลัวแก!” ไม่ต้องให้เฉินห้าวตอบ ทหารหนุ่มอำเภอลี่ทงข้างกายเขาก็เปิดปากด่า