บทที่ 372 ล่อเหยื่อออกมา

“เฉินห้าว นายกำลังคิดอะไรอยู่?”

มือของจูหมิ่นโบกอยู่ตรงหน้าเขา ถึงได้เรียกสติเฉินห้าวที่กำลังนึกคิดอยู่ ที่แท้ก็เธอสัมภาษณ์เสร็จแล้ว ให้เฉินห้าวเก็บโทรศัพท์

“อ้อ ไม่มีอะไร”

เฉินห้าวไม่พูดสิ่งที่คิดออกมา ยังไงซะวิชาตัวเบาก็เกินความคาดหมายของคนทั่วไป อีกอย่างนี่ก็เป็นแค่การคาดเดา อาจจะไม่ถูกก็ได้

“โอเค คุณเฉิน เชิญคุณพูดความคิดในมุมมองของผู้ชายหน่อยค่ะ ขโมยโรคจิตคนนี้ลักลอบเข้าไปขโมยเสื้อผ้าในหอหญิงได้ยังไง แล้วก็ มีวิธีไหนที่จะสามารถจับเขาได้มั้ยคะ?”

“เธอเรียกฉันมาก็เพื่อให้ฉันช่วยจับขโมย? ไม่ใช่ช่วยเรื่องการถ่ายทำ?” เฉินห้าวถามอย่างตกใจ นี่เป็นขั้นตอนการเปลี่ยนให้เขาเป็นนักสืบสินะ

“จับขโมยนั้นเป็นเหตุผลส่วนตัวของฉัน ยังไงซะก็รุ่นน้องที่ดีที่สุดของฉันมาหาฉัน ฉันพยายามช่วยเธอจัดการปัญหา พานายมาก็เพื่อช่วยกันระดมสมอง และมีนายอยู่ข้างๆก็รู้สึกปลอดภัยกว่า เผื่อว่าฉันบังเอิญเจอเข้ากับขโมยคนนั้น นายก็ยังสามารถปกป้องฉันได้” จูหมิ่นพูดเหตุผลหลายอย่างที่ต้องชวนเฉินห้าว

ก็จริง หลังจากที่เคยผ่านเรื่องที่ถนนเมี่ยวเจียถูกปิดล้อม จูหมิ่นก็เกิดความรู้สึกพึ่งพิงต่อเฉินห้าว

“โอเค ฉันคิดดู”

เฉินห้าวมองดูอาคารหอพักหญิงเจ็ดชั้นแล้วเริ่มไตร่ตรอง

เข้าไปภายในหอพักไม่ได้ แต่ก็เดินวนด้านนอกหนึ่งรอบ พบว่าตัวระบายอากาศของแอร์สามารถใช้ในการปีนป่ายได้ แต่ว่าถ้าหากปีนป่ายก็จะต้องมีร่องรอยทิ้งไว้แน่นอน เช่นรอยรองเท้า

เฉินห้าวไปสังเกตดูใต้หอของเสี่ยวหย่าเป็นพิเศษ รอบข้างไม่มีรอยเท้าสักนิด ถ้าหากว่าเหยียบตัวระบายอากาศเพื่อปีนป่าย เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีร่องรอยเลยสักนิด

“งั้นเป็นไปได้มั้ยว่าขโมยใช้เชือกห้อยตัวลงมาจากดาดฟ้า เพราะชั้น 6-7 ก็หายเยอะที่สุด” เฉินห้าวนึกคิดขึ้นได้

“เป็นไปไม่ได้มั้ง ที่นี่จนถึงชั้นบนสุดมีอยู่แค่ทางเดียว ถ้าหากว่าเข้าจากทางประตู คุณป้าที่ดูแลหอก็ไม่ได้โง่นะ และพวกเราก็มีผู้หญิงมากขนาดนี้ ไม่มีทางที่จะไม่เห็น” เสี่ยวหย่าพูดอธิบาย

“งั้นเป็นเพื่อนนักศึกษาของพวกเธอขโมยไปใช้หรือเปล่า?” เฉินห้าวคิดถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง

“นี่ก็ไม่ใช่มั้ง? คุณคิดดูว่าถ้าเป็นผู้หญิงเราขโมย งั้นขโมยเงินยังง่ายกว่า ขโมยเสื้อทั้งผิดกฎหมายแล้วยังจัดการกำจัดยาก ทำไมจะต้องหาเรื่องเพิ่มด้วยละ” เสี่ยวหย่าพูด

เฉินห้าวนึกดูมันก็จริง งั้นก็น่าแปลกแล้ว ตอนนี้คิดไม่ออกแม้แต่วิธีการขโมยของหัวขโมยด้วยซ้ำ จะทำการจับขโมยก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย

“ฉันคิดไม่ออกจริงๆ”

เฉินห้าวแบมือ ยอมรับว่าไม่มีความสามารถเหมือนโคนันและเชอร์ล็อก โฮมส์ แสดงออกว่าแก้คดีไม่ได้

จูหมิ่นถอนหายใจพูดว่า “หาไม่เจอก็ไม่เป็นไร รอฉันเผยแพร่ข่าวออกไป ให้ทางตำรวจมาจับขโมย ไม่นานก็คงจะจับหัวขโมยนั่นได้แน่นอน”

“แต่ว่า ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าหัวขโมยทำการขโมยยังไง แต่ฉันมีวิธีที่จะหาเขาเจอ” อยู่ๆเฉินห้าวก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยออกมา

“วิธีอะไร รีบพูด!”

จูหมิ่นสนใจอย่างมาก เฉินห้าวมีการกระทำที่น่ามหัศจรรย์อยู่เสมอ ุแล้วครั้งนี้ก็คงจะเหมือนกัน

“แต่ว่าวิธีการนี้ไม่ค่อยจะเที่ยงธรรมสักเท่าไหร่ ถึงตอนนั้นที่เผยแพร่ห้ามพูดออกไปว่าฉันเป็นคนคิด” เฉินห้าวพูด