บทที่ 375 ปลาติดเบ็ดแล้ว

“รีบไป ปลาติดเบ็ดแล้ว!”

อยู่ๆเฉินห้าวก็ลุกขึ้น วิ่งออกจากร้าน จูหมิ่นเองก็รีบเอากระเป๋าของตัวเองแล้วตามออกไป

เธอวิ่งไปด้วยแล้วเอาโทรศัพท์ออกมาถ่ายไปด้วย และปากก็กำลังพูดอธิบาย “ตอนนี้พวกเราพบเจอเบาะแสของหัวขโมย กำลังรีบเข้าไปทำการจับกุม เชิญทุกท่านรอดูกันต่อไปค่ะ”

สุดท้ายจูหมิ่นตามเฉินห้าวไม่ทัน เธอจึงเก็บโทรศัพท์ แต่ก็ไม่ได้ปิดการถ่ายทำ ในตอนที่ตัดต่อ ผู้ชมก็สามารถได้รับรู้ถึงความตื่นเต้นที่เธอกำลังวิ่งอยู่

เฉินห้าวดูโทรศัพท์เพื่อหาทิศทาง ทันใดนั้นเขาพบว่าจุดแดงนั้นอยู่ใกล้ๆทางด้านซ้ายของเขา แทบจะเป็นจุดเดียวกับของเขา

นี่ก็น่าแปลกแล้ว ในมหาวิทยาลัยมีไฟข้างถนน รอบด้านก็มีนักเรียน เฉินห้าวไม่ปกอะไรที่ผิดปกติ แต่ว่าเมื่อดูวิธีการเคลื่อนที่ของจุดแดงอย่างละเอียด รวมทั้งบวกกับผู้คน สุดท้ายยังข้ามผ่านอาคารก่อสร้างแห่งหนึ่ง ตรงนั้นมันเป็นกำแพงแท้ๆ

มนุษย์ลอดกำแพงไม่ได้ นี่ทำเอาเฉินห้าวนึกอะไรขึ้นได้

“ขโมยอยู่บนท้องฟ้า!”

เฉินห้าวเงยหน้ามอง พึ่งพาสายตาระดับ 1.5 เท่าของเขา สามารถเห็นได้ว่ามีบางอย่างลอยผ่านอยู่บนท้องฟ้า สิ่งนั้นรวดเร็วและมั่นคง นั่นก็คือโดรนขนาดเล็ก

“ที่แท้ก็ใช้โดรนขโมยเสื้อผ้า แกนี่ทำออกมาได้จริงๆนะ!”

ตอนนี้เฉินห้าวเข้าใจทั้งหมดแล้ว ก็ว่าทำไมไอ้นั่นถึงชอบขโมยเสื้อผ้าของชั้นบน ที่แท้ก็ใช้โดรน ขโมยเสร็จก็ใช้ความมืดของท้องฟ้าแอบหนีไป อย่างนี้ก็ไม่ถูกใครจับได้แล้ว

แต่ว่าตอนนี้เฉินห้าวจับตามองเขาแล้ว ขโมยหนีไม่รอด

เฉินห้าวตามสัญญาณ มาจนถึงด้านหน้าอาคารแห่งหนึ่ง ที่นี่เหมือนว่าจะเป็นอาคารหอพัก แต่ว่าคนเข้าออกน้อย หัวขโมยมีโอกาสอย่างมากที่จะเป็นคนในมหาวิทยาลัย

โดรนตัวนั้นวนไปมาอยู่ที่ใกล้ๆ เหมือนว่ากำลังมองรอบๆ จะต้องมีกล้องอยู่แน่นอน เฉินห้าวรีบดึงจูหมิ่นเข้าหลบที่มุมหนึ่งของอาคาร เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายพบเห็น

ตอนนี้ทั้งสองคนตัวใกล้กันมาก หัวใจของจูหมิ่นเต้นแรงเนื่องจากว่าวิ่ง แล้วตอนนี้ยังได้กลิ่นความเป็นสุภาพบุรุษของเฉินห้าว จึงมีความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกจะเป็นลม เป็นความรู้สึกที่ลึกลับมาก

จูหมิ่นอยากจะหลบเข้าไปในอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้มาก นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่เธอมีความคิดน่าอายแบบนี้

“จูหมิ่น เธอทำแบบนี้ไม่ได้ เฉินห้าวมีแฟนแล้ว เธอจะเป็นมือที่สามไม่ได้….”

นักข่าวหญิงให้กำลังใจตัวเองในใจ แก้ไขสิ่งที่ผิด แต่ว่าร่างกายกลับซบลงไปอย่างไม่รู้ตัว เม้มปากแน่น

“หนาวเกินไป ใช่ เพราะว่านายเกินไปแน่ๆ ฉันก็แค่ต้องการความอบอุ่นนิดหน่อยก็เท่านั้น” ในที่สุดจูหมิ่นก็หาเหตุผลปลอบใจตัวเองได้ แล้วกอดเข้าไปอย่างสบายใจ

ตอนนี้ จูหมิ่นลืมหัวขโมย ลืมเวลา ลืมทุกอย่าง เพียงใช้แค่ใจรับรู้ความรู้สึกดีข้างกาย

ส่วนตอนนี้ ความสนใจของเฉินห้าวนั้นอยู่ที่เครื่องโดรนจนหมด ไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของผู้หญิงในอ้อมกอดเลยสักนิด

เขายกโทรศัพท์ทำการถ่ายรูปเก็บหลักฐาน รุ่นที่ดีที่สุดของหัวเว่ยนี่ประสิทธิภาพดีจริงๆ ระยะห่างกี่สิบเมตร มืดแค่ไหน ก็ยังสามารถถ่ายได้อย่างชัดเจน หน้าต่างหนึ่งที่ชั้นบนสุดของตึกนั้นเปิดออก โดรนบินเข้าไป ถูกผู้ชายคนหนึ่งเก็บเข้าไป แล้วชายคนนั้นก็ปิดหน้าต่างแล้วยังปิดผ้าม่านด้วย

“หึ ในที่สุดก็จับแกได้แล้ว!”