ตอนที่ 376
บทที่ 376 เสียใจภายหลัง
October 28, 2026
เฉินห้าวมองเห็นโดรนที่หน้าตาแปลกประหลาดบนโต๊ะ ก็ไปหยิบขึ้นมา และหนุ่มแว่นไม่มีทางยอมอยู่แล้ว จึงได้แย่งกลับมาทันที รวมทั้งจะทำร้ายเฉินห้าวด้วย
เฉินห้าวจับข้อมือของหนุ่มแว่นด้วยมือข้างเดียว ใช้แรงบิด หนุ่มแว่นก็เจ็บปวดจนร้องครวญคราง และขอร้องให้เฉินห้าวปล่อยมือ
เฉินห้าวไม่ปล่อย แต่ทำการยกโดรนแล้วหันไปโชว์ที่หน้าโทรศัพท์ที่กำลังถ่ายทำอยู่ พวกนี้ล้วนเป็นหลักฐานทั้งนั้น
เห็นได้ชัดว่าโดรนตัวนี้ถูกดัดแปลงมาก่อน มีตะขอสองอันที่คล้ายกับมือหุ่นยนต์ สามารถหนีบจับเสื้อผ้าจากราวตากผ้าได้ แล้วยังมีที่บรรจุแบบพลาสติกอีกอันหนึ่ง เอาไว้ซ่อนเสื้อผ้าที่ขโมยมา ผู้ชายคนนี้ใช้โดรนที่ถูกดัดแปลงตัวนี้มาขโมยเสื้อผ้าครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่ถูกจับได้
ตอนนี้ผู้ดูแลหอพักลุงฉินเองก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตู เมื่อเห็นว่าเฉินห้าวจับหนุ่มแว่นไว้ก็ดุว่า “หนุ่มคนนั้นหน่ะ รีบปล่อยอาจารย์ผังซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่เกรงใจนายแล้วนะ!”
ตาลุงคนนี้ก็น่าสนใจดี ใช้แท่งพลาสติกในมือทำท่าทางเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาเก่งกาจ
แต่ว่าคุณลุงคนนี้อายุประมาณหกสิบกว่าปีแล้ว ผมหงอกขาว แค่วิ่งขึ้นตึกมาก็หอบหนักแล้ว คาดว่าแม้แต่นิ้วมือเดียวของเฉินห้าวก็รับไม่ไหว
“คุณลุงคะ พวกเรามาจับคนเลว คนๆนี้คือคนที่ขโมยเสื้อผ้าของผู้หญิงค่ะ” จูหมิ่นอธิบายให้กับคุณลุงผู้ดูแลหอพัก
“เป็นไปได้ยัง? อาจารย์ผังเขาเป็นคนดีนะ” ลุงฉินแสดงออกว่าไม่เชื่อ
เฉินห้าวยิ้มเล็กน้อย ดูแล้วคงต้องเอาหลักฐานออกมาสักหน่อยถึงจะทำให้คุณลุงคนนี้ยอมเชื่อ และเขาก็ถือเป็นพยานคนหนึ่ง
เฉินห้าวหันมองรอบด้าน พบว่ามีสองที่ที่สามารถซ่อนของที่ขโมยมาได้ หนึ่งคือตู้เสื้อผ้า อีกที่ก็คือเพดานบนหัว ไม่อย่างนั้นผู้ชายคนนี้ไม่สามารถขนของที่ขโมยไปมาได้ทุกวัน ผู้ชายโรคจิตแบบนี้ น่าจะใช้ของที่ขโมยมาทุกวัน
เฉินห้าวดึงปลอกหมอนมาผืนหนึ่ง ฉีกออกเป็นหลานท่อน แล้วมัดหนุ่มแว่นไว้ที่หัวเตียง จากนั้นก็เปิดตู้เสื้อผ้า
ด้านในล้วนเป็นเสื้อผ้าของผู้ชาย เห็นได้ชัดว่าไม่อยู่ตรงนี้ งั้นก็เหลือเพียงเพดานด้านบนแล้ว
“ถ้านายยังไม่หยุดฉันจะใช้กำลังแล้วนะ!”
ผู้ดูแลหอพักลุงฉินเหวี่ยงแท่งพลาสติกในมือจะเข้ามาจับเฉินห้าว แต่ว่าตอนนี้เฉินห้าวเหยียบขึ้นไปบนเตียงสองชั้นแล้ว แล้วก็ใช้หมัดชกเพดานหลุด ทันใดนั้นก็มีเสื้อผ้าของใช้ผู้หญิงมากมายหลากหลายสีสันตกลงมา และก็มีของใช้สามเหลี่ยมตัวหนึ่งตกลงบนหัวของลุงฉินพอดีและบังตาเอาไว้
“นี่มันอะไร?”