บทที่ 377 แนะนำให้ฉัน

ว่าไปแล้วเขาก็เป็นคนน่าสงสาร แต่ว่าคนน่าสงสารก็มีที่ที่น่ารังเกียจด้วย ไม่ว่าจะลำบากยังไง ก็ไม่สามารถทำเรื่องสกปรกแบบนี้ แล้วจะเป็นอาจารย์ของคนได้ยังไง?

อาจารย์ผังร้องไห้ รู้สึกเสียใจภายหลัง

ตำรวจมาแล้ว หลังจากที่ได้ฟังคำอธิบาย ก็เก็บหลักฐาน และพาตัวไป เฉินห้าวและจูหมิ่นที่ทำการแจ้งความก็ต้องไปสถานีตำรวจเพื่อทำการบันทึกเช่นกัน

เฉินห้าวขับรถของตัวเองและพาจูหมิ่นไปสถานีตำรวจด้วยกัน

แต่ว่าคดีนี้ง่าย จูหมิ่นทำการคัดลอกวิดีโอที่ถ่ายไว้ให้ตำรวจหนึ่งชุด อาจารย์ผังก็ไม่ปิดบังความผิดของตัวเอง คดีนี้จึงจบอย่างง่ายดาย

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เฉินห้าวและจูหมิ่นก็ออกจากสถานีตำรวจ

จูหมิ่นมีความสุข เธอมีลางสังหรณ์ว่าข่าวนี้จะต้องดังแต่ๆ รอคืนนี้เธอกลับไปทำงานล่วงเวลาเพื่อทำที่เหลือออกมา พรุ่งนี้ก็ทำการแพร่ออกทางวิทยุและบัญชีสื่อออนไลน์ จะได้ไม่ช้ากว่าที่ตำรวจทำการเผยแพร่ ไม่อย่างนั้นก็จะเสียความน่าสนใจไป

“ขอบใจสหายเฉินห้าว ถ้าครั้งนี้ฉันได้เลื่อนตำแหน่ง จะตอบแทนนายอย่างแน่นอน!” จูหมิ่นพูดอย่างมีความสุข

ครั้งนี้ที่เธอเรียกเฉินห้าวช่วยถ่ายทำ ก็แค่บังเอิญ ไม่คิดเลยว่าเฉินห้าวจะมีความเป็นนักสืบ และจับโจรได้ง่ายดายขนาดนี้ แค่เวลาที่พวกเธอใช้ดื่มชานมก็สามารถจับได้แล้ว ทำเอาเธอได้เรียนรู้เพิ่มเติม

จูหมิ่นยังพูดว่าต่อไปถ้ามีข่าวพวกคดี จะยังชวนเขาอีก

เฉินห้าวถ่อมตนแล้วบอกว่าก็แค่บังเอิญเท่านั้น

จูหมิ่นก็ยังขอบคุณเรื่อยๆ

“ไม่ต้องเกรงใจ ที่จริงเธอช่วยฉันมากกว่าอีก”

ที่เฉินห้าวพูดก็จริง ถนนเมี่ยวเจียเป็นการลงทุนนับพันล้าน ถ้าหากสร้างเสร็จแล้วอย่างน้อยก็มีโปรเจกต์รายได้กว่า 20 พันล้าน จูหมิ่นช่วยเขาจัดการปัญหานี้ ถ้าหากว่านับเป็นเงิน อย่างน้อยเฉินห้าวก็ประหยัดเงินได้เป็นพันล้าน เทียบกับที่เขาจับหัวขโมยโรคจิตนั่นเทียบไม่ได้เลย

“ไปเถอะ ฉันส่งเธอกลับบ้าน!” เฉินห้าวเปิดประตูรถโคนิกเซ็กก์

“ขอบใจ!”

จูหมิ่นยิ้ม จากนั้นก็เข้าไปนั่งที่ที่นั่งข้างคนขับ

เฉินห้าวจึงขับรถสปอร์ตสีดำแสนเท่คันนี้ตรงไปส่งจูหมิ่นกลับถึงคอนโดที่เธอเช่าอยู่

จะว่าแล้วเฉินห้าวส่งเธอไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ช่วงนี้พบเจอกับนักข่าวสาวคนนี้บ่อยมากขึ้นแล้ว

เพื่อเป็นการแสดงถึงการเคารพจูหมิ่น เฉินห้าวจึงลงจากรถก่อน เปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพบุรุษ

จูหมิ่นวางมือไว้บนฝ่ามือที่เฉินห้าวยื่นมา จากนั้นก็ลงรถ

“มีของขวัญชิ้นหึ่งจะให้เธอ” เฉินห้าวเอาถุงช็อปปิ้งออกมาจากรถถุงหนึ่ง แล้วก็ยื่นให้

“นี่คืออะไร?” จูหมิ่นเอามาจะแกะออก

“ฉันแนะนำว่าเธอค่อยดูตอนกลับเข้าบ้านแล้ว” เฉินห้าวพูดเตือนอย่างหวังดี