บทที่ 58 ภาพถ่ายโดยผู้ซื้อถึงมือ

บทที่ 58 ภาพถ่ายโดยผู้ซื้อถึงมือ

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินห้าว ตอนนี้ความสงสัยได้กระจ่างแล้ว เซี่ยจิ้งก็ไม่ได้เป็นเซียนอะไร ทำต่อเนื่องกันแค่สองวันเธอทำอาหารได้อร่อยออกมาสองอย่าง มันเป็นการฉวยโอกาสล้วนๆ

พะโล้ของวันแรก เป็นการทำตามที่คล้ายคลึงกัน ที่สำคัญต้องพึ่งประสบการณ์การทำอาหารที่ไม่เหมือนใครและกับสูตรเครื่องเทศผสมของตระกูลเซี่ย สิ่งที่เซี่ยจิ้งต้องทำ ก็แค่ใส่พวกอาหารเนื้อสัตว์ลงไปต้มในหม้อปรุงอาหาร โดยที่ไม่ต้องมีทักษะการทำอาหารมากก็ได้

และช่วนช่วนเซียงวันนี้ก็เช่นกัน เลือกส่วนผสมเกรดดี พวกผัก ลูกชิ้นเป็นของคุณภาพดีดีทั้งนั้น โดยธรรมชาติรสชาติก็ดีอยู่แล้ว บวกกับซอสปรุงรสที่ส่งมาจากบ้านเกิด โดยพื้นฐานแล้วเธอไม่ต้องทำอาหารด้วยตัวเองเลย ก็สามารถทำหม้อช่วนช่วนเซียงที่หอมออกมาได้ และไม่จำเป็นเลยที่ต้องใช้การทำอาหารเป็นมากนัก

แต่ถึงจะเป็นการฉวยโอกาสก็ตาม เฉินห้าวก็ไม่อยากเปิดเผยเซี่ยจิ้ง ก็แค่จ้างสุดยอดเชฟที่ไม่ชอบหลักสูตรอื่นในเงินไม่มากมาให้ทุกคนใช้ ธุรกิจนี้ถือว่าคุ้มค่า เซี่ยจิ้งเรียนรู้การทำอาหารในหนึ่งวันเป็นหนึ่งอย่าง อย่างนั้นต่อไปก็จะเป็นลาภปากของเขาแล้ว อาหารอร่อยที่ไม่เหมือนกันในแต่ละวัน และยังเป็นระดับของเชฟในวังอีก คุณภาพการอยากอาหารเพิ่มขึ้นทีเดียวเลย

ตอนเฉินห้าวกลับมานั้น พบว่าลูกค้าหลายท่านที่อยู่ข้างนอกได้รับการดึงดูดของความหอมอาหาร เข้ามาในร้านอาหารเพื่อชิมช่วนช่วนเซียงของเซี่ยจิ้ง ลูกค้าเหล่านี้กินแล้วเกิดความประหลาดใจ พูดคำเดียว “อร่อย”

เฉินห้าวผู้ที่เป็นเจ้าของนั้น รู้สึกมีความตลกเล็กน้อย เนื่องด้วยความวุ่นวายพฤติกรรมอาหารจีนของเซี่ยจิ้งแล้ว คนส่วนใหญ่มาที่นี่ไม่กินอาหารฝรั่งเศสแล้ว กลับกันกับพะโล้และช่วนช่วนเซียงที่ขายดิบขายดี จากการรายงานของเซี่ยจิ้ง แค่รายได้การขายพะโล้ของเธอในวันนี้ ก็ขายได้สามพันกว่าหยวนแล้ว และยังเป็นวันแรกเท่านั้น รอมีชื่อเสียงแล้ว รายได้คงจะเยอะกว่านี้ อาหารฝรั่งเศสก็สามารถออกจากเวทีประวัติศาสตร์ของร้านอย่างเป็นทางการได้เลย

เฉินห้าวได้เอ่ยคำชม：“ฝีมือของเชฟเซี่ยไม่เลว ขอให้พยายามต่อไปนะ ลองเรียนรู้อาหารเพิ่มเติม ผมก็สามารถพาเพื่อนมาชิมอาหารแสนอร่อยแล้ว จะได้มีหน้า”

เซี่ยจิ้งกล่าว：“ไม่มีปัญหา แต่ต้องรักษาค่าตอบแทนด้วย ตอนนี้ฝึกงานแค่เดือนละห้าพัน มันพอฉันใช้จ่ายที่ไหนล่ะ แค่ฮวาเปยฉันยังไม่พอเลย”

“ไม่ใช่ปัญหา สามารถจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้สองหมื่น เธอไปหาเฉารุ่ยจัดการเองละกัน”

เฉินห้าวได้มอบงานบัญชีบางอย่างให้เฉารุ่ยไป ให้เธอจัดการเองคนเดียว มีเธอเป็นคนจัดการ เฉินห้าววางใจ

กินข้าวเสร็จ ทุกคนก็ได้กลับไปที่คอนโด เฉินห้าวอาบน้ำเสร็จสรรพ ได้นอนเล่นมือถืออยู่บนเตียง

เล่มกรรมสิทธิ์ว่างเปล่านั้นได้ช่วยให้มีความสำเร็จในวันนี้ ของที่วิเศษอย่างนี้ ช่วงนี้เฉินห้าวเลื่อนหาไม่เจออีกเลย จิตใจเขายังพอมีความหวังเล็กน้อย ค้นหาในapp หวังว่าสามารถเจอของวิเศษที่คล้ายอันนี้

สุดท้ายก็หาไม่เจอ ดูเหมือนว่าโชคก็ไม่ได้เข้าข้างตลอด

กำลังถอนหายใจอยู่นั้น จู่ๆก็มีคนส่งคำขอเป็นเพื่อนทางวีแชท เดิมเฉินห้าวก็ไม่อยากไปสนใจ แต่ได้เห็นโปรไฟล์แล้วเกิดความเพลิดเพลินขึ้นมา เพราะโปรไฟล์นั้นเป็นภาพเซลฟี่ของโจวซีถงผู้ที่ชวนหลงใหล

ยอมรับคำขอเป็นเพื่อน โจวซีถงก็ได้ส่งรูปถ่ายมา5ใบ แน่นอนว่าเป็นภาพถ่ายชุด Victoria's Secret ที่ถ่ายโดยผู้ซื้อ