บทที่ 66 แม่ลูกดก

บทที่ 66 แม่ลูกดก

หวังเชินหน้าซีด เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วคำรามออกมาเสียงดัง

เฉินห้าวคิดว่าเขาจะพุ่งเข้ามา ก็เลยตั้งท่าป้องกันรออยู่กับที่

แต่ใครจะไปคิดว่าหวังเชินนั้นยืนอยู่กับที่แล้วโค้งตัว 90 องศาพร้อมกับตะโกนเสียงดังว่า “ลูกพี่ครับ ผมผิดไปแล้วครับ! ”

เป็นคนที่รู้สถานการณ์ดีนี่ หวังเชินไม่ได้เลือกลงมือต่อสู้ แต่กลับเลือกที่จะยอมรับผิดในทันที

เฉินห้าวเองก็ถูกท่าทางนี้ของหวังเชินจี้จนหัวเราะแล้วถามเขาว่า “แกผิดอะไรบ้าง? ”

“ผิดหมดเลยครับ ไม่ควรไปหาเรื่องลูกพี่ครับ” หวังเชินทิ้งความอายไปจนหมด ตอบคำถามด้วยความอ่อนน้อม

“โอเค งั้นก็ก้มหัวขอโทษอีก 2 ครั้ง แล้วฉันจะปล่อยแกไป” เฉินห้าวพูด

เพราะงั้นแล้วหวังเชินจึงก้มหัวขอโทษอีก 2 ครั้ง ถือซะว่าเป็นการขอโทษ

ถึงแม้ว่าพวกหวังเชินจะหาเรื่องเขาก็จริง แต่เฉินห้าวเป็นคนที่อยู่ในขอบเขตเพราะงั้นเขาก็ไม่ตีให้พวกมันพิการจริงๆหรอก ยังไงซะก็ขอโทษแล้วเพราะงั้นก็ช่างมันเถอะ

เฉินห้าวจัดระเบียบเสื้อผ้าตัวเองแล้วก็เดินออกไปที่ประตู แต่กลับถูกคนเฝ้าประตูขวางไว้

หวังเชินรีบเดินมา แล้วเป็นคนเปิดประตูให้เขาเอง เฉินห้าวถึงได้สามารถออกมาได้

แต่ก่อนที่เฉินห้าวจะจากมา เฉินห้าวได้เตือนหวังเชินไว้ว่า “อย่ามาหาเรื่องฉันอีก ฉันเป็นบุคคลที่พวกแกไม่ควรมามีปัญหาด้วย”

จากนั้นเขาก็ขับMilitary Hummer ของเขาออกมา มีแต่หวังเชินที่หน้าตามืดมน วันนี้ถือว่าเป็นวันที่อับอายที่สุด ผู้ครองเมืองไป๋เหอกลับถูกคนที่ไม่มีแม้แต่ชื่อเสียงอะไรมาทำลายจนเละเทะ ต่อไปคงไม่สามารถอยู่ในสังคมได้แล้ว

พวกลูกน้องข้างหลังเขาที่กว่าจะพยายามลุกขึ้นมาได้ ถามเขาอย่างน่าเวทนา “พี่เชิน จะปล่อยไปง่ายๆอย่างนี้เลยหรอครับ”

“แน่นอนว่าไม่ง่ายอย่างนี้แน่ เรื่องนี้ต้องไปหาพี่ใหญ่มู่แล้ว! “หวังเชินพูดอย่างเกรี้ยวกราด

…………

การต่อสู้ของเฉินห้าวที่สถานบันเทิงเมื่อกี้นั้น ถึงแม้ว่าจะชนะ แต่ร่างกายก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย และใช้แรงมากเกินไปทำให้กล้ามเนื้อฉีก เขาจึงไปคลินิกแพทย์แผนจีนของลุงหู เพื่อให้แพทย์แผนจีนของคลินิกรักษาและทำแผลให้เขา

หลังจากที่ได้รับการนวดกดกล้ามเนื้อแล้วก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาก กล้ามเนื้อที่ฉีกขาดก็ไม่ค่อยเจ็บปวดแล้ว และคุณหมอยังจ่ายยาทาสำหรับบรรเทาอาการปวดให้กับเขาด้วย

เฉินห้าวยังอยากเข้าไปหาลุงหูเพื่อถามเกี่ยวกับการกลั่นยาเสริมความแข็งแรงของร่างกายตัวใหม่ด้วยว่าเป็นยังไงบ้างแล้ว แต่ว่าลุงหูไม่อยู่ ออกไปทำการตรวจรักษานอกสถานที่ เฉินห้าวจึงทำได้เพียงแค่เปลี่ยนเป็นการมาในวันอื่นแทน

ระหว่างทางกลับบ้าน เฉินห้าวยังคิดอยู่ว่า ก็เป็นคนแก่เหมือนๆกัน แต่ทำไมลุงหูกับเจิ้งเจี้ยนกั๋วถึงแตกต่างกันได้ขนาดนี้นะ? ลุงหูช่วยรักษาคนอื่น และยังช่วยเขากลั่นยา แต่เจิ้งเจี้ยนกั๋วนั้นแก่แล้วไม่ยอมแก่ ยังจะอวดเบ่งอีก สมควรแล้วที่ถูกเขาสั่งสอน