บทที่ 69 ไม่รู้ว่าเหยียบโดนแก

บทที่ 69 ไม่รู้ว่าเหยียบโดนแก

ตอนแรกกะว่าจะพักสักหน่อย แต่ว่ามีชายหนุ่มใส่สูทสีขาวเนกไทแดงถือแก้วไวน์เดินเข้ามาหา ใบหน้ามีแต่สิวและรอยยิ้มจอมปลอม ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร

“ประธานโจวเต้นรำได้ดีจริงๆ มาดื่มด้วยกันสักแก้วเถอะ”ชายหนุ่มสูทขาวยกแก้ว

“ประธานมู่ยกย่องเกินไปแล้ว”โจวซีถงตอบนิ่งๆ ชนแก้วกับเขาไปหนึ่งที จิบแชมเปญไปหนึ่งอึก

“ไม่ทราบว่าตอนนี้ชวนประธานโจวเต้นรำด้วยกันสักเพลงได้ไหม? “ชายสูทขาวถาม ตอนนี้เขาทำเป็นสุภาพบุรุษ แต่ดูยังไงก็เสแสร้ง

อยู่ๆเฉินห้าวก็พูดแทรก “ขอโทษด้วย คืนนี้โจวซีถงเต้นรำกับผมเท่านั้น”

ความสุภาพบุรุษที่ชายสูทขาวแสดงออกหายไปในทันที เขาจ้องเขม็งไปที่เฉินห้าวแล้วพูดว่า “แกเป็นใคร กล้ามาขัดที่ฉันคุยกับประธานโจว”

“นี่หลานชายของมู่ต้าเหวยชื่อมู่โจวซาน”

โจวซีถงไม่อยากเต้นรำกับผู้ชายแย่ๆแบบนี้ ดังนั้นจึงรู้สึกขอบคุณเฉินห้าวที่ช่วยออกหน้าแทนเธอ ในเวลาเดียวกันก็บอกถึงฐานะของชายสูทขาว

เฉินห้าวเข้าใจแล้วว่าบ้านตระกูลมู่นั้นก็ไม่เท่าไหร่

“ก็แค่ซื้อตักไปตึกเดียวเท่านั้นเอง ก็แค่มีทรัพย์สินอยู่พันล้านกว่าก็คิดว่าตัวเองเก่งมากงั้นหรอ?ฉันแนะนำให้แกหลบไปซะ อย่ามาขัดฉันคุยกับประธานโจว ไม่งั้นผลที่ตามมาแกรับผิดชอบเอง”

มู่โจวซานยิ้มเย็นชาแล้วดื่มไวน์ในแก้วจนหมด เขาไม่วางเฉินห้าวไว้ในสายตาเลยสักนิด เขารู้ว่าทรัพย์สินของเฉินห้าวมีน้อย เพราะงั้นก็หมายความว่าเขาจงใจมาเรื่อง

“นายต่างหากที่เป็นคนมาขัดพวกเราคุยกัน ดูตัวเองก่อนดีมั้ย? ”เฉินห้าวตอกกลับไปอย่างนิ่งๆ

“แม่งเอ้ย มาเสแสร้งใส่ฉัน เชื่อมั้ยว่ากูจะทำให้มึงออกจากงานเลี้ยงนี้ไม่ได้! “มู่โจวซานอาศัยถิ่นของลุงตัวเองมาอวดเบ่ง โยนแก้วไวน์ลงกับพื้นเพื่อแสดงออกถึงความโมโหของเขา

“เดินออกจากงานเลี้ยงไม่ได้?งั้นฉันวิ่งออกไปได้มั้ย? ”เฉินห้าวแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

โจวซีถงเกือบถูกเฉินห้าวทำให้หัวเราะออกมา ทั้งๆที่เป็นเรื่องที่จริงจัง แต่เมื่อถูกเฉินห้าวกวนกลับไปนั้นก็กลายเป็นเรื่องตลกไปเลย

สายตาของมู่โจวซานฉายแววโมโหออกมา เขาส่งสายตาไปทีหนึ่ง จากนั้นก็มีบอดี้การ์ดร่างใหญ่สองคนเดินออกมา เข้าใส่ทั้งซ้ายและขวาเพื่อจะจับเฉินห้าวไว้

“เฮ้ อย่าลงไม้ลงมือสิ”

โจวซีถงมาหยุดไว้ แต่เฉินห้าวเพียงส่งสายตา “สบายใจได้”ให้กับเธอ มู่โจวซานนี่มาหาเรื่องดูเหมือนจะทำการบ้านมาแล้ว แต่พามาแค่สองคน ยังไม่พอให้เขาสนุกเลย

บอดี้การ์ดสองคนนั้นจับเฉินห้าวไว้คนละข้าง กระชากไปทีหนึ่ง แต่เฉินห้าวกลับไม่ขยับเลยสักนิด

“หือ? ”

บอดี้การ์ดอึ้ง คิดว่าตัวเองจับท่อนซุงไว้ซะอีก ใช้แรงยังไงก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ

เฉินห้าวยิ้มหันไปยิ้มกับพวกเขา แล้วก็จับมือของทั้งสองคนไว้ออกแรงจับก็ได้ยินเสียง “กร๊อบ” กระดูกของสองคนนั้นเลื่อน หลังจากนั้นก็มีเสียงเหมือนหมูถูกเชือดดังตามมา

มู่โจวซานเห็นว่าเฉินห้าวเอาคืนแล้วโมโหหนักขึ้นจึงพุ่งเขาสู้ด้วย แต่อยู่ๆเฉินห้าวก็ยกขาขึ้นแล้วเหยียบเท้าเขาไว้ เมื่อออกแรงรองเท้าหนังที่มีเหล็กของมู่โจวซานก็แบนลงไป ฝ่าเท้าเหมือนกับถูกของหนักทับไว้ เจ็บปวดไปถึงกระดูก