บทที่131 โรงเหล้าเจียเฟิ่ง

บทที่131 โรงเหล้าเจียเฟิ่ง

โรงเหล้าเจียเฟิ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านไม่ไกล เมื่อถึงที่จึงได้รู้ว่าโรงเหล้านี้ใช้พื้นที่เยอะมาก นี่เป็นหนึ่งในธุรกิจที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัด เปิดธุรกิจมานานถึง 10 กว่าปีแล้ว ได้ยินมาว่าเจ้าของก็คือนักหมักเหล้า เมื่อต้นทศวรรษที่เขาเกษียณจากองค์กรประเทศจึงได้มาเปิดโรงเหล้านี้

เฉินห้าวมาถึงหน้าประตูโรงเหล้า ถูกรปภ.ขวางไว้ เฉารุ่ยเข้าไปใช้ภาษาถิ่นพูดว่าพวกเขามาคุยธุรกิจกับเถ้าแก่โรงเหล้า

รปภ.เห็นว่าเฉินห้าวและเฉารุ่ยใส่เสื้อผ้าไม่ธรรมดา จึงได้ลงทะเบียนและแจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งในโรงเหล้ามาดูแลต้อนรับ

“พวกคุณมาซื้อเหล้าหรอคะ?ถ้าอย่างนั้นคุยกับพนักงานขายก็ได้แล้วค่ะ”สาวน้อยคนนี้พูด

“ไม่ได้มาซื้อเหล้า มาคุยธุรกิจเกี่ยวกับวัตถุดิบที่ใช้”เฉินห้าวพูด “ต้องการพบเจ้านายเธอ”

“เถ้าแก่หูของพวกเราไปกินข้าวเที่ยงยังไม่กลับมาค่ะ ถ้าอย่างนั้นพวกคุณรอสักครู่ ฉันโทรศัพท์ติดต่อสักครู่ค่ะ”

จากนั้นสาวน้อยคนนี้ก็ไปโทรศัพท์ สักพักก็มาแจ้งว่า เถ้าแก่ของพวกเขาจะกลับมาในอีกประมาณครึ่งชั่วโมง ให้พวกเขารอที่นี่ก่อน แล้วก็รวดใช้แก้วแบบใช้แล้วทิ้งชงชาให้พวกเขา

เฉินห้าวมองดูฟองชาที่ลอยอยู่ในแก้ว ไม่รู้ว่านี่มันชาของกี่ปีแล้ว เขาและเฉารุ่ยจึงไม่ดื่ม

จากที่คุยกับสาวน้อยก็ทราบว่า ที่แท้เถ้าแก่คนก่อนเขาวางมือแล้วเนื่องจากปัญหาสุขภาพ จึงมอบโรงเหล้านี้ให้กับลูกชายดูแล ตอนนี้คือลูกชายของเถ้าแก่หูเสี่ยวหม่านเป็นคนรับผิดชอบ

เฉารุ่ยเข้าใจแล้ว ถึงว่าทำไมโรงเหล้านี้อยู่ปีนี้ถึงได้กลายเป็นเลือดเย็นขนาดนี้ คาดว่าคงจะเกี่ยวข้องกับเถ้าแก่คนใหม่นี้แหละ

บอกว่ารอครึ่งชั่วโมง แต่เฉินห้าวและเฉารุ่ยกลับรอแล้วเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม ประตูห้องทำงานนี้ถึงได้ถูกเปิดออก มีชายหนุ่มที่มีแต่กลิ่นเหล้าทั้งตัวเดินเข้ามา เขาใส่ชุดสูทที่แกะกระดุมไว้ไม่เรียบร้อย เนกไทบิดเบี้ยว สายตามึนเมา

“พวกนายเป็นคนหาฉันอย่างนั้นหรอ อึก มีเรื่องอะไร?”

หูเสี่ยวหม่านสะอึกหนึ่งที เดินเซไปนั่งบนเก้าอี้เถ้าแก่ของเขา

“ผมมาเพื่อพูดคุยหารือ โรงเหล้าของคุณสามารถให้ราคาซื้อตามตลาดในการซื้อแอปเปิลของหมู่บ้านเฉาได้มั้ยครับ?”เฉินห้าวพูด

“ราคาตลาด?ราคา 2.5 เหมาก็คือราคาตลาดของฉัน”หูเสี่ยวหม่านกลอกตา พูดว่า “แอปเปิลของพวกเขาขนออกมาไม่ได้ อีกหน่อยก็จะเสีย ผมยอมจ่าย 2.5 นี่ก็ช่วยเหลือพวกเขาแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้สักบาท”

คนๆนี้ป่วนราคาตลาดแล้วยังทำหน้าตาเฉยแบบมีเหตุผล ทำเอาซะเฉินห้าวอยากสั่งสอนเขาสักที

เห็นว่าบรรยากาศไม่ดี เฉารุ่ยจึงพูดขึ้น “เถ้าแก่หูคะ ฉันคิดว่าธุรกิจนั้นก็คือการเมตตาและมีทรัพย์ ครั้งนี้พวกชาวสวนได้รับผลกระทบ แต่ว่าคุณให้ราคาซื้อต่ำแบบนี้ ปีนี้อาจจะได้กำไรสักหน่อย แต่ว่าทำร้ายจิตใจของชาวสวน ต่อไปถ้าอยากซื้อขายกันอีกก็คงยาก ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดก็คือคุณยอมลดกำไรสักหน่อย ชาวสวนพวกนี้ก็จดจำไว้ในใจ ยังไงซะโรงเหล้าเจียเฟิ่งก็เปิดมานานขนาดนี้แล้ว ก่อนหน้านี้ที่เถ้าแก่คนก่อนอยู่ ทุกคนซื้อขายกันอย่างมีความสุขดีนะคะ”

“ฉันจำเป็นต้องให้เธอมาสอนฉันหรอ?เงินซื้อเธอจ่ายหรอ.....”

หูเสี่ยวหม่านยักคิ้ว ตอนแรกไม่พอใจมาก แต่หลังจากที่สายตามึนเมาของเขามองเห็นความสวยของเฉารุ่ยแล้ว ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้น “น้องสาวหน้าตาดีนี่นา ในเมื่อเธอพูดแล้ว ไม่ไว้หน้าหน่อยก็คงไม่ดี ไม่ก็คืนนี้มาดื่มเหล้ากับพี่สักหน่อย เรามาคุยกันบนโต๊ะเหล้า ดูแลพี่ให้ดี ราคาซื้อก็ตามที่พี่พูดได้เลย”