บทที่177 ตัวตลก

บทที่177 ตัวตลก

“ฮ่าๆ อะหยางนายก็มีช่วงเวลาที่ถูกผู้หญิงปฏิเสธด้วยหรือ”

เพื่อนทั้งสองที่มากับชายหนุ่มกำลังหัวเราะเยาะเขา

การโดนเย็นชาใส่ซ้ำๆ ทำให้ชายคนนี้ที่ชื่ออะหยางหงุดหงิดอย่างมาก เขาจึงมองไปที่เฉินห้าวซึ่งเป็นคนแย่งความสนใจของจูหมิ่นไป หลังจากมองอย่างหัวจรดเท้าเขาก็ขมวดคิ้วและจมอยู่ในความคิดชั่วคราว หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ชี้ไปที่เฉินห้าวและ ตะโกน: “เฮ้ คุณเป็นคนที่ชื่ออะไรนั่น ชื่อหลี่ห้าวหรือเปล่า?”

เขาอ้อมแอ้มอยู่นาน สุดท้ายก็พูดนามสกุลของเฉินห้าวผิด เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนไม่ค่อยสนิทกัน

“ฉันชื่อเฉินห้าว” เฉินห้าวพูดด้วยเสียงราบเรียบ เขาจำคนนี้ได้แล้ว เขาเป็นอดีตศิษย์เก่าถันป๋อหยางทั้งสองคนมีวิชาเอกที่แตกต่างกัน พวกเขาเคยพบกันในชั้นเรียนสาธารณะด้วยกันไม่กี่ครั้ง เลยไม่ได้สนิทกันมากนัก

“ใช่ๆ คุณชื่อเฉินห้าว ไม่ได้เจอมาหลายปี ดูเหมือนว่าชีวิตคุณจะไปได้สวยเชียวนะ”

ถันป๋อหยางมองดูชุดเวอร์ซาเช่ที่เฉินห้าวสวมใส่ด้วยความประหลาดใจ

“ผมจำได้ว่าตอนที่คุณอยู่โรงเรียน สภาพค่อนข้างยากจน กางเกงยีนส์ก็ซักจนเกือบเป็นสีขาว ตอนนี้ชีวิตดีขึ้นนะ ยังพาแฟนมาดื่มด้วย”

ถันป๋อหยางคนนี้ทำเหมือนมาเพื่อระลึกถึงอดีต แต่เขาพูดจาแปลกๆ และยังแฉจุดด้อยของเฉินห้าวออกมาอีก จิตใจช่างร้ายกาจเหลือเกิน

แต่สิ่งที่เขาพูดกลับทำให้จูหมิ่นยิ่งอยากรู้เกี่ยวกับเฉินห้าวมากขึ้น สมัยเรียนเขายังคงเป็นครอบครัวที่ยากจน แต่จบการศึกษาไม่นาน เขาก็กลายเป็นเศรษฐีที่สามารถซื้อหมู่คฤหาสน์จงหัวงั้นหรือ? ถึงแม้จะถูกรางวัลที่หนึ่งก็ไม่สามารถรวยขนาดนั้นได้

อย่างไรก็ตามจูหมิ่นได้ออกมาชี้แจงว่า เธอและเฉินห้าวไม่ได้เป็นแฟนกัน เธอเป็นนักข่าว และกำลังสัมภาษณ์อยู่ ให้คุณสุภาพบุรุษคนนี้โปรดอย่ารบกวนเธอ

“คุณนักข่าว สัมภาษณ์ผมสิครับ ผมมีร้านค้าสองแห่งในใจกลางเมือง เป็นโสดและยังไม่เคยได้แต่งงาน” บทนำของถันป๋อหยาง เหมือนเป็นเป็นการประกาศหาคู่แต่งงานเล็กน้อย และเสเพลมักชอบจีบสาวไปเรื่อย

การสัมภาษณ์ของจูหมิ่นถูกขัดจังหวะซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเขาอดไม่ได้ที่จะกลั้นความโกรธและพูดว่า: “การสัมภาษณ์ต้องเป็นเรื่องที่น่าสนใจ ไม่ใช่ใครก็มีคุณค่าพอให้สัมภาษณ์”

บรรทัดฐานของประโยคนี้คือการพูดว่า “อย่างแกหรือ อย่าหวังเลย มันเทียบไม่ได้กับเฉินห้าวเลยสักนิด มีระยะห่างเสมือนมดกับช้าง”

ก็แหงล่ะ คนหนึ่งเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่มีเงินแต่ไม่มากนัก อีกคนเป็นเศรษฐีที่พึ่งซื้อหมู่คฤหาสน์จงหัว ไม่ใช่ระดับเดียวกันจริงๆ

ถันป๋อหยางยังคงไม่พอใจอย่างมาก ถูกสาวสวยที่ตัวเองชอบมองข้ามซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจึงอดไม่ได้ที่จะหงุดหงิดและพูดขึ้นว่า: “ผมเนี่ยนะไม่มีคุณค่าพอให้สัมภาษณ์? จะดูถูกกันมากเกินไปแล้ว ในเมืองภาคใต้คุณลองไปถามดูว่าใคร ไม่รู้จักคนที่ชื่ออะหยาง”

เฉินห้าวฟังแล้วก็อดขำไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยได้ยินเรื่องของคนที่ชื่ออะหยาง ถ้าวันนี้ไม่ได้พบเขาตรงนี้ เขาคงจำไม่ได้ว่าเคยมีเพื่อนร่วมชั้นคนนี้ ยิงไม่คาดคิดว่า อดีตศิษย์เก่าคนนี้จะมีพฤติกรรมต่อต้านตัวเองแบบนี้