บทที่179 เป็นวัวเป็นม้า

บทที่179 เป็นวัวเป็นม้า

“มีอะไรเหรอ?” เฉินห้าวถาม

“คือว่าเมื่อกี้เรามีเวลาน้อยเกินไปนะครับ หากเราดูแลไม่ดี โปรดยกโทษให้เราด้วยนะครับ”

ระหว่างที่พูดผู้จัดการผางจึงหยิบนามบัตรออกมายื่นให้เขาด้วยมือสองข้าง จุดประสงค์ของเขาคือประจบสอพลอ

“โอเค แต่ฉันไม่ได้พกนามบัตรมา” เฉินห้าวกล่าว

“ไม่เป็นไรครับ ผมมีเบอร์ติดต่อของคุณแล้ว ตอนนี้ที่เมืองไป๋เหอไม่มีคนที่ไม่รู้จักคุณ!” ผู้จัดการผางเลียแข้งเลียขาเขาเต็มที่

เฉินห้าวมีปฏิกิริยาค่อนข้างเย็นชา และจิบชีวาสเล็กน้อย ผู้จัดการผางเข้าใจในทันทีว่า นี่เป็นคำสั่งขับไล่แขก ดังนั้นเขาจึงริเริ่มกล่าวลาทันที เพื่อไม่ให้ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้รำคาญ

ทันทีที่ผู้จัดการผางหันหลัง เขาก็เห็นถันป๋อหยางยืนอยู่ตรงหน้าเขา

ตรงกันข้ามกับท่าทีเฉยเมยของเฉินห้าว เมื่อถันป๋อหยางเห็นผู้จัดการผางคนนี้ ก็ทักทายเขาด้วยความประหลาดใจและดีใจ: “ผู้จัดการผางคุณอยู่ที่นี่ด้วยหรือครับ”

“ใช่” ผู้จัดการผางยิ้มเมื่อเขาเผชิญหน้ากับเฉินห้าว แต่เมื่อเขาเผชิญกับถันป๋อหยางเขาก็เย็นชาและเยือกเย็นใส่

ถันป๋อหยางกล่าวอย่างประจบเอาใจ: “ผู้จัดการผางผมอยากชวนคุณดื่มสักแก้ว นี่คือไวน์แดงบอร์โดซ์ในปี05 ราคาขวดละหมื่นกว่าหยวนนะ!”

“ไม่ล่ะ ฉันยังมีธุระ ฉันแค่แวะมาหาประธานเฉิน”

ผู้จัดการผางกับเขาเพียงแค่มีการติดต่อทางธุรกิจเท่านั้น ไม่ได้สนิทกันมากนัก ถันป๋อหยางเปิดร้านขายวัสดุก่อสร้าง และผู้จัดการผางดูแลด้านการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ถันป๋อหยางจึงอยากจะประจบประแจงเขา

“คุณเรียกเขาว่าประธานเฉินเหรอ?” ถันป๋อหยางถามด้วยความไม่เชื่อ

ผู้จัดการผางซึ่งเป็นคนที่เขาเคารพดั่งพ่อ แต่กลับเคารพเฉินห้าวขนาดนั้น จนเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่แน่ๆ ตอนอยู่ในโรงเรียนเฉินห้าวยังเป็นคนยากจนอยู่ เพียงไม่กี่เดือนเขาก็กลายเป็นคนที่อยู่เหนือกว่าตัวเองแล้วเหรอ?

แต่เดิมผู้จัดการผางไม่ได้ให้ความสำคัญกับถันป๋อหยางมากนัก เขาเป็นเพียงผู้จัดจำหน่ายวัสดุก่อสร้างที่เล็กที่สุดของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ พอได้รู้ว่าเขารู้จักกับเฉินห้าวด้วย ผู้จัดการผางก็เปลี่ยนทัศนคติทันที และถามรายละเอียดอย่างมีมารยาท

“เฉินห้าวกับผมเป็นศิษย์เก่า พวกเราเรียนวิชาหลักสูตรสาธารณะด้วยกันครับ” ถันป๋อหยางอ้างความสัมพันธ์ของเขากับเฉินห้าวเพื่อผลประโยชน์โดยไม่รู้ตัว และไม่มีภาระทางจิตใจแม้แต่น้อย

“โอ้ย เป็นความสัมพันธ์ที่ดี คุณมาหาฉันสิ ฉันจะมอบธุรกิจเพิ่มเติมให้คุณ” ผู้จัดการผางหัวเราะและแม้แต่ออเดอร์ที่ได้มายาก ก็ยังถูกส่งออกไปในตอนนี้

“ขอบคุณ ขอบคุณมากครับ วันหลังผมจะไปเยี่ยมคุณแน่นอน” ถันป๋อหยางกล่าวอย่างมีความสุข

ถันป๋อหยางคอยส่งผู้จัดการผางออกไปที่รถ เมื่อเขากลับมาที่บาร์ สายตาที่มองเฉินห้าวแตกต่างจากเดิมไปแล้ว จากจากตอนแรกที่โอ้อวด ดูถูก ตอนนี้กลายเป็นอิจฉาและสยองขวัญ

เมื่อนึกถึงคำพูดของจูหมิ่นในตอนแรก และทุกสิ่งรอบตัวเขา เรื่องที่ซื้อหมู่คฤหาสน์จงหัวกว่า200 ล้าน ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ข่าวลือ แน่นอนว่าอดีตศิษย์เก่าเฉินห้าวได้กลายเป็นสิ่งที่ไม่สามารถบรรลุได้ไปแล้ว

เฉินห้าวดื่มชีวาสเสร็จแล้ว และกำลังจะกลับ หลังจากเดินออกจากบาร์จูหมิ่นก็รีบเดินตามไป

ถันป๋อหยางถูกกระตุ้นโดยจูหมิ่นอีกครั้ง และเขาก็รีบตามออกไป จับตัวหยุดจูหมิ่นที่หน้าลานจอดรถและพูดว่า: “คนสวย ให้ผมไปส่งคุณนะ!” จูหมิ่นทำเหมือนว่าไม่ได้ยิน

เฉินห้าวกดกุญแจรถในเวลานี้ และประตูกรรไกรสุดเท่ของปอร์เช่ก็เปิดขึ้น