บทที่297ขอยืมความกล้าสักสิบอัน

“แก แกปล่อยมือ！”

ชายบีเอ็มดีดดิ้น แต่ก็ดิ้นไม่หลุด

“แกเอาเงินไปแล้วก็หุบปาก แต่แกยังได้คืบเอาศอก คิดว่าผู้หญิงของกูรังแกง่ายๆเหรอ”

แม้เฉินห้าวจะพูดเสียงเรียบ แต่ก็แฝงน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ทำให้ชายขับบีเอ็มรู้สึกขนหัวลุก

“มีปัญหาอะไร ก็เป็นความผิดของพวกแก ชนรถฉันยังมีหน้ามาเถียงเหรอ”ชายบีเอ็มเถียงกลับ

“แกเคยเรียนฟิสิกส์ในชั้นมัธยมมั้ย พลังต้านต้องเกิดจากสองฝ่าย หรือว่าเครื่องขุดเจาะของฉันไม่ได้เสีย”เซี่ยจิ้งยังคงเถียงกับเขา

“ปล่อย รู้ไหมว่ากูเป็นใคร อากูคือหลี่ฉางหง！”ชายบีเอ็มพูดชื่อหนึ่งออกไปข่มขู่

หากแต่เฉินห้าวไม่รู้ว่าหลี่ฉางหงคือใคร จึงยิ้มเย็นพูดว่า“ต่อให้อาแกเป็นหลี่กังก็ไม่มีประโยชน์”

ขณะเดียวกันแรงบนมือก็ค่อยๆแน่นขึ้น

“เจ็บๆ！”

ชายบีเอ็มสีหน้าเจ็บปวด ร้องโหยหวน

“ซ้อมได้ดี！”

เซี่ยจิ้งตามไปเตะชายบีเอ็มสองสามที เพื่อระบายอารมณ์

เดิมทีเฉินห้าวมาดเท่ห์เห็นแล้วยังเกือบขำ สาวน้อยเซี่ยจิ้งนี่ไม่ยอมเสียเปรียบจริงๆ แต่เฉินห้าวรู้สึกว่าสองรุมหนึ่งไม่ค่อยมีศีลธรรม เฉินห้าวจึงปล่อยชายบีเอ็ม

“กล้าบอกชื่อมั้ยล่ะ ฉันจะให้อาแกจัดการพวกแก！”ชายบีเอ็มยังคงร้องคำราม

เฉินห้าวโกรธจนขำ“เอาสิ กูชื่อเฉินห้าว พักอยู่ที่หมู่คฤหาสน์จงหัว มาสิ！”

“ได้ กูจำไว้ มึงคอยแล้วกัน”

ชายบีเอ็มชี้ไปที่เฉินห้าว แล้วก็ขึ้นรถไป ในเวลานี้เขารู้สึกปลอดภัย จึงชี้ไปที่เฉินห้าว แล้วด่าต่ออย่างเจ็บปวด“คนขยะขับรถขยะ ขยะทั้งคู่！”

เห็นได้ชัดว่าชายบีเอ็มไม่เคยเจอการซ้อมอย่างโหดจากสังคม เลยไม่รู้ว่าอะไรคือ“คนที่ล่วงเกินไม่ได้” จึงถือเอากิริยาของเฉินห้าวเป็นการหาความ

“กล้าด่าเถ้าแก่เราเหรอ ฉันว่ารถบีเอ็มแกนั่นแหละเป็นขยะ！”เซี่ยจิ้งไล่ตามไปทุบรถบีเอ็มอย่างโมโห ระเบิดอารมณ์ออกมา

จากตัวเธอพิสูจน์ได้ว่า อารมณ์กับสภาพแวดล้อมเกี่ยวข้องกัน สภาพแวดล้อมยิ่งใหญ่ อารมณ์ก็ยิ่งขึ้น

“รีบไสหัวไป ไม่งั้นจะชนพวกมึงสองคน！”ชายบีเอ็มเตรียมออกรถ

นี่ทำให้เซี่ยจิ้งอารมณ์เสีย แต่พอเจอผู้ชายตรงหน้า เธอก็จนใจ

“เถ้าแก่ มันน่าเกลียดมากเลย ฉันโกรธมากเลย！”

เซี่ยจิ้งหันกลับมาบ่นกลับเฉินห้าว

เฉินห้าวยิ้มเล็กน้อย พูด：“งั้นก็ซ้อมมันเลย”