ตอนที่ 6 เตรียมพร้อม

บทที่ 6

เตรียมพร้อม

ณ เวลานั้น

ภายในตำหนักของหวงกุ้ยเฟย สตรีงดงามวัยสามสิบกว่าๆ ผู้หนึ่งยืนมองท้องฟ้าด้วยความเงียบสงบ แววตาว่างเปล่า ข้างกายของนางคือขันทีหลิ่วกับนางกำนัลแซ่เหอ ทั้งสองคนเป็นคนสนิทของหวงกุ้ยเฟย

มือขาวซีดของหวงกุ้ยเฟยถือลูกบอลผ้าประดับด้วยกระพรวนเล็กๆ กับตุ๊กตาผ้าเก่าๆ ที่ถูกซ่อมแซมหลายจุด สองสิ่งนี้เป็นของที่ลูกๆ ของนางเคยเล่นและติดมันมาก ตอนที่รีบเร่งเก็บของให้กับองค์หญิงเซี่ยหยู่ เอาไว้เป็นต้นทุนในการเดินทาง ครั้นพอเปิดกล่องสมบัติเล็กๆ ของเด็กทั้งสอง หวงกุ้ยเฟยกลับไม่อาจตัดใจนำของทั้งสองชิ้นนี้ใส่ลงไปในห่อผ้าได้

ก่อนที่จะมีราชโองการส่งเซี่ยหยู่กับเซี่ยอวี้ออกจากวัง หวงกุ้ยเฟยก็ถูกขังให้อยู่แค่ในตำหนักแล้ว จึงไม่รู้ถึงแผนชั่วๆ นี้เลย คิดเพียงว่าตนคงทำเรื่องไม่ถูกใจฮ่องเต้

หากทว่า...หลังจากที่ทราบข่าวราชโองการ หวงกุ้ยเฟยก็ร้อนรนหนัก พยายามออกตำหนักเพื่อขอความเมตตาจากฮ่องเต้ แต่ตำหนักนี้ถูกควบคุมอย่างแน่นหนา ไม่อาจออกไปได้จริงๆ

คิดพลางน้ำตาหยดหนึ่งก็ร่วงลงบนแก้มเนียน

องค์หญิงเซี่ยหยู่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่น ส่วนองค์ชายน้อยอายุเพียง 5 ขวบ ยังร้องให้แม่นมจื่อฮวาคอยกล่อมทุกคืนอยู่เลย แล้วเด็กทั้งสองจะทนความทุกข์อยู่ในดินแดนที่ไร้ญาติขาดมิตรแบบนั้นได้อย่างไร

ไม่ต้องพูดถึงเลย ทางใต้ตอนนี้ประสบภัยแล้ง ขาดแคลนน้ำและอาหารอย่างหนักจนต้องกินกันเอง หากลูกๆ ของนางถูกชาวบ้านหิวโหยพวกนั้นจับไปละก็...

หวงกุ้ยเฟยไม่กล้าคิดต่อ ความวิตกกังวลต่างๆ นานาผุดขึ้นเต็มอก อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาอีกครั้ง หากแต่การร้องไห้ของนางกลับไร้เสียงสะอื้น ไร้การคร่ำครวญ มีเพียงความเจ็บปวดที่อยู่ในอก

“ฝ่าบาท...ความหวาดระแวงของพระองค์เกินทางเยียวยาแล้วหรือ?”

น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย ยิ่งนึกถึงราชโองการที่ฮ่องเต้ส่งเด็กทั้งสองไปทางใต้ที่กำลังประสบภัยแล้งความหม่นหมองในนัยน์ตากลับถูกความแข็งกร้าวเข้าแทนที่

ไม่ได้ เศร้าโศกเช่นนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไร

คาดหวังจากฮ่องเต้...ยิ่งเป็นไปไม่ได้

ในฐานะแม่ นางต้องเข้มแข็งและหาวิธีปกป้องลูกน้อยทั้งสอง

คิดจบ หวงกุ้ยเฟยหันไปหาขันทีหลิ่ว

“ส่งข่าวถึงท่านโหว จัดหาคนคุ้มกันองค์ชายกับองค์หญิงอย่างลับๆ”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”

ได้ยินว่าบุตรชายคนโตของตระกูลไป๋ถูกแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพคุ้มกันขบวนรถม้า แต่ในยามนี้ ไม่ว่าใครก็อาจลงมือลอบสังหารเด็กทั้งสองได้ ฉะนั้นคนที่หวงกุ้ยเฟยไว้ใจจึงมีเพียงทหารของตระกูลซินเท่านั้น

หวงกุ้ยเฟยหลับตาลง และเมื่อเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง ความเจ็บปวดบนใบหน้าของนางแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา คราวนี้ไม่มีน้ำตาแล้ว มีเพียงความนิ่งสงบที่น่าเกรงขาม

..