บทที่ 19 จูบ

มือนั้นจับข้อมือเรียวของหญิงสาวเอาไว้

อา……

ปล่อยมือไม่ลงสินะ...

ฟู่ซือหานคิดในใจ ดวงตาของเขาค่อยๆ ฉายแววเย้ยหยันมากยิ่งขึ้น

ผู้หญิงคนนี้ต้องการยั่วยวนผู้ชายลับหลังเขางั้นเหรอ?

ไม่ดูด้วยซ้ำว่าคนอย่างฟู่ซือหานเป็นคนแบบไหน?

รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากเธอหักหลังเขา?

แต่ในขณะนี้ ฟู่ซือหานจะไม่ฉีกหน้าตัวเองให้อับอาย หลังจากหยุดครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาก็มองผ่านฉินม่อไป จับจ้องบนร่างกระต่ายน้อยอย่างกู้ชิงเกอแทน

ไม่มีความรู้สึกใด ๆ ในน้ำเสียงที่เย็นชานั้น

“มานี่”

เขาเอ่ยขึ้นสั้นๆ โดยไม่เอ่ยชื่อใคร

ทุกคนตกตะลึง

แต่มีเพียงกู้ชิงเกอเท่านั้นที่รู้ว่าเขากำลังพูดกับตัวเธอ

เพราะตอนที่เธออยู่ในตระกูลฟู่ เขามักจะพูดกับเธอโดยไม่เรียกชื่อแบบนี้เป็นประจำ ตอนนี้เขาพูดต่อหน้าทุกคน หมายความว่าเขาต้องการให้เธอเดินไปหาใช่ไหม?

กู้ชิงเกอเม้มปาก ขณะที่กำลังจะเดินไปตามคำสั่ง

แรงดึงจากข้อมือของเธอก็หยุดไว้ ฉินม่อขมวดคิ้ว “ชิงเกอ?”

ชิงเกอ?

อา……

ริมฝีปากของฟู่ซือหานม้วนเป็นรอยยิ้มกระหายเลือด

งานเลี้ยงเพิ่งเริ่มยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ทั้งสองกลับสนิทกันมากขนาดนี้?

กู้ชิงเกอขมวดคิ้วเล็กน้อยและดึงมือของเธอกลับโดยไม่รู้ตัว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชายคนนี้ซึ่งเธอรู้จักไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงถึงดึงมือเธอไว้

ถ้าไม่ใช่เพราะดวงตาของเขาที่ดูเหมือนพระจันทร์เสี้ยวเมื่อเขายิ้ม กู้ชิงเกอคงจะคิดว่าเขาเป็นคนไม่ดีแน่

“ขอบคุณนะคะ แต่ช่วยปล่อยฉันด้วยค่ะ”

“คุณมาจากตระกูลฟู่จริงเหรอ?” ดวงตาของฉินม่อจ้องมองเธอด้วยความซับซ้อน

“อืม” กู้ชิงเกอพยักหน้า จากนั้นดึงมือออกแล้วเดินไปที่ฟู่ซือหาน โดยก้มหัวเหมือนกระต่ายขาวตัวน้อยที่น่าสงสาร

กู้ชิงเกอรู้สึกว่าทุกย่างก้าวที่เธอเดินเข้าไปนั้น ราวกับกำลังเดินเข้าไปในเหวลึก ถ้าก้าวไป เธอจะหลงทางไปตลอดกาล

แม้ว่าแมลงเม่าจะรู้ว่าการต่อสู้กับไฟคือความตาย พวกมันก็ยังดิ้นรนอย่างไม่สิ้นหวัง

แม้ว่าเธอจะไม่อยากไปที่นั่น แต่... เธอไม่มีทางเลือก

เมื่อเห็นเธอทิ้งฉินม่อและเดินไปหาเขาอย่างเชื่อฟัง ฟู่ซือหานก็รู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด

ต่อให้เธอจะยั่วยวนใคร แค่เขาพูดคำเดียว เธอก็กลับมาหาเขาแล้วใช่ไหมหรือไง?

แต่ทว่า... ฟู่ซือหานหรี่ตาลงเล็กน้อย ทำไมผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนเธอกำลังเดินเข้าไปในเหวลึก

เธอพยายามทำให้ตัวเองอับอายต่อหน้าคนอื่นหรือเปล่า?

เมื่อมองไปที่ฉินม่ออีกครั้งเขากำลังกำหมัดแน่นด้วยท่าทางไม่เต็มใจงั้นเหรอ?

ไม่เต็มใจ?

หึ ไร้สาระสิ้นดี

ทันใดนั้นฟู่ซือหานก็เคลื่อนไหว

เขาเอื้อมมือใหญ่ออกมา และทันใดนั้นก็ดึงกู้ชิงเกอเข้ามาในอ้อมแขน บีบคางเล็กของเธอด้วยมือข้างเดียว จากนั้นโน้มตัวไปจูบเธอท่ามกลางเสียงหายใจ

กู้ชิงเกอตกอยู่ในความงุนงง