บทที่ 26 เธอเป็นคนของตระกูลฟู่

แต่ว่า แล้วนี่มันเกี่ยวอะไรกับเขา?

ฟู่ซือหานเมินเฉยใส่เธอก่อนจะเดินตรงออกไปทันที

กู้ชิงเกอล้างหน้าล้างตาเสร็จออกมา ฟู่ซือหานก็ไม่อยู่ในห้องนอนแล้ว เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ลงไปชั้นล่าง

ตอนที่เห็นคุณหญิงฟู่จากไกลๆ หัวใจของกู้ชิงเกอก็เต้นตึกตัก เธอยังไม่ได้ซักชุดเดรสสีขาวมุกตัวเมื่อคืนเลย

กู้ชิงเกอเดินไปที่โต๊ะอาหารด้วยจิตใจที่กระวนกระวาย ยืนก้มหัวอยู่ตรงนั้นด้วยความลนลานอยู่ไม่สุข ท่าทางเหมือนกับเด็กน้อยที่ทำผิด

“เป็นอะไรไป?”พอคุณหญิงฟู่เห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน ก็กวาดสายตามองไปหาฟู่ซือหาน ตอนที่กลับมาเมื่อคืนคงจะไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหม?

น้าซูกลับเดินเข้ามา พูดถามเธอขึ้นมาอย่างสนิทสนม“คุณนายน้อย แผลที่เข่าของท่านไม่เป็นไรแล้วใช่ไหมคะ?”

พอได้ยินแบบนี้ คุณหญิงฟู่ก็หันสายตาไปมองฟู่ซือหาน

ฟู่ซือหานรู้สึกถึงสายตาของเธอ จิ้มแซนด์วิชหนึ่งชิ้นใส่เข้าไปในปาก ท่าทางเหมือนกับไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน

คุณหญิงฟู่ทำได้แค่หันสายตากลับมองไปที่กู้ชิงเกอใหม่อีกครั้ง

“หนู หนูไม่เป็นไรค่ะ”พอเจอกับความเป็นห่วงของน้าซู กู้ชิงเกอก็แค่รีบแสดงออกมาว่าตัวเองไม่เป็นไรแล้ว

ไม่เป็นไรแล้ว?

ฟู่ซือหานที่ได้ยินคำพูดของเธอก็หลุดขำออกมา หัวเข่าสภาพเป็นแบบนั้นแล้ว ไม่คิดว่าเธอยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก โกหกหน้าด้านๆจริงๆ

คุณหญิงฟู่ก็กวาดสายตามองไปอีกครั้ง ฟู่ซือหานกินอาหารเช้าต่อไปอย่างไม่แยแสสนใจใครทั้งนั้น

คุณหญิงฟู่กินอาหารเช้าเข้าไปหนึ่งคำอย่างช้าๆไม่รับไม่เร่ง หันสายตามองไปที่กู้ชิงเกอ ก่อนจะพูดถามขึ้นมาอย่างช้าๆ“ขาเป็นอะไร?”

“ไม่ ไม่เป็นไรค่ะ”กู้ชิงเกอส่ายหัว

น้าซูที่อยู่ข้างๆกลับหันไปเปิดปากพูดอธิบายกับคุณหญิงฟู่“คุณหญิง เมื่อคืนที่คุณนายน้อยกลับมา ไม่ทันได้ระวังเผลอหกล้มเข้า น่าจะเอาหัวเข่ากระแทกพื้นค่ะ”

พอได้ยินแบบนี้ คุณหญิงฟู่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร กวาดสายตามองเธอ ด้วยท่าทางช้าๆไม่รีบไม่เร่งเหมือนเดิม“นั่งลงทานอาหารเช้าเถอะ”

กู้ชิงเกอยืนกัดริมฝีปากอยู่ที่เดิม มือกำเสื้อผ้าของตัวเองอย่างกระวนกระวายใจ พูดขึ้นด้วยสีหน้าซีดขาว

“แม่ หนู……”

“มีอะไรเหรอ? ดูท่าทางแล้ว ทำอะไรผิดมาหรือไง?”

พอได้ยินแบบนี้ สีหน้าของกู้ชิงเกอก็ซีดขาวมากกว่าเดิม เธอแอบชำเลืองตามองไปที่ฟู่ซือหานอย่างเงียบๆ กัดริมฝีปากท่าทางเปิดปากพูดออกมาอย่างยากลำบาก

“คนของตระกูลฟู่ มีเรื่องอะไรก็พูดออกมาตรงๆมาแต่ไหนแต่ไร ถ้าพูดไม่ออก ก็นั่งลงกินข้าวซะ ไม่ต้องพูดแล้ว”

กู้ชิงเกอนึกว่าคุณหญิงฟู่โกรธแล้ว จึงทำได้แค่เงยหน้าขึ้น ฝืนพูดออกไปโดยที่ไม่สนใจแล้วว่าจะฟู่ซือหานอยู่ที่นี่ด้วยหรือไม่

“ขอโทษค่ะแม่ หนูทำชุดเดรสที่ท่านให้กับหนูตัวนั้นสกปรกแล้วค่ะ หนู……”

เธอได้ยินคนในงานเลี้ยงนั้นซุบซิบพูดคุยกันว่า ชุดเดรสตัวนั้นดูเหมือนว่าจะราคาหลายล้าน ตอนนั้นเธอรู้สึกว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่หลังจากที่ผ่านเรื่องพวกนั้นมาแล้ว เธอถึงรู้สึกได้ว่าถ้าตระกูลฟู่จะให้เธอออกหน้าให้ล่ะก็ จะต้องให้เธอสวมใส่เสื้อผ้าดีๆออกงานแน่นอน

ดังนั้นการที่ชุดเดรสชุดนี้จะราคาหลายล้าน มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเป็นไปไม่ได้

แต่เธอกลับทำชุดเดรสที่ราคาหลายล้านสกปรกไปแล้ว ตอนนี้ภายในใจของเธอรู้สึกประหม่าอย่างมาก

สาเหตุที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้……รู้สึกประหม่าอยู่ตลอดเวลานั้น ก็เป็นเพราะว่าชุดเดรสตัวนั้นงั้นเหรอ?

ฟู่ซือหานไม่ได้รู้สึกประทับใจชุดเดรสที่เธอสวมใส่เมื่อคืนเท่าไร แค่รู้ว่าชุดเดรสตัวนั้นมันดูเหมือนว่าจะเหมาะสมกับเธอเท่านั้น

“ใครบอกว่าฉันเป็นคนจัดเตรียมชุดเดรสเมื่อคืนนั้นให้กับเธอ”คุณหญิงฟู่พูดถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย กวาดสายตามองเธออย่างเยือกเย็น

พอถูกสายตาของเธอมองขนาดนี้ กู้ชิงเกอก็รู้สึกเย็นหลังวาบขึ้นมาทันที เธอเงยหน้าขึ้นมามอง คุณหญิงฟู่ ก่อนจะพูดถามขึ้นมาด้วยความไม่เข้าใจ“แม่ไม่ได้เป็นคนจัดเตรียมให้กับหนูเหรอคะ?”

คุณหญิงฟู่ยื่นมือออกมาเล่นผมของตัวเองอย่างไม่สะทกสะท้าน ยิ้มอย่างนิ่งเฉย“ฉันยุ่งมาก จะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้”

“คุณนายน้อยคะ ชุดเดรสตัวนั้น ดิฉันเป็นคนจัดเตรียมให้กับท่านเองค่ะ”น้าซูที่อยู่ข้างๆพูดเตือนขึ้นมาด้วยเจตนาที่ดี