ตอนที่ 16บทที่ 16October 31, 2026ตอนที่ 16 งานเลี้ยงวันเกิดเธอจ้องเขม็งไปที่นภัสสรก่อนจะเดินออกมาโดยไม่พูดอะไร ในระหว่างนั้น ดนัยก็พานภัสสรและแทนไทไปยังเลานจ์ส่วนตัวของเขา “คุณดนัย ของขวัญจากเมอร์เซด เธอฝากมาอวยพรให้คุณค่ะ” นภัสสรมอบของขวัญให้กับชายแก่ อันที่จริงมันก็ไม่ใช่งานเลี้ยงธรรมดาหรอก แต่มันเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของดนัยด้วย เธอเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดเขา “บอกเธอด้วยว่าฉันขอบคุณมาก ฉันชอบมันมาก” ดนัยแกะของขวัญทันที มันคือกาน้ำชาบราวน์เบ็ตตี้ที่เมอร์เซดทำเองกับมือ แม้ว่ามูลค่าจะไม่ได้มากมายอะไร แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้าง โดยเฉพาะเมื่อดวงตาปะทะกับลายเซ็นของเมอร์เซดที่สลักไว้ตรงก้นของกาน้ำ เขาวางของขวัญลงข้าง ๆ แล้วหันไปหาแทนไทเพื่อต่อการสนทนาเมื่อครู่ที่ถูกขัดด้วยความวุ่นวายก่อนหน้า “ธาม อย่างที่นายรู้ ช่วงเวลาทองของฉันมันผ่านไปแล้ว ฉันคิดว่าฉันช่วยนายได้ไม่มากนักหรอกกับสิ่งที่นายพูดถึง” แทนไทเป็นผู้บริจาครายใหญ่ที่สุดในค่ำคืนนี้ แทนที่จะเข้ามาเป็นหุ้นส่วนในโครงการของตระกูลหิรัญกิจ แต่เขากลับมาที่นี่เพื่อเชิญดนัยให้เป็นหัวหน้าทีมดีไซน์เนอร์ในโปรเจกต์ล่าสุดอย่าง ‘โปรเจกต์รีเบิร์ธ’ ของวณิชกุลกรุ๊ปเสียอย่างนั้น เมื่อพูดถึงเรื่องงานแล้ว เขายึดติดกับความสมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก มีดีไซน์เนอร์ด้านแฟชั่นที่เขาชื่นชอบเพียงสองคนเท่านั้น คือ ดนัยและเมอร์เซด เนื่องจากเมอร์เซดอาศัยอยู่ต่างประเทศ ดนัยจึงเป็นคนเดียวที่เขาสามารถขอความช่วยเหลือได้ ดังนั้นเมื่อดนัยปฏิเสธ เขาก็แทบไปไม่เป็น “จริง ๆ ฉันมีคนที่น่าอยากแนะนำนะ” ดนัยหันไปมองนภัสสร “นายคิดยังไงถ้าเป็นแนทล่ะ เธอมีไอเดียดี ๆ เยอะเลยนะ” นภัสสรยืนนิ่งด้วยความงุนงง แทนไทเสตามองตามไปที่นภัสสร ผู้หญิงที่เขาพบเพียงสองครั้ง เขาเกิดความลังเลขึ้นเพราะไม่อาจวางใจมอบหมายงานให้กับคนที่เพิ่งได้พบเพียงสองครั้งเท่านั้น “ทำไมไม่ลองให้เธอทำงานที่นั่นสักหนึ่งเดือนล่ะ นายก็ประเมินความสามารถของเธอในช่วงทดลองงานไง ถ้านายคิดว่าเธอไม่มีความสามารถพอ นายยังสามารถขอให้ที่ปรึกษาของเธอทำงานให้ได้นะ” ดนัยแนะนำด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของเขาเผยให้เห็นถึงความไว้ใจในตัวของนภัสสร การถูกพาดพิงอย่างไม่บอกไม่กล่าวเล่นเอานภัสสรรู้สึกงงงวย อย่าบอกนะว่าดนัยกำลังขายเธอและเมอร์เซดให้ชายหนุ่มตรงหน้าเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องทำงานน่ะ แต่ในขณะที่นภัสสรพร่ำบ่นในใจ ความคิดของแทนไทก็เริ่มเปลี่ยนไปเมื่อเขาเห็นถึงความมั่นในของดนัยที่มีต่อความสามารถของนภัสสร เขาพยักหน้ารับแล้วเอ่ย “ก็ได้ครับ” จบคำ นภัสสรถึงกับพูดอะไรไม่ออก