ตอนที่ 3 การยั่วยุที่ไม่เป็นผล

ก่อนหน้านี้ รสรินคิดว่าคำพูดของเธอจะทำให้นภัสสรโกรธเป็นฟืนเป็นไปขึ้นมา แต่เธอก็ต้องประหลาดใจ เพราะนภัสสรทำแค่ยิ้มและตอบอย่างสุภาพ “ขอบใจนะที่เป็นห่วง พวกเราสบายดี” การกวนอารมณ์ไม่เป็นผล ดังนั้นรสรินจึงเลิกคิ้วขึ้นแล้วยั่วโมโหเธอต่อ “เธอเปลี่ยนจากลูกสาวของตระกูลร่ำรวยกลายเป็นคนไร้บ้านไร้สมองเพียงชั่วข้ามคืน ตอนนี้เธอใส่แต่เสื้อผ้าราคาถูกและทำงานกิ๊กก๊อก เธอคิดว่าฉันจะเชื่อจริง ๆ เหรอว่าพวกเธอสบายดีน่ะ” แม้ปากจะพูดจาถากถางและเย้ยหยัน แต่แววตากลับฉายแววความอิจฉาริษยาที่มิอาจปิดซ่อนไว้ นภัสสรไม่ได้ดูจ๋อยลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอคิดว่านภัสสรกลับมีความมั่นใจและดูสง่ามากกว่าเมื่อก่อน รสรินสามารถเห็นว่าผิวของนภัสสรไร้ที่ติแม้ไม่ได้มีการเติมแต่งเครื่องสำอางลงบนใบหน้า ซึ่งมันกลับทำให้เธอดูสวย สง่าเหมือนมีแสงสว่างพวยพุ่งออกมาจากตัวเธอ นี่คือภาพลักษณ์ที่เงินซื้อไม่ได้สินะ ใบหน้าที่ลงเครื่องสำอางอย่างหนักของเธอยังไม่สามารถส่องประกายเทียบเคียงกับนภัสสรได้ด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น นภัสสรทำเพียงยิ้มตอบรับคำดูถูกของรสรินโดยไม่พูดอะไรสักคำ รอยยิ้มของเธอมั่นใจมากจนทำให้รสรินรู้สึกไม่มั่นคงอย่างถึงที่สุด “ยิ้มอะไร” รสรินร้องใส่ “ก็ไม่มีอะไรมาก ฉันแค่คิดว่าเธอควรจะใช้เวลาที่มีหาไอเดียในการออกแบบมากกว่าที่จะมายืนสงสารฉันอยู่ที่นี่นะ” แม้ว่าช่วงที่ผ่านมานภัสสรจะอยู่ต่างประเทศ แต่เธอก็ยังได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับอุตสาหกรรมแฟชั่นอยู่บ้าง ...ข่าวลือเกี่ยวกับสิ่งที่รสรินทำ เมื่อเห็นว่ารสรินกำลังโกรธจัด นภัสสรก็รู้ได้ทันทีเลยว่าคำพูดของเธอได้ไปจี้ใจดำพี่สาวต่างแม่เข้าให้แล้ว “แก!” รสรินขึ้นเสียงพร้อมกับกำหมัดแน่น ในขณะนั้นเอง เสียงหวานของเด็กน้อยก็ดังขึ้น “คุณแม่! คุณแม่ขา!” จากปลายทางเดินอีกด้าน เด็กน้อยสองคนก็โผล่ออกมาจากไหนก็ไม่รู้ เป็นคู่ของฝาแฝดชายหญิงกำลังมุ่งตรงมายังเธอ เมื่อได้ยินลูก ๆ เรียกหา นภัสสรก็ไม่เสียเวลาทะเลาะกับรสรินอีกต่อไป เธอเดินผ่านพี่สาวต่างแม่และตรงไปยังเด็กน้อยทั้งสอง ‘ต้นข้าว’ หนึ่งในเด็กแฝดโผเข้าใส่เธอก่อนจะเอ่ย “แม่ขา ป้าจอมกำลังตามหา” “โอเคค่ะ งั้นเราไปหาป้าจอมกัน” นภัสสรลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยของบุตรสาวก่อนจะจับมือเด็กน้อยทั้งสองแล้วพาออกไป รสรินจ้องไปยังเด็กทั้งสองด้วยความตกใจสุดขีดขณะนภัสสรจากไปไม่ได้เจอตั้งหลายปี ตอนนี้เธอมีลูกแล้วเหรอ ‘ต้นกล้า’ เด็กผู้ชายตัวน้อยหันกลับมามองรสรินขณะเดินไปด้านหน้ากับแม่ ดวงตาดุจลูกแก้วสีดำดวงเล็กจ้องไปยังเธอ สายตานั้นและดูกล้าแข็งและคุ้นเคยมากจนรสรินต้องสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ เมื่อเธอนึกขึ้นได้ว่าใบหน้าเขา...ดูคล้ายคลึงจนแทบจะเหมือนกับคุณธาม!ที่จริงแล้ว แววตานั้นมันเหมือนกับของชายหนุ่มทุกประการ อย่าบอกนะว่าเด็กพวกนี้คือลูกของเขา!ใบหน้าสวยซีดเผือดเมื่อความนั้นผุดขึ้นมา เธอไม่คิดว่าเพียงค่ำคืนเดียวจะทำให้นภัสสรตั้งครรภ์ได้ พร้อมกันนั้น ความรู้สึกหนาวเย็นวูบวาบกำลังคืบคลานเข้ามาหาเธอถ้าคุณธามเป็นพ่อของพวกเขาจริง ๆ การมีตัวตนของคนพวกนั้นก็จะเป็นคุกคามของฉันน่ะสิ!