ตอนที่ 6 หัวเขากระทบกระเทือนหรือเปล่า

จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น ในที่สุดแทนไทก็ได้สติ นัยน์ตาสีมะเกลือกวาดไปทั่วบริเวณโดยรอบ รับรู้ได้ทันทีว่าตนอยู่ที่ใด ดูเหมือนว่าเขาจะรอดมาได้ ฝ่ามือหนาพยายามพยุงตนเองลุกขึ้นนั่ง การกระทำดังกล่าวส่งผลให้บาดแผลขยับจนต้องครางอื้ออึงในลำคอ นภัสสรสะดุ้งตัวตื่นขึ้นเมื่อเสียงทุ้มกระทบโสตประสาท เธอเงยหน้าขึ้นส่งผลให้ตาหวานสบกับนัยน์ตาแสนเรียบนิ่ง ร่างเรียวชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขาก็จ้องเธอกลับเช่นกัน “เอ่อ... ตื่นแล้วเหรอคะ” นภัสสรเอ่ย สายตาของร่างสูงปะทะกับผู้หญิงร่างเล็กตัวบางและยังสาวยังสวย และคงจะดูสวยขึ้นเป็นเท่าตัวถ้าไม่มีริมฝีปากซีดเซียวกับใต้ตาที่ดำคล้ำประดับอยู่บนใบหน้า รู้ได้ทันทีว่าเธอนอนอยู่ข้างเตียงเขาตลอดคืน นอกจากนี้บนเสื้อขาวยังเปื้อนไปด้วยสีสนิมเหล็กที่ไม่ต่างอะไรจากคราบเลือดแห้งกรัง ทันใดนั้น ความทรงจำจากเมื่อคืนก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะช่วยเราไว้ผ่านไปชั่วขณะหนึ่งเขาก็เอ่ยเสียงทุ้ม “คุณต้องการอะไรตอบแทนจากการช่วยผม บอกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ” นภัสสรชะงักค้างอย่างแปลกใจก่อนจะดึงสติได้เมื่อนึกถึงบางอย่างและพยายามอธิบาย “ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้ช่วยคุณไว้” เธอไม่คิดว่าเขาจะเข้าใจผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนขนาดนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เลือกที่จะไม่วิ่งหนีจากสิ่งที่เธอได้ก่อ ถ้าเธอไม่บอกความจริงแล้วเขามารู้ทีหลัง เธออาจจะโดนหนักเอาวะ อย่าขี้ขลาดเลยน่า บอกไปให้หมด