ตอนที่ 7 หาผู้ที่อยู่เบื้องหลัง

นภัสสรแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ที่เขารีบไปอาจเพราะมีธุระสำคัญที่ต้องทำ ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาอาจจะกลับมาในภายหลัง หมายความว่าเขาต้อง... ใช่ไหม? คิดได้ดังนั้นจึงขอกระดาษโน้ตจากพยาบาลสาวและเขียนเบอร์ติดต่อเธอลงไป ก่อนจะส่งมันคืนให้ “นี่คือเบอร์มือถือฉันค่ะ ถ้าเขากลับมา รบกวนเอามันให้เขาด้วยนะคะ” ขณะเดียวกัน ณ ห้องประชุมสำนักงานใหญ่ของวณิชกุลกรุ๊ป บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความอึมครึมราวกับฝนจะตก แทนไทยืนอยู่บริเวณหน้าห้องราวกับพระราชาที่กำลังไล่มองบริวาร สายตาเยือกเย็นและราบเรียบกวาดไปทั่วห้องกว้าง เมื่อนึกได้ว่าเขาไม่ได้พบคนพวกนี้มานานแค่ไหน ริมฝีปากก็กระตุกเล็กน้อย ทันใดนั้นเสียงหัวเราะอันน่าเกรงขามก็ออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบนั่น “วันนี้เป็นวันจ่ายเงินปันผลเหรอ ทำไมทุกคนถึงมารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาได้ เป็นโอกาสที่หาดูได้ยากแฮะ...” เสียงทุ้มลึกเปี่ยมไปด้วยอำนาจแหวกอากาศและกระแทกใส่หน้าเหล่าชายแก่ที่นั่งเรียงรายกันบนโต๊ะตัวยาว ขณะนั้นก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมา ก็เหตุผลการรวมตัวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาเป็นเพราะข่าวการลักพาตัวของแทนไทถูกแพร่ออกไปน่ะสิ ทุกคนที่ทราบข่าวก็ต่างพากันมาเพื่อดูให้เห็นกับตา หากข่าวลือที่ว่าเป็นจริง แสดงว่าวณิชกุลกรุ๊ปก็พร้อมที่จะเปลี่ยนผู้นำคนใหม่แล้ว แต่การที่แทนไทยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาและยังดูปกติดีครบสามสิบสอง ทำให้พวกเขารู้ว่า มันเป็นเพียงแค่ข่าวลือเท่านั้น หลังจากเงียบไปสักพัก ‘บริสุทธิ์ ดนัยสกุล’ ผู้อาวุโสที่สุดในบรรดาคนที่มาร่วมงานก็เอ่ยขึ้น “ฮ่า ๆ ๆ นาน ๆ ทีที่พวกคนแก่ ๆ อย่างเราจะมาเยี่ยมบริษัท เราเข้าไปดูด้านในกันหน่อยไหมว่าบริษัทเป็นอย่างไรบ้าง” คำพูดของเขาดูเหมือนจะช่วยลดบรรยากาศแห่งความตึงเครียด หลังจากคำพูดอันอาจหาญจบลง บุคคลที่เหลือก็แสดงความคิดเห็นกันให้ควั่ก อย่างไรก็ตาม แทนไทก็ไม่เคยลืมว่าจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์พวกนี้คิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกไปหึ!