บทที่ 6

เขาเดินเร็วๆไปที่รถยนต์คันหรูของตัวเองแล้วรีบขับออกไปทันที เพราะรู้สึกเซ็งไปหมด ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เมื่อเห็นเธอเข้ามาร่วมงาน ก็รู้สึกตื่นเต้นกระชุ่มกระชวยทั้งๆที่ร่างกายเหนื่อยจนตาแทบจะปิดแล้วก็ตาม

เมื่อขับมาได้สักพัก ก็ต้องตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทาง เมื่อเห็นรถยนต์คันสวยที่จอดแล้วเปิดไฟกะพริบอยู่ด้านหน้ามันคุ้นตานัก

"อัณณา รถคุณเป็นอะไร"

เห้อ อุตส่าห์หนีเขาแทบตาย สุดท้ายรถคู่ใจดันดับไปเสียดื้อๆ จนเขาตามมาเจอแบบนี้ เซ็งชะมัด

"อยู่ๆก็ดับค่ะ ไม่รู้เป็นอะไร"

แต่อย่างน้อยก็ดีนิดหนึ่งตรงที่คนที่มาเจอเธอคือเขา ไม่ใช่คนร้ายที่ไหน เพราะในซอยนี้ก็ค่อนข้างเปลี่ยวและไม่มีรถมากมาย จึงน่ากลัวไม่น้อย

"ผมก็ซ่อมไม่เป็น งั้นเอาแบบนี้ เดี๋ยวผมโทรตามช่างประจำมาลากเข้าอู่ แล้วผมจะไปส่งคุณเอง"

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวจัดการเรื่องรถแล้ว ฉันนั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้"

"ผมบอกจะไปส่งก็ไปเถอะน่า มีเรื่องต้องคุยด้วยหน่อย เร็วๆเถอะ ผมเพลียและง่วงมาก อยากนอนจะแย่แล้ว"

เธอเห็นสภาพเขาก็ดูจะไม่ไหว คงทั้งมึนทั้งง่วงเลยสินะ ส่วนเธอเองก็เมาเหมือนกัน ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้งที่ต้องไปกับเขา แค่ขับรถไปส่งเอง เรื่องในอดีตเขาก็ไม่เคยพูดถึงอีกทุกครั้งที่เจอกัน เรื่องที่อยากคุยก็คงจะเป็นเรื่องที่เขากังวลนั่นแหละ คุยกันให้จบๆไปซะก็ดี จะได้ไม่มีอะไรคาใจ เธอจะได้ไม่ต้องหนีหน้าและประหม่าทุกครั้งเมื่อเจอเขาอีก

"คอนโดคุณอยู่ไหน"

เธอบอกเส้นทางกับเขาเสร็จก็นั่งเงียบไปตลอดทาง แม้จะง่วงและเมาเพียงใดก็ไม่กล้านอนหลับ เพราะเหลือบตาไปดูแล้วเขาก็มีสภาพแย่ไม่ต่างกัน

"คุณไหวไหมคะ ให้ฉันขับให้ไหม"

"ผมแค่ง่วงและเพลีย แต่คุณน่ะ เมา เจอด่านขึ้นมาเราเป็นข่าวใหญ่แน่"

นั่นน่ะสิ เพราะฉะนั้น นั่งเป็นเพื่อนเขาเฉยๆก็คงพอ จึงหาเรื่องชวนคุย

"คุณมีอะไรจะพูดกับฉันหรอคะ พูดมาได้เลยนะ"

"ผมต้องใช้สมาธิขับรถ ยังคิดอะไรไม่ได้ตอนนี้ เดี๋ยวค่อยว่ากัน"

โอยยย นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ เธอเองก็เมาและง่วงจะแย่ เดี๋ยวก็หลับโชว์เสียหรอก

ไม่นาน เธอและเขาก็มาถึงคอนโดของเธอ เมื่อเธอกำลังหยิบกระเป๋าและเอ่ยขอบคุณเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเขาดับเครื่องยนต์และคว้ากระเป๋าเป้ใบโตของเขาติดมือแล้วลงจากรถและล็อกเรียบร้อย

"คุณ จะไปไหนคะ คอนโดคุณไม่ใช่ที่นี่นี่นา อ๋อ หรือคอนโดของสาวในสต๊อกคุณอยู่ที่นี่หรอคะ"

"อืม ประมาณนั้น"

คิดแล้วเชียว คนเจ้าชู้เปลี่ยนคู่นอนไปทั่วอย่างเขา คู่นอนคงอยู่ทั่วกรุงเทพและปริมณฑล ค่ำไหน ง่วงไหน นอนนั่นได้ทุกที่เลยสินะ

"งั้นก็ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง"

"ครับ"

เธอเดินเซนิดๆเข้ามาในใต้อาหาร แล้วกดเรียกลิฟต์ ไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออก เธอจึงหอบสังขารของเธอเดินเข้าไป แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเขาเดินเข้ามาในลิฟต์ตัวเดียวกันกับเธอด้วย ช่างพอดีจริงๆที่สาวของเขาอยู่ตึกเดียวกันกับเธอ เธอกดชั้นที่ต้องการไปแล้วเอ่ยถามเขาเพราะเธออยู่ใกล้กับปุ่มกด

"ชั้นไหนคะ"

"ชั้นเดียวกันครับ"

บังเอิญสุดๆ ชั้นของเธอมีทั้งสาวออฟฟิศและนักศึกษา ก็คงจะเป็นนักศึกษาสาวๆสักคนสินะ ที่ทำให้คนอย่างเขาสนใจได้