ตอนที่ 11บทที่ 11October 31, 2026ตอนที่ 11 โซอี้เป็นเพียงหุ่นเชิดอันที่จริง โซอี้ตื่นนอนนานแล้ว แต่เธอไม่ส่งเสียงใดๆ เธอมองลีวายอย่างสงสัย เขาพูดถูก ครอบครัวโลเปซต้องการให้ฉันกลับไปจริงๆ แต่เพราะเหตุผลใดล่ะ? โซอี้รู้สึกเครียดมากเมื่อเธอได้ยินลีวายขอให้แฮร์รี่มารับเธอด้วยตัวเอง แฮร์รี่มักจะสูงส่งและทรงอำนาจเสมอ ไม่มีวันที่เขาจะยอมรับข้อเสนอของลีวาย ลีวายแค่ยั่วยุเขาโดยให้เขามาเชิญเธอกลับไปเป็นการส่วนตัว "ได้ครับ ลืมมันไปเสียเถอะถ้าแฮร์รี่ไม่ยอมมา! สวัสดี!" ลีวายวางสาย "เธอบ้าหรือเปล่า?” โซอี้สะกิดเขา “เธอขอให้คุณปู่มารับฉันได้ยังไง? ฉันว่าเรากลับไปเองและลืมทุกสิ่งทุกอย่างดีไหม จากน้ำเสียงของพวกเขา ดูเหมือนว่าจะมีบางสิ่งที่ร้ายแรงมากเกิดขึ้นนะ” "อย่าเพิ่ง รอก่อน สาม สอง หนึ่ง...” แน่นอนว่าโทรศัพท์ของโซอี้ดังขึ้นทันทีที่ลีวายนับถอยหลังเสร็จ “คุณพ่อตกลงจะไปรับพวกนาย” เสียงของเฮนรี่ดังขึ้น “บอกที่อยู่มาเดี๋ยวนี้!” “โรงแรมบอร์มันของเมืองยูนิเวอร์ซิตี้!” “หมายเลขห้องอะไร?” “คุณไม่จำเป็นต้องรู้หมายเลขห้อง พวกเราจะลงไปเองเมื่อแฮร์รี่มาถึง” ลีวายกล่าว นี่เป็นการป้องกันการที่แฮร์รี่จะไม่มา "ฮะ? คุณปู่จะมาจริงๆ หรือ?” โซอี้ผู้อาศัยอยู่ใต้เงาของแฮร์รี่ตั้งแต่ยังเด็ก ก็รู้สึกหวาดกลัวลงไปถึงพื้นรองเท้า “เธอเครียดเรื่องอะไร? เขามาที่นี่เพื่อเชิญให้เธอกลับไป” ลีวายพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า โซอี้กลัวมากเสียจนเธอลืมคำทำนายของลีวายก่อนหน้านี้ไป — แฮร์รี่จะเชิญเธอกลับไปด้วยตนเอง ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา รถเมอร์เซเดส เบนซ์เคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าโรงแรม โดยมีแฮร์รี่ปรากฏตัวขึ้นต่อสายตาของพวกเขา "มาเร็ว ลงไปกันเถอะ” โซอี้ยังคงสั่นสะท้านขณะที่เธอคว้าแขนของลีวายแบบไม่ยอมปล่อย เมื่อแฮร์รี่มองเห็นโซอี้ เขาก็ตะโกนอย่างลืมตัวว่า “โซอี้ เธอ... ขึ้นรถเถอะ! ปู่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ!” โซอี้ตกตะลึงเมื่อเห็นรอยยิ้มอันน่ารื่นรมย์บนใบหน้าของแฮร์รี่ ปู่เคยยิ้มให้ฉันเมื่อไหร่กัน? เมื่ออยู่ในรถ แฮร์รี่เริ่มพูดขึ้น "ปู่จะพูดตรงๆ เลยนะ โอเคไหม โซอี้? เธอเคยทำงานโครงการพัฒนาโครงการพัฒนาอุทยานเชิงนิเวศเวสต์ซิตี้มาก่อนแล้วใช่ไหม? ตอนนี้เป็นโอกาสของเธอแล้ว คุณเจนนิงส์จากกระทรวงการก่อสร้าง ขอให้เธอส่งข้อเสนอและจัดทำแผนอย่างละเอียดไปให้พวกเขา” “เธอต้องทำให้ดีที่สุด! ปู่เชื่อว่าเธอทำได้!” ดังนั้น สองสามนาทีก่อนแปดโมงเช้าโซอี้ที่กำลังสับสนก็เดินทางไปถึงอาคารสำนักงานที่รับผิดชอบโครงการนี้พร้อมกับลีวาย "คุณโลเปซ คุณอยู่ที่นี่แล้วนะ” ออร์ลันโดทักทาย ลุกขึ้นยืนทันทีและไปต้อนรับพวกเขา “คุณโลเปซกับคุณผู้ชาย จะรับชาหรือกาแฟครับ?” “ผมขอชา ขอกาแฟสำหรับโซอี้” ลีวายพูดห้วนๆ ขณะที่นั่งลงอย่างสง่า แต่โซอี้ยังคงงุนงงอย่างที่สุด เขาคือคุณเจนนิงส์! ผู้รับผิดชอบการบริหารจัดการของกระทรวงการก่อสร้าง! แม้แต่โจเซฟ แกร์ริสันยังต้องโค้งคำนับเมื่อเห็นเขา ทำไมเขาถึงสุภาพกับฉันนัก? “คุณได้ยินไหม? ตอนนี้ก็ออกไปและเตรียมการต่างๆ ได้แล้ว” ออร์ลันโดพูดกับเลขาของเขา "คุณโลเปซ ได้โปรดนั่งลงก่อน” ออร์ลันโดพูดกับโซอี้อย่างเคารพนบนอบ "มาเถอะ นั่งลง” ลีวายพูด เมื่อเห็นว่าเธอนิ่งขึงอยู่เขาจึงดึงโซอี้ให้นั่งลงข้างๆ เขา ไม่นานนัก ชาและกาแฟก็เข้ามาเสริฟ โซอี้ยกถ้วยขึ้นด้วยมือทั้งสองข้างอย่างสั่นเทา ขณะที่ลีวายนั่งไขว่ห้าง ด้วยท่าทีอวดเบ่งแบบเผด็จการ ออร์ลันโดยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขาราวกับเป็นผู้ให้บริการ เต็มไปด้วยความเคารพและให้เกียรติ เขาไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองลีวาย เขาคือชายในตำนานคนนั้น! โซอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ ยืนขึ้นและส่งข้อเสนอให้ “คุ - คุณ เจนนิงส์ ฉันชื่อโซอี้ โลเปซ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ นี่คือข้อเสนอของฉัน! เชิญพิจารณาค่ะ!” ออร์ลันโดหัวเราะในลำคอ “คุณมีความสามารถอยู่แล้วครับ คุณโลเปซ ลืมเรื่องข้อเสนอไปได้เลย เรามีความมั่นใจในตัวคุณอย่างเต็มที่” มีเสียงไอ... เมื่อออร์ลันโดสบตากับสายตาที่น่าสะพรึงกลัวของลีวาย เขาก็รีบรับข้อเสนอนั้นไว้อย่างรวดเร็วและศึกษาเอกสารนั้นร่วมกับหัวหน้าโครงการคนอื่นๆ โดยมีโซอี้คอยอธิบายอยู่ข้างๆ ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ออร์ลันโดลุกขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเราคิดถูกเกี่ยวกับคุณ คุณโลเปซ! เอกสารนี้สมบูรณ์แบบ! แผนนี้ได้เก้าสิบห้าจากร้อย! หลังจากเราแก้ไขรายละเอียดบางส่วนแล้ว ตอนนี้เอกสารก็สมบูรณ์แบบแล้ว” “หมายความว่าเราได้งานนี้แล้วใช่ไหม?” ลีวายถาม ออร์ลันโดพยักหน้า “เราได้รับเอกสารประกวดราคา 33 ฉบับจากการคัดเลือกเบื้องต้น และจนถึงขณะนี้ คุณโลเปซมีคะแนนสูงสุด! เราได้ตรวจสอบความสามารถของอิมพีเรียล เมโดว์ส จำกัด และโลเปซกรุ๊ปก่อนหน้านี้แล้ว และโดยทั่วไปพวกคุณมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะดำเนินการโครงการนี้! ตอนนี้เราเพียงแต่ต้องทำตามระเบียบและเซ็นสัญญาในอีกสามวันหลังจากนี้” โซอี้รู้ว่าทุกอย่างถูกจัดวางไว้แล้ว! ลีวายลุกขึ้น ดึงโซอี้ออกมา แล้วพูดสั้นๆ ว่า "ขอบคุณนะ..." "อะไรนะครับ? ไม่ ไม่เลย นี่เป็นสิ่งที่เราควรจะทำ!” เมื่อได้ยินคำพูดขอบคุณของลีวาย ออร์ลันโดก็กลัวลานจนแทบจะลงไปคุกเข่า แม้จะออกมาข้างนอกแล้ว โซอี้ก็ยังรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังฝันอยู่ “โซอี้ เป็นยังไงบ้าง?” แฮร์รี่และคนอื่นๆ อีกเป็นโหลมารายล้อมรอบตัวเธอ “คุณปู่คะ เราผ่านการคัดเลือกเบื้องต้น หนูได้คะแนนสูงสุด ตั้งเก้าสิบห้า! หลังจากนี้สามวัน คุณเจนนิงส์ขอให้หนูแวะมาอีกครั้งเพื่อเซ็นสัญญา หนู... เราจะรับผิดชอบการพัฒนาโครงการนี้ แต่พวกเขายังอยู่ระหว่างการดำเนินการ ดังนั้นเราต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับค่ะ!” เดิมที โซอี้อยากจะบอกว่าเธอจะทำงานในโครงการนี้ด้วยตัวเอง แต่เมื่อเห็นแฮร์รี่ เธอก็เปลี่ยนน้ำเสียงโดยสัญชาตญาณ "ดีมาก! ฉันภูมิใจในตัวเธอมาก โซอี้! เธอคือวีรสตรีของครอบครัวโลเปซ!” แฮร์รี่รู้สึกตื่นเต้น และคนอื่นๆ ก็เช่นกัน ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นี่คือโครงการขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าหนึ่งพันล้าน ตราบเท่าที่โซอี้จำได้ แฮร์รี่เคยออกปากชมเธอแค่สองครั้ง ครั้งแรกคือตอนที่เธอแต่งงานกับลีวาย และสร้างเนื้อสร้างตัวได้อย่างรวดเร็วเมื่อหกปีก่อน และคำชมครั้งนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกว่ามันเหนือจริงสำหรับเธอ “โซอี้ หนูแน่ใจใช่ไหมว่าเราได้รับโครงการนี้ และสิ่งที่เราต้องทำคือเซ็นสัญญาในอีกสามวันข้างหน้า?” แฮร์รี่ถามอีกครั้งเพราะยังคงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย โซอี้พยักหน้า “ค่ะคุณปู่ หนูแน่ใจ!" “เอาล่ะ ค่อยโล่งใจหน่อย!” แฮร์รี่ ถอนหายใจอย่างโล่งอก หลังจากนั้น ลีวาย โซอี้ และครอบครัวโลเปซก็แยกย้ายกัน และกลับบ้านตามลำดับ “นั่นเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดมากเลยนะครับคุณพ่อ!” เฮนรี่หัวเราะอย่างร่าเริง “เราได้งานแล้วจริงๆ! ผมขอให้เพื่อนถามเลขานุการของคุณเจนนิงส์เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มันคือเรื่องจริง!” ใบหน้าของแฮร์รี่แจ่มใส “ใช่แล้ว นี่คือความสุขที่ยิ่งใหญ่สำหรับครอบครัวโลเปซ” “คุณปู่ครับ” ซามูเอลพูดขึ้น หลังจากลังเลอยู่นาน “คุณปู่จะให้สิทธิ์โซอี้อย่างเต็มที่ในการจัดการโครงการนี้จริงๆ หรือครับ? ผมเกรงว่า ดูจากความทะเยอทะยานของลีวาย เราอาจจะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับโครงการนี้ เมื่อเวลานั้นมาถึง” แฮร์รี่หัวเราะ “โอ้ ซามูเอล ปู่คิดไว้แล้ว! เมื่อกี้แกไม่ได้ยินที่ปู่พูดหรอกหรือ? ตอนนี้โครงการนี้เป็นของเรา และสิ่งที่ต้องทำก็คือการเซ็นสัญญาในอีกสามวันข้างหน้า ทีนี้โซอี้ก็จะไม่มีประโยชน์ใดๆ กับเราอีกแล้ว แล้วก็... อิมพีเรียล เมโดว์ส จำกัดอันกะจ้อยร่อยของเธอ จะสามารถพัฒนาโครงการหนึ่งพันล้านได้ยังไง?” “ดังนั้น พวกแกจะต้องไปและเซ็นสัญญาในอีกสามวันข้างหน้า! ปู่จะให้ตำแหน่งเล็กๆ แก่โซอี้ ปู่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เธอมีส่วนร่วมในการพัฒนาโครงการนี้หรอกนะ” ซามูเอลหัวเราะอย่างร้ายกาจ “เยี่ยมไปเลยครับคุณปู่!”