บทที่ 15

"ไหนบอกไม่เจ็บร้องโอ๊ยทำไม" เขาเผลอลงแรงเกินไป เพราะเคยทำแต่กับลูกน้องในค่าย

"คุณจะหักขาฉันหรือไง โอ๊ยยย"

"เดี๋ยวไปหายามาทาให้"

"ไม่ต้องมายุ่ง ไม่มีงานมีการทำหรือไง" คนยิ่งไม่อยากเข้าใกล้อยู่ ว่าแล้วเมขลาก็ยันตัวลงมาจากเคาน์เตอร์ "..โอ๊ยยย"

บ่ายโมงวันเดียวกัน..

"ไปทำท่าไหนทำไมขาถึงช้ำขนาดนี้" พุดตาลให้คนหาที่ประคบมาเตรียมไว้ เมื่อได้รับโทรศัพท์จากลูกชาย ว่ากำลังให้คนขับรถกลับมาส่งน้องที่บ้าน เพราะเจ็บขา

"เกิดอุบัติเหตุตอนทำงานนิดหน่อยค่ะ" หญิงสาวขยับขาออกจากมือของท่าน เพราะมันไม่สมควรที่จะให้ท่านมาจับแบบนี้

"เดี๋ยวแม่ทำให้"

"เมย์ทำเองดีกว่าค่ะ"

"เราจะทำเองได้ยังไง"

"ให้อิฉันทำให้ไหมคะ" แม่บ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็คิดว่ามันไม่เหมาะสมเหมือนกันที่จะให้ท่านเป็นคนประคบให้

"ไม่หรอกเดี๋ยวฉันจะทำเอง" ว่าแล้วนางก็นั่งลงข้างๆ ให้เมขลายื่นขามาเพื่อที่จะได้ประคบ "เอาขามาวางตรงนี้ ไม่เจ็บหรอก แต่ก่อนรุ่นปู่ย่าก็รักษาลูกหลานแบบนี้แหละ" พุดตาลเห็นว่าเธอไม่กล้ายกเท้าขึ้นมา ก็เลยพูดถึงสรรพคุณของลูกประคบ

แต่ถึงยังไงเมขลาก็ไม่กล้ายกเท้าขึ้นมาอยู่ดี

"ให้เอ๋ช่วยดีกว่าค่ะ" แม่บ้านที่อายุไม่ห่างจากเมขลามากนักก็เลยอาสา เธอถึงยอม เพราะดีกว่าให้ท่านเป็นคนประคบให้

เย็นวันเดียวกัน..

"เป็นยังไงบ้างครับแม่" ออกจากบริษัทรามสูรก็ตรงมาที่บ้านเพื่อดูก่อนว่าน้องเป็นยังไง

"พรุ่งนี้แม่ไม่ให้น้องไปทำงานนะ ไปทำงานแค่สองวันเจ็บตัวกลับมา"

"ให้พักจนกว่าจะหายค่อยไปทำงานครับ" เขาก็ไม่คิดว่าจะเอางานกับน้องอยู่แล้ว ที่ให้เป็นผู้ช่วยเลขาเพราะอยากให้อยู่ใกล้หูใกล้ตา

ดึกๆ คืนเดียวกัน..

"ถ้าเราขอไปทำงานกับพี่อีกคนจะได้ไหม" เมขลาหมายถึงทศกัณฐ์พี่ชายคนรอง เพราะถ้ายังทำงานที่บริษัทพี่ชายคนโตอยู่ ต้องเจอกับอีตาบ้านั่นแน่ คนบ้าอะไรมีแฟนอยู่แล้วยังมาทำตัวกะล่อนใส่เธออีก "โอ๊ยย คิดแล้วอยากจะบ้า"

ขณะที่กำลังคิดว่าจะหลบหน้าเขายังไงดี แต่อีกความรู้สึกหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ตอนที่เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้

แกจะบ้าแล้วเหรอเมขลา ผู้ชายคนนั้นมีแฟนแล้วนะ คิดแล้วก็เสียดาย วันนั้นไม่น่าทำแค่เอาเหล้าราดศีรษะเขาเลย น่าจะเอาขวดเหล้าทุบหัวให้แตก เคยได้ยินแต่พวกพี่ๆ ที่นั่งดริ้งค์ พูดถึงเรื่องลูกค้าชอบมือไวล้วงเข้ามาใต้กางเกงชั้นใน แต่ไม่คิดว่าจะเจอกับตัวเองแถมไม่ใช่แค่นิ้ว...

เช้าวันต่อมา

"มันจะไปไหนแต่เช้าวะนั่น" วันนี้ทศกัณฐ์ไม่ออกไปไหน เพลิงก็เลยขอออกไปข้างนอก ครั้นจะถามลูกน้องว่าจะไปไหนก็ไม่ทัน เพราะตอนนี้เห็นแต่หลังรถไวๆ

"เห็นผู้กองบอกว่าจะไปทำงานให้ท่านครับ"

"แน่ใจนะว่ามันรีบไปทำงานให้กู เหมือนรีบไปหาสาวมากกว่า"

"ผมก็คิดแบบนั้นแหละครับ หรือติดใจ.." ทั้งสองคิดว่าเพลิงสนใจเกวลิน ก็เลยหาเรื่องไปหาอยู่บ่อยๆ

"ปล่อยมันไปเถอะ จะได้รู้"

"รู้อะไรครับ"

"รู้อะไรก็เรื่องของกูแล้วมึงจะถามทำไม" ทศกัณฐ์หมายถึงจะได้รู้ว่าการมีเมียเป็นยังไง

"เอ้าา.. ก็ตัวเองเป็นคนมาพูดให้เราอยากรู้เองทำไม" ประโยคนี้ชาติไม่กล้าพูดให้ท่านผู้พันได้ยินหรอก ถ้าไม่งั้นคงได้วิดพื้นแน่

ใช้เวลาขับรถอยู่พอสมควร เพราะมันเป็นเวลาที่หลายคนกำลังไปเข้างาน หรือเรียกอีกอย่างว่าเวลาเร่งด่วน