บทที่ 2

"ขอโทษนะคะฉันไม่รับงานนอกค่ะ" ผู้ชายที่ชวนออกไปข้างนอกด้วยมีแค่อย่างเดียวเท่านั้นแหละ คือต้องการร่างกายของพวกเธอ "แต่ถ้าคุณต้องการน้องๆ คนอื่น ก็สามารถคุยตกลงกับน้องได้นะคะ" เพราะทางร้านไม่ซีเรียสเรื่องนี้

"แต่ผมต้องการคุณ" ขณะที่พูดมือของเพลิงก็ไม่อยู่นิ่ง ลูบคลำขาอ่อนแบบไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะพอใจหรือไม่

หญิงสาวร่างอรชรพยายามจะปกป้องตัวเอง แต่ก็ไม่ได้แสดงกิริยากับแขกไม่ดี นิ้วเรียวชูขึ้นเพื่อนเรียกคนในร้านให้เข้ามาช่วย เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเคยเจอ

"สวัสดีค่ะคุณลูกค้า" พอเห็นสัญญาณมือก็มีผู้หญิงอีกคนที่ดูจะมีอายุที่สุดในร้านแล้วเดินเข้ามา "น้องเมย์ไปช่วยในครัวหน่อยลูก"

"ค่ะ" หญิงสาวที่ชื่อน้องเมย์กำลังจะลุกขึ้น แต่ถูกมือหนาของคนที่โอบร่างเธออยู่ไม่ยอมปล่อย

"ขอโทษด้วยนะคะเมขลาไม่รับแขกแบบนี้ค่ะ"

"แต่ผมก็เห็นเธอรับนี่ครับ" ทีแรกก็ไม่ค่อยโดนใจเท่าไร แต่พอเห็นหวงกันเพลิงก็เลยให้ความสนใจหญิงสาวคนนี้มาก คิดไปอีกในแนวทางหนึ่งพวกเธออาจจะกำลังอัพค่าตัวอยู่ เพราะเหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เคยเกิดขึ้นกับเขาแค่ครั้งแรก "คุณชื่ออะไรนะ..เมขลาใช่ไหม" เพราะเมื่อสักครู่ได้ยินอีกคนเอ่ยชื่อเธออยู่

"ใช่ค่ะ" เมขลาหันไปหาคนที่เข้ามาช่วยขัดจังหวะ แล้วพยักหน้าส่งสัญญาณเล็กน้อยว่าเธอพอจะเอาอยู่ เพราะถึงยังไงก็ยังอยู่ในร้านนี้