บทที่ 21

"เดี๋ยวผมจะให้เพลิงไปรับน้องตอนเย็นครับ"

"เอาแบบนั้นก็ได้ วันนี้ยังไงพี่ก็เลื่อนนัดหมดแล้ว เดี๋ยวไปส่งแม่ที่นั่นด้วย" รามสูรถือโอกาสไปดูเซฟเฮ้าส์ของน้องชายด้วยเลย

ขณะที่นั่งรถออกมากับลูกๆ พุดตาลพยายามจะไม่มองกลับไปดูบ้านหลังนั้น มันถึงที่สุดแล้วกับชีวิตของคนๆ หนึ่ง

ท่านคงจะรักผู้หญิงคนนี้มาก จนยอมเซ็นต์ใบหย่าให้นาง เพราะไม่ว่าท่านจะอยู่กับผู้หญิงคนไหนก็ยังคงห่วงหน้าตาทางสังคมของตัวเอง

"วันหลังโรสจะพาตารามิลมาเยี่ยมคุณแม่นะคะ" สโรชาเห็นคุณย่านั่งเงียบ ก็เลยชวนคุยเรื่องหลาน เพราะวันนี้เธอไม่ได้พารามิลมาด้วย

คนเป็นย่าแค่พยักหน้าและยกยิ้มเล็กน้อยพอให้ลูกๆ สบายใจ

รถสองคันวิ่งตามกันมาจนถึงเซฟเฮ้าส์

"ที่นี่น่าอยู่จังเลยค่ะ" สโรชามองดูรอบๆ บ้านเขียวขจีไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า ไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดที่อยู่ใกล้แถวนี้เลย ที่จริงที่นี่ไม่ใช่สมบัติส่วนตัวของทศกัณฐ์หรอก เป็นของทางราชการที่มีไว้ให้กับบุคคลสำคัญ และพื้นที่แถวนี้ก็เป็นของหลวงทั้งนั้นก็เลยไม่มีใครกล้าบุกรุก

"ผมให้คนเตรียมห้องไว้ให้แล้วครับ" ทศกัณฐ์โทรมาสั่งลูกน้องให้จัดเตรียมห้องไว้ใกล้ๆ ห้องของเขา

จนเวลาใกล้เย็น รามสูรก็เลยโทรไปหาเมขลาบอกว่าจะส่งคนไปรับเพราะย้ายบ้านแล้ว

เมขลาเก็บของส่วนตัวเสร็จก็ลงมา

"รถคันนี้แน่เลย" หญิงสาวดูป้ายทะเบียนที่พี่ชายบอกก็เลยเดินไปเปิดประตูข้างคนขับ "ขอโทษนะคะที่ให้รอนาน" หญิงสาวพูดพร้อมกับเข้าไปนั่งแล้วดึงเซฟตี้มาล็อกกับตัวไว้โดยที่ยังไม่ดูเลยว่าใครเป็นคนขับรถ

แต่เพลิงรู้อยู่แล้วว่าต้องได้มารับใคร..มารับใครในที่นี้คือเขาคิดว่ารามสูรให้มารับพี่เลี้ยงเด็ก

พอทุกอย่างพร้อม..รถก็เคลื่อนตัวออกไป หญิงสาวยังคงนั่งมองไปข้างหน้าโดยที่ไม่ได้หันมาดูว่าใครเป็นคนขับ จนรถวิ่งมาได้สักพักใหญ่ ก็เลี้ยวเข้าไปในซอยที่มีแต่ป่าไม้

"ย้ายมาอยู่ไกลขนาดนี้เลยเหรอคะ" พอหันไปมองหน้าคนขับเท่านั้นแหละหญิงสาวถึงกับ.. "??"

มือเรียวเอื้อมมากำลังจะเปิดประตูรถ แต่ถูกอีกฝ่ายคว้ามือเธอไว้

"คุณจะพาฉันไปไหน" เมขลาไม่รู้รายละเอียดที่พักใหม่ ว่ามันอยู่ที่ไหนแต่เห็นเขาพาเข้ามาในซอยลึกก็เลยกลัว

"แบบคุณกลัวเป็นด้วยเหรอ"

"จอดรถ!"

ขณะที่มือข้างหนึ่งเขารั้งตัวเธอไว้แต่อีกข้างก็ยังคงบังคับพวงมาลัยอยู่ "คุณนี่เก่งนะ"

"เก่งยังไง"

"แอบอ้างเป็นพี่เลี้ยงเด็กทั้งๆ ที่.." จังหวะนี้เพลิงเลี้ยวรถเข้าไปในพุ่มไม้ เพราะมีถนนลูกรังเล็กๆ ให้เลี้ยวลงไปได้