บทที่ 24

"สวัสดีค่ะคุณลูกค้า เชิญนั่งโต๊ะมุมนี้ดีกว่าค่ะ" อรอนงค์ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลรีบเดินมาต้อนรับ และขณะที่พูดอรอนงค์ก็สะกิดเมขลาให้ไปหลังร้าน เพราะรู้แล้วว่าลูกค้าคนนี้คงไม่มาดีแน่

"เดี๋ยวก่อนสิน้องสาว" แต่ไอ้คนที่มีเรื่องเมื่อวานมันไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ ขณะที่เมขลากำลังจะออกไปจากตรงนั้น มันก็รีบเดินมาดักหน้าไว้

"คุณลูกค้าคะ"

"กูไม่ได้พูดกับมึงอีแก่"

พนักงานผู้ชายและพ่อครัวรีบออกมาเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย

"ถ้าคุณคิดจะมาหาเรื่อง ก็เชิญออกจากร้านไปได้เลยค่ะ" เมขลาเริ่มโมโห อยู่ดีๆ มาเรียกน้าของเธอแบบนั้นได้ยังไง

"วันนี้คงไม่มีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยเหมือนเมื่อวานนี้หรอก..อย่าปากดีนักเลย" เพราะมันมาที่นี่บ่อยๆ ไม่เคยเห็นลูกค้าคนนั้น คงเป็นขาจรที่เพิ่งเคยมา แต่ถึงมาวันนี้ก็คงสู้กลุ่มของมันไม่ได้เพราะเรียกเพื่อนมาเยอะขนาดนี้ "ตกลงกูจะเอาโต๊ะนี้ และต้องให้น้องคนนี้มาบริการกูเท่านั้น" มันรู้สึกแค้นมากทั้งเสียหน้า ถ้าไม่ได้เอาคืนคงตายตาไม่หลับแน่

"ถ้างั้นเชิญคุณลูกค้านั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวพวกเราจะไปเตรียมอาหารมาให้" อรอนงค์คว้าแขนหลานกำลังจะพาออกจากตรงนั้น แต่ไม่ทันกลุ่มคนที่มาหาเรื่อง มันกระชากทีเดียวร่างเมขลาก็ได้ลอยเข้ามาปะทะกับตัวมัน

"กูก็บอกอยู่แล้วไงว่าจะให้แม่สาวน้อยคนนี้บริการ หูแตกไม่ได้ยินหรือไง"

ที่อรอนงค์ไม่ให้ใครโทรเรียกตำรวจ เพราะกลัวตำรวจเข้ามาตรวจสอบในบาร์ แล้วจะทำงานยาก แต่พอเห็นว่าตัวเองคงเอาไม่อยู่แล้วก็เลยมองไปหาลูกน้องเพื่อส่งสัญญาณให้โทรแจ้งความ

"มานั่งกับพี่ดีกว่าน้องสาว" ว่าแล้วมันก็นั่งลงพร้อมโอบร่างของเมขลา

ผวั๊ะ อึบ "โอ๊ย" สะโพกยังไม่ถึงเก้าอี้แต่ก็ถูกเท้าของใครไม่รู้เตะเก้าอี้ตัวที่มันกำลังจะนั่งออกไปก่อน จนคนที่มาหาเรื่องก้นจ้ำลงกับพื้น

มือหนาของคนที่เตะเก้าอี้เมื่อสักครู่คว้าร่างเมขลาไว้ไม่ให้ล้มลงไปกับมัน

"มึงอยากเคลียร์กับกูในร้านหรือหน้าร้าน" เพลิงพูดพร้อมกับส่งตัวเมขลาให้อรอนงค์พาออกไปก่อน

"เฮ๊ย" มันลุกขึ้นมาได้ก็ส่งสัญญาณบอกพวกของมันว่าไอ้คนนี้แหละที่มีเรื่องด้วย จนชายฉกรรจ์ 4-5 คนขยับเข้ามาเป็นวงกลมล้อมเพลิงไว้

"คุณระวังนะ" เมขลาพยายามจะตะโกนบอกเพลิงให้ระวัง

"น้องเมย์ออกมาก่อน" อรอนงค์ดึงหลานสาวออกมา แต่เมขลายังคงเป็นห่วง พวกมันมากันตั้งหลายคนขนาดนั้นเขาจะสู้ได้เหรอ

"กูบอกไว้ก่อนถ้าพวกมึงล้มห้ามทับเก้าอี้หรือโต๊ะไม่งั้นมันจะเสียหาย" เพลิงแค่พูดถ่วงเวลาให้อรอนงค์พาเธอออกไปห่างๆ จากตรงนี้ก่อน

อึบ! อับ!! ก่อนอื่นเขาจัดศอกให้คนที่อยู่ใกล้ตัวมากที่สุดก่อน ตามมาด้วยปลายเท้าสะกิดคนที่อยู่ด้านหลัง

ผวั๊ะ! คนต่อไปเจอจระเข้ฟาดหาง จนคนที่เหลือมองหน้ากันแบบงงๆ เพราะยังไม่ออกลวดลายเลยด้วยซ้ำก็ล้มไปถึงสามแล้ว

"คุณเพลิงระวัง" เมขลามองเห็นไอ้คนที่มาวันก่อนจับขวดเบียร์กำลังจะฟาดลงที่ศีรษะของเพลิง

เพลิงแค่เบี่ยงตัวออกเล็กน้อยแล้วศอกของเขาก็สวนกลับไป

พึบ! ตุ๊บ!! ทั้งหกเจอเข้าไปแค่คนละหนึ่งกระบวนท่า

"โอ๊ยยย" เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองจอดก็ตอนที่เจ็บมาก คนที่ติดตามมาค่อยๆ คลานออกจากร้านไปทีละคน จนเหลือทิ้งไว้แค่หัวโจก เพราะเพิ่งจะตั้งสติได้

เสียงหวอดังมาหยุดลงที่หน้าร้าน ตำรวจคนที่ลูกน้องทางร้านโทรไปแจ้งความเพิ่งจะมาถึง

"ตามผมมาทางนี้" เพลิงกำลังจะซ้ำมันอีกครั้งแต่ไม่ทันแล้ว เพราะเขามองออกไปเห็นว่ารถที่ติดตามตำรวจมาเป็นรถของใคร

"ปล่อยนะ" เมขลาไม่ยอมตามไปเพราะเป็นห่วงน้า

"คุณไม่กลัวเป็นข่าวหรือไง" ใช่แล้วรถที่ตามมาก็คือรถของพวกนักข่าว

"ฉันไม่ใช่คนดังทำไมต้องเป็นข่าวด้วย" ว่าแล้วเมขลาก็แกะมือของเพลิงออก พอเดินเข้ามาในร้าน เมขลาก็ถูกถ่ายภาพได้ นักข่าวพวกนี้เป็นนักข่าวที่ตามติดตำรวจอยู่แล้วเพราะอยากได้ข่าวอาชญากรรม

"บอกให้ตามออกมาก่อนไง" เพลิงรีบคว้าตัวเธอให้หลบไปทางหลังร้านด้วยกัน

"ผู้ชายคนเมื่อกี้คุ้นหน้ามากเลย" นักข่าวก็เลยรีบตามไปดูให้แน่ใจว่าใช่ไหม