บทที่ 5

"คุณ.." ถึงแม้เธอจะทำงานกลางคืน แต่ก็ไม่เคยให้แขกถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ "หยุดนะ" เสียงห้ามแผ่วเบามาก คงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กำลังรุมเร้า

ด้วยแรงอันน้อยนิดไม่สามารถที่จะดึงมือของเขาออกมาได้ ยิ่งตอนนี้มันไม่ได้อยู่แค่รอบนอก

ขณะที่ขยับนิ้วริมฝีปากหนาได้พรมจูบไหล่ขาวเนียนไปด้วย ดวงตาคมเหลือบมองขึ้นดูใบหน้างามเล็กน้อย ยิ่งเห็นว่าเธออยู่ในอารมณ์ไหนเขาก็ยิ่งได้ใจ

"อยากออกไปข้างนอกกับผมไหม" ริมฝีปากหนายื่นเข้ามาจูบข้างใบหูพร้อมกับกระซิบถาม

หญิงสาวแทบจะฟังไม่รู้เรื่องว่าเขาถามอะไร เขาทำอะไรกับเธอกันแน่ เมขลาพยายามดึงสติตัวเองให้กลับมา แต่แค่เขากระตุ้นเพียงเล็กน้อยเธอก็คล้อยตามไปอีกแล้ว "อื้อ"

ทีแรกแค่อยากจะหยอกเธอเล่นๆ แต่ตอนนี้ไอ้เจ้านั่นมันไม่อยากจะเล่นด้วยแล้ว..เพราะมันพร้อมจะเอาจริงมาก

แต่พอมีคนเดินผ่าน เพลิงก็เลยต้องได้เอามือออกมาก่อน และเขาไม่ลืมที่จะจัดกระโปรงของเธอให้เรียบร้อย

"จะรับอะไรเพิ่มไหมครับ"

"คุณอยากทานอะไรอีกไหม" ชายหนุ่มถามหญิงสาวที่ยังคงนั่งอยู่บนตัก

"ฉันสั่งเพิ่มได้เหรอคะ"

"ตามสบายเลย"

"ถ้างั้นทางร้านขอเช็คบิลก่อนหน้านั้นก่อนนะครับ"

ได้ยินแบบนั้นเพลิงก็ล้วงเอาบัตรเครดิตออกมาส่งให้

"รวมทั้งหมดหนึ่งแสนสองหมื่นบาทนะครับ"

เขาไม่ได้รับบิลนั้นมาดูหรอก แต่เพลิงทำแค่มอง..อะไรจะไปแพงขนาดนั้น

เมขลาคิดว่าเสี่ยคนนี้เงินคงจะหนาจริง ถ้าไม่งั้นถูกเธอเล่นงานขนาดนี้คงรีบออกจากร้านไปแล้ว แต่นี่ยังสั่งอีกชุด สงสัยว่าเธอคงเล่นงานเบาไป