ตอนที่ 5 เดทสุดเร่าร้อน

ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย? ...ตื่นขึ้นมาฉันก็นอนอยู่บนเตียงของตัวเองในตอนเช้าแล้ว พอฉันขยับตัวถึงได้รู้ว่าเนื้อตัวปวดหนึบไปหมด จำได้ว่าร่วมรักอยู่กับแซคเมื่อคืน โพรงรักของฉันที่ยังแสบ ๆ อยู่เป็นหลักฐานได้ ผลจากการให้บริการทั้งแซคธรรมดา และแซคสายดาร์ก

เจ็บจัง…ไปอาบน้ำอุ่นแล้วหาอะไรกินดีกว่า น่าจะใกล้เที่ยงแล้ว…

โทรศัพท์ของฉันสั่นขึ้นมา ใครส่งข้อความมานะ? ฉันเอื้อมมือไปคว้ามือถือ

‘ไปซื้อยาคลุมมาซะ ฉันชอบทำแบบดิบเท่านั้น’

ข้อความจากเอ็ดเวิร์ดปรากฏขึ้นมา…

ฉันไม่สนใจข้อความของเขา ก็ฉันไม่ต้องการพบเขาอีกแล้ว ฉันถอนหายใจแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ

ฉันมองร่างเปลือยเปล่าในกระจกเพราะรู้สึกช้ำไปหมด สองหนุ่มทำฉันหนักเกินไป ทั้งเอ็ดเวิร์ดและแซค…ฉันรู้สึกเหมือนเป็นโสเภณีที่ถูกใช้งานมากเกินไปและได้รับค่าจ้างโคตรต่ำ

แล้วดูสิ…แซคกัดที่ไหล่ของฉันทิ้งรอยแดงน่าเกลียดไว้อีก เขามักทำให้เขาทิ้งรอยไว้บนร่างกายของฉันทุกครั้งที่เราร่วมเพศกัน เป็นเพราะนิสัยขี้หวงของเขาโดยแท้

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉันก็สวมชุดเดรสสีขาวพิมพ์ลายดอกกุหลาบสีชมพูกับกระโปรงยาวลงมาถึงเข่า อย่างน้อยที่สุดที่ฉันทำได้ก็คือแต่งตัวให้ดูสวยและแสดงสีหน้าร่าเริงเพื่อลูเซียนที่ฉันรัก

ฉันเดินลงบันไดไปที่น้ำพุเพื่อตามหาลูเซียน ฉันเฝ้ารอวันหยุดสุดสัปดาห์มาตลอดเพราะเป็นวันที่จะได้อยู่บ้านเงียบๆ กับเขาสักที

“ในที่สุดเจ้าหญิงของฉันก็มาถึง!” ลูเซียนทักทายจากโซฟาในห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้มสดใส เรากอดกันและฉันก็จูบแก้มเขาอย่างไร้เดียงสา ถ้าเพียงแต่ฉันมีความกล้าที่จะทำมากกว่านี้

หลังจากนั้นไม่นานฉันก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องพวกเราอยู่

“โอ้ เอ็ดเวิร์ด มาพอดี เขามารอพาหนูออกไปช้อปปิ้ง เห็นบอกว่ามีหลายอย่างที่หนูต้องใช้ในการฝึกงาน” ลูเซียนพูดอย่างเป็นกันเองในขณะที่เอ็ดเวิร์ดย่างก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ

ฉันเกลียดความจองหองของเขา แต่ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาดูเท่มากในชุดสูทสามชิ้นสีน้ำเงินกรมท่า ท่าทางของเขาแตกต่างออกไปจากตอนที่เขาสวมเสื้อโค้ทแล็บเป็นอย่างมาก ว่าแต่เขามาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่?

“นาตาลี!พวกเราจะต้องเข้าประชุมกับลูกค้าสำคัญสัปดาห์หน้า ไปช้อปปิ้งกัน อาอยากจะซื้อของให้เธอเพื่อเป็นการขอบคุณที่เธอช่วยงานพวกเราเป็นอย่างดี ถือว่าเป็นของตอบแทนจากอา” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยรอยยิ้มและโน้มตัวเข้ามาจูบที่แก้มซ้ายของฉัน ฉันยืนตัวแข็งทื่อไม่ตอบสนองรอยจูบของเขา…

“แล้วคุณล่ะ ลูเซียน?ไปด้วยกันไหม?" ฉันถามลูเซียน ได้โปรด ไปเถอะ…

“ฉันก็อยากไปนะ แต่ฉันมีนัดกับแองเจล่าและพ่อของเธอ… พวกคุณสองคนช้อปกันให้สนุกเถอะนะ” ลูเซียนตอบด้วยรอยยิ้ม

โอ๊ย…จะบ้าตาย ที่เขามากับฉันไม่ได้เพราะต้องไปพบแม่นั่นอย่างงั้นเหรอ? ฉันโมโหจนพูดอะไรไม่ออก

“ถ้างั้นฉันขอพาคู่เดตแสนสวยไปเลยก็แล้วกันนะ” เอ็ดเวิร์ดหันมาหาฉันด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน ฉันแอบปรายหางตามองค้อนเขาไปทีหนึ่ง

ซื้อของให้เสร็จ ๆ ไปก็แล้วกัน…

ฉันเดินไปที่รถของเขาแต่พอกำลังจะเปิดประตู เขาก็ชิงเปิดประตูรถให้ฉันเสียก่อน การเสแสร้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษของเขาทำให้ฉันหงุดหงิดขึ้นมาแทน ฉันเดินขึ้นรถโดยไม่ขอบคุณเขาเลยสักคำ ถ้าฉันไม่ได้รับการฝึกฝนให้ทำตัวเหมือนผู้หญิงชั้นสูง ป่านนี้ฉันคงด่าเขาไปแล้ว

“ข้าวของอะไรเยอะแยะไปหมดเนี่ย” ฉันถามพลางมองไปทางถุงช้อปปิ้งมากมายจากแบรนด์ชั้นนำที่ตั้งอยู่ที่เบาะหลังรถ

“ของเธอทั้งหมดแหล่ะ อาซื้อมาให้เธอ” เอ็ดเวิร์ดตอบด้วยรอยยิ้มที่ปราศจากเล่ห์เหลี่ยม

“อ้าว แล้วไหนว่าพวกเราจะไปช้อปปิ้งด้วยกันไง?” ฉันถาม ตามเกมเขาไม่ค่อยทัน ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มปรากฏขึ้นมาตงิด ๆ